Foto-rubrieken
Een greep uit de plaatjes:
mg_0150 mg_0239 01 singelloop-breda-2010-3531 photo43 20110601-_mg_4992

Met de toevoeging van dag 28 is het verhaal in grote lijnen afgesloten op 25-6-2011. Misschien volgt nog correctie-tje hier en daar.
Bedankt allemaal voor jullie aandacht en reacties, erg leuk !

DAG 1 — Donderdag 26-5-2011   Good evening Denver !

Een lange dag met veel vlieguren gehad. Om 05:00 uur in de douche geklommen om ons een uur later door vriend John naar Brussel te laten chauffeuren. Van daaruit is het 10,5 uur vliegen naar Atlanta, daar 1,5 uur wachten en vervolgens nog 3,5 uur in de lucht hangen naar Denver. Op papier lijkt het een eeuwigheid, maar de tijd gaat relatief snel. Die vliegmachine ook. 835 km/u op 11 km hoogte is die tocht zijn record, ik volg het verloop vaak op de tv-schermpjes uit verveling.  Hangen, slapen, lezen.  Bij de luchthaven brengt de shuttlebus van verhuurder Alamo ons naar het grote parkeerterrein van het bedrijf, net buiten de luchthaven waar we een nagenoeg nieuwe Hyundai Elantra (1269 miles op de teller) ophalen en met wat zoekwerk ons motelletje Days Inn & Suites dichtbij de luchthaven vinden. Half 8 op de kamer. In Breda was het toen al half 3 ’s nachts. Pffff.
Snel in slaap gevallen maar toch vroeg wakker geworden.

DAG 2 — Vrijdag 27-5-2011   Denver beter bekeken

Deze eerste dag proberen we wat boodschappen te doen en kampeerspulletjes te kopen. Na een uitermate matig ontbijtje in het motel met vreselijke koffie gaan we op pad. Onwennig met de auto, geestelijk nog helemaal in de knoop van een dag vliegtuig. Nee, er straalde allemaal geen soepelheid vanaf. Ondanks door de hotelbaliedame vriendelijk verzorgde route uitdraai naar een warenhuis wordt het zoeken een drama met bijbehorende onderlinge irritatie. De Garmin doet ook helemaal niet wat ik hem vraag en houdt er een eigen stratenplan op na. Ja, de eerste, altijd aanwezige vakantie-gewenningsdagen zijn weer aangebroken. De grote outdoor winkel die we op een gegeven moment een eindje buiten de snelweg zien liggen, passeren we in de verte diverse keren met lede ogen, maar door wegwerk en afzettingen blijkt deze onbereikbaar.
We laten door dit gestress het idee van kamperen voorlopig even los voor de eerste dagen. Call it weakness… of een gummi ruggegraat….  I don’t care…
De rest van de dag willen we aan Denver besteden. De auto wordt bij het stadspark geparkeerd en lopend door een lekkere rustige buitenwijk gaan we richting centrum. Prachtige stijl van huizen treffen we in die wijk aan. Kleine lieve dingen maar ook  grote houten ‘Pipi Langkous-huizen’ staan er trots naast elkaar. Wat opvalt is dat het overal erg netjes en opgeruimd op straat is. Op straat dan. Af en toe kun je een blik werpen op een vaag steegje of tussen de achtertuinen van rijen kijken en die laten af en toe ook rommel, verval en zooi zien. Gelukkig, het leeft. Een oude zwarte 60’s auto in goede staat komt statig en stijlvol voorbij gegleden, een prachtige kont met twee rechthoekige vakken met een rijtje van 3 achterlichten erin. Een oude zwarte heer zit alledaags achter het stuur. Gaat waarschijnlijk naar de C1000 (see thousand). Dat zou best wel eens zijn eigen eerste nieuw aangeschafte auto van 50 jaar geleden kunnen zijn. Mooi, eerlijk, benijdenswaardig. Ik ken mensen (Johnny Ackermans, voel je gerust aangesproken) die voor deze auto een moord zouden doen.
We lopen verder en treffen een apart centrum van Denver aan. Deels hoogte-uitspattingen van New York, met soms ertussen gebouwen uit een vroege 20e eeuw. Rustig buitenwijkje er tegenaan, en er wordt veel gebouwd.  Ja, aangenaam verrast, ik had totaal geen beeld van deze stad. Het mist echter wel de geladenheid en straatleven van NY. En ik heb John Denver ook nergens gezien, viel me een beetje tegen.
Op de hoofd-boulevard is een kunst-braderie of iets aan de gang en de zijstraten zijn voor verkeer afgesloten. Ontstaat een enorme lange straat met terassen, eettenten, cafe’s en een beperkt aantal vriendelijk ogende winkels. Twee bus banen met een ‘Mall-shuttle’ die je gratis naar een andere sectie van de boulevard brengt om te shoppen. Tssss.
Op het middenstuk tussen de busbanen loopt een leuk project.  Om de 50 meter staan door kunstenaars beschilderde oude piano’s op straat met een uitnodiging aan eenieder om ze te gebruiken en mensen te vermaken. Grappig ongedwongen. Er wordt veel gepruld natuurlijk maar diverse mensen zitten behoorlijk te spelen en zingen, de melodieen van klassieke oldies versmelten om de zoveel tijd met het geruis van de electrische bussen. Mooi straatleven just the way I like it.
We eten wat en na een stuk terug wandelen en rijden liggen we redelijk snel op bed. Het oorspronkelijke plan om als eerste dag daarna Noordelijk te rijden en Estes Park te bezoeken blijkt niet mogelijk. Dit ‘Memorial Day Weekend’ is traditioneel het eerste weekend dat dit park en zijn prachtige kleine kronkelweg over de passen geopend wordt, tenzij sneeuwval het niet toestaat.
En ja hoor, bingo.  Het plan wordt omgegooid. Morgen gaan we richting Arches National Park.

DAG 3 — Zaterdag 28-5-2011   Denver naar Monticello

– 

Omdat Estes Park nog gesloten is besluiten we Zuid-Oostelijk door te rijden naar Arches Park en in Moab een slaapplaats te gaan zoeken. Het wordt een minder aangename dag,  humeur is ook nog niet hersteld. De dag begint fris en bij een plasstop ligt nog volop sneeuw, grappig voor de foto’s, minder grappig voor de zomervakantiebeleving. Een lange tocht door een leeg, saai landschap volgt er ook nog op. Er zijn wel bergen te zien, maar slechts ver aan de horizon rondom het ver uitgesmeerde landschap waar we op cruise control doorheen glijden. De kou van vanmorgen wordt snel vergeten als we een eind verderop even een half uurtje met onze klapstoel in het niets gaan staan en de volle brandende zon op onze lijven laten inwerken. Dit doet goed. Als het Colaatje leeg is en de sigaar lekker opgebrand, gaan we verder. Na ca. 300 Miles / 500 km blijkt elke slaapgelegenheid in supergewild (=perfect gelegen, commercieel, edoch ernstig gezellig) plaatsje Moab net onder het park vol te zijn. Keivol wegens het Memorial Day weekend, heel Amerika zit er in dit lange vrije weekend. Zucht. Laten we doorrijden naar La Sal, het dichtstbijzijnde dorpje een kilometer of 50 verderop. Het blijkt een gehucht met 2 straten, een paar woonwagens en 6 pickups te zijn.
Nog een eind verder doorrijden naar grotere plaats Monticello is de enige optie in de naderende schemering. Met een al mijlenlang brandend reserve lampje rijden we door duister niemandsland en de onrust over een lege benzinetank neemt toe. We halen Monticello net en vinden daar gelukkig een van de laatste kamers in de Rodeway Inn met een benzinepomp bij de buurman voor de deur. Pfff… meisje de laatste 20 mijl over de emmer dat ik de laatste pomp overgeslagen heb daarstraks (‘ach, dat lukt nog makkelijk joh’ ). Ik ben stiekum ook erg opgelucht…
Het motel is een bescheiden door een Indiase meneer geleid ding. Net op tijd binnen trouwens, andere reizigers komen vanuit dezelfde richting als ons binnendruppelen en krijgen ‘Neen’ te horen. Het gepromote ‘heated pool’ blijkt net iets groter dan onze badkuip thuis, de ‘Wifi’ werkt echter goed. De gekochte fles wijn ook trouwens. Door deze ver weg verplaatste overnachting is het verstandiger geworden het bezoek aan Arches park over te slaan. We boeken een nachtje bij zodat we zondag (morgen dus) wel tijd hebben om terug te rijden en het nabijgelegen Dead Horse point te bezoeken, wat minder tijd vergt.

DAG 4 — Zondag 29-5-2011   Dead Horse Point



Vandaag na het uitslapen eventjes met dochterlief Laura ‘ge-skyped’ om de huishouding en overlevingskansen van onze meiden tijdens hun eerste volledig zelfstandige wonen te bespreken. Niks aan de hand.
Wij gaan ook rustig zonder stressen door en hebben gisterenavond een nachtje bijgeboekt zodat we vandaag op het gemakkie dat eind terug kunnen rijden en het stukje natuurschoon bezoeken dat Dead Horse Point genoemd wordt. Een uitzichtpunt over een enorm wijde en diepe vallei.

De 104 mijl die we er na lekker ´wekkerloos´ wakker worden voor gaan overbruggen confronteert ons nu eigenlijk pas met de enorme wijdsheid en schoonheid die dit land te bieden heeft.  De schaal waarop de natuur hier zijn sculpturen gemaakt heeft blijft verbazen. Vanuit de auto ziet het er al prachtig uit, maar je moet echt uit die bak de warme stille buitenwereld in om alles te bevatten. Nou waait de wind deze middag vreselijk hard en veroorzaakt de hele weg op diverse plekken zandstormen, dus alleen de dappersten der dapperen lopen open in de natuur. Ik was uhmmm… daarbij… zeg maar. Dank u.
Bij het visitors center van Dead Horse Point hebben we heel bescheiden tegen de balie mevrouw gezegd dat we ´geen experienced hikers´ zijn maar dat wel zin hadden om een bescheiden loopje richting het uitzichtpunt te nemen. We krijgen instructie een pad te volgen dat een kleine 2 km enkele reis is. ´Maar u kunt ook de auto pakken, er loopt een weg naartoe´. Nee natuurlijk niet mevrouw, tssss..  We genieten van een broeiende stille tocht met magnifieke uitzichten, geen seconde spijt van.
Gaandeweg komen we een jonge gast tegen, een  ´tuinman´ die op de rand van het enorme ronde gat (heel Brabant past erin, met al het onderliggend zand erbij) de herkenningspuntjes van het te volgen voetpad aan het herstellen is. Stapeltjes stenen opnieuw opbouwen en leidende liggende takken goedleggen die de wandelaars het juiste pad moeten doen volgen. Dat ze niet iedereen dwars door de natuurlijke begroeiing willen zien banjeren snap ik ergens wel, maar als je de schaal van de natuur daar in ogenschouw neemt, komt dit kleinschalige ´dwingen´ een beetje raar over. Als je in de buurt van de rand blijft zal ik maar zeggen, kom je ook bij het vertrekpunt terug. Geen probleem. En die natuur ? Maak je geen zorgen, die wint. Altijd.
Het was een lekker uitstapje, gezond gezweet, en we hebben zelfs op de weg naar ‘huis’ toch nog een ‘Arch’ gezien… langs de kant van de weg… gratis … !  Het enige jammere aan ons bezoek aan Dead Horse Point vind ik dat we ons paard hebben moeten achterlaten… Tja, misschien had ik dan toch water voor hem mee moeten nemen. Nou ja, volgend paard beter.

We zijn vrij snel over dit verlies heen en pakken nog een eenvoudig dinertje bij een van de gezondere tenten (toeval, geloof me) in Moab, doen wat boodschapjes en kruipen voor de laatste nacht in Monticello in bed. Gewoon met elkaar, niemand anders in het spel. Ja, dat paard, maar ja.

Inmiddels ben ik bij elke avond even terugkijken van de fotootjes alweer geconfronteerd met de vignettering die het polarisatiefilter op mijn lens veroorzaakt (donkere hoeken) wanneer hij bovenop bovenop het altijd in gebruik zijnde UV filter geschroefd wordt. Simpel gezegd: als beide filters voorop de lens gezet worden komen de randen een beetje in beeld op de foto en veroorzaken een donkere hoek. Die corrigeer ik straks in de officiele fotoserie ‘USA’ wel hoor, maar de naast de RAW bestanden door de kamera opgeslagen kleine Jpegjes laat ik zoals ze zijn. Voor jullie goed genoeg. Dit even terzijde. Moment, ik maak even een derde ‘Amber Bock’ open van de Michelob Brewing Co. uit St. Louis. Vanmiddag (ik zit nu in de nacht van 31-5 op 1-6 achteraf het verhaal op te maken voor u, meisje slaapt al) een sixpack bij de benzinepomp meegenomen. Benzine kost trouwens hier $ 4,– per Gallon. Is ongeveer E 0,79 per liter. Conclusie ? –> opbranden die zooi, daar is ie voor gemaakt. Toch ?.

DAG 5 — Maandag 30-5-2011   Durango – Silverton scenic railroad

Deze ochtend vreselijk vroeg opgestaan (05:00 uur) om op tijd vanuit Monticello  Zuid-Oostelijk richting stadje Durango te gaan. We hebben daar een ritje met een stoomtrein naar het 50 mijl verderop gelegen Silverton geboekt.
In het ochtendgloren rijden we voorbij een garagebedrijf in een klein gat waarbij ik in mijn ooghoek wat oude automobielen zie staan op het erf achter een hek. Stop, achteruit, kamera pakken, doekje om de kwijl weg te vegen, weer instappen en door.
In Durango wordt een oude spoorlijn door een commerciele instantie met liefhebbers voor de techniek in stand gehouden. Het lijntje is ooit net als vele anderen aangelegd om transport van delfstoffen en opbouw van steden als Durango in dit geval mogelijk te maken. Inmiddels hebben die mannen een viertal lijnen dagelijks draaiende met locomotieven uit ca 1925 welke door hun eigen metaalbewerkers/draaiers in conditie gehouden worden of die zo nodig volledig herbouwde delen kunnen leveren. Ik spreek een van die werknemers aan. Het was destijds zijn grote droom om ooit iets te kunnen doen wat hij bij deze spoorwegmaatschappij nu kon doen. En nou leeft hij zijn droom na vertelt hij trots. Helemaal happy. Ik snap het.
Maar nou het mindere deel. Die oude techniek vind ik prachtig en Wilma had ook zin in een dag lekker touristisch rondgereden te worden, dus ritje geboekt voor ‘The open gondola’, een open wagon met enkel een dak. Lekker uitzicht en geluid dus bij een slakkegangetje van max 40 km/uur of zo. Maar je gaat uit van redelijk lekker weer eind mei, niet dat je in de open wagon richting Silverton soms op 5 graden boven nul uitkomt en onderweg sneeuw aantreft langs het spoor. Oeps,  3 en een half uur rijden met 2 T-shirtjes en een flutzomerjasje aan doet een magere vetloze stengel als ik geen goed. Tegen het eind zijn we maar overeengekomen om de tourbus maar terug te pakken. De heenrit met de trein is echter gaaf. Zo’n dampend, grommend, sissend, huilend beest dat 10 wagons door smalle bergpassen en dalen sleurt terwijl de roetdeeltjes en waternevel over je neerdaalt doet me erg goed. Appelleert aan mijn motorrijders-ziel zeg maar. Maar ook de onbeperkte WARME koffie die je bij aanschaf van een sponsor-beker mag tappen doet me erg goed. Op de trein spreken we een jonge Chinese die in USA/Durango aan het studeren is. Leuke meid die wel wat aanspraak kan gebruiken. Wilma kletst heel lang gezellig met haar. Ze zoekt info over uitwisselingsprogramma’s met Nederland. I’ll see what I can do… Eindstation is Silverton, een dorpje dat uitstierf na het opdrogen van de mijnen en de activiteiten in de buurt, en weer nieuw leven kreeg toen een rijke treinliefhebber enkele tientallen jaren geleden het historische lijntje kocht en weer nieuw leven in blies. Gebouwen werden opgeknapt, hotels geopend enz enz.. De trein stop midden op straat midden in het dorp, leuk gezicht.
Tijdens het wachten op de terugrit zitten we op de stoep in het zonnetje ( mijn levensopwekkende warmte-absorberings-sessie..) en spreek ik een jonge Italiaanse gast naast me aan. Hij is in zijn uppie het Zuidwesten aan het doorkruisen. Zo’n bebaarde gast met muts en grote zonnebril, heerlijk. Blijkt een leuke kerel te zijn, die later aan de hotelbalie in slaapplaats Durango weer naast me staat en de kamer boven ons krijgt hahaha..
Na de busrit terug grijpen we meteen een McDonalds broodje vis en friet en lopen het dorpje door, een aanschaf van wat T-shirts en shopgedoe is het gevolg. Maar de middag wordt afgesloten met een borrel op het dakterras op de hoek van kruispunt Main street/nogwa, live zanger/gitarist is bezig, terras stampensvol leuke mensen. Zit toevallig Nederlander Jos naast me die in zijn uppie met de motor in Amerika aan het rondsjouwen is. Heeft al vele exotische kilometers op de 2-wieler gemaakt, leuke gescheiden vent, goeie levensfilosofie.  Er komen twee Amerikanen bij het gesprek die Wilma ook nog iets geestverruimends aan proberen te bieden, maar ze heeft er geen oren naar. En na 2 biertjes moeten wij nog ergens iets eten en de auto van station naar hotel rijden, dus de gezelligheid moet eindigen. We rijden terug en bellen een bezorgpizza voor op de kamer. Mooi. Zo komt een einde aan een leuke dag. De volgende ochtend pak ik een douche en zwart schuim komt uit mijn haren, bedankt locomotief 480….

DAG 6 — Dinsdag 31-5-2011    Durango naar Bluff

Na een beetje uitgeslapen te hebben, rijden we door naar onze volgende bestemming, een relatief kort ritje van een uur. Het waait al enige dagen erg hard bij vlagen en ook zandstormen razen regelmatig over het land. Erg mooi herkenbaar detail is wel dat tijdens het rijden over die wegen door droog uitgestrekt landschap regelmatig van die ronde uitgedroogde struikjes over de weg rollen. Prachtig bekend uit films.
Ergens onderweg stoppen we bewust bij een klassieke diner (daainer) uit de keten ‘Denny’s’ die we ergens aan de kant van de weg zien.  Zo eentje met veel rvs, chroom, rode bankjes en vriendelijke waitresses in kostuumpjes. Voor een ontbijtje. M’n slechte ik laat zich volledig meeslepen in de Amerikaanse ontbijtgewoontes en bestelt een zware meedogenloze hap. In een gloeiend hete gietijzeren ovalen schaal wordt een nog sissende mix van gebakken vlees, aardappelen met pepers en mini-tomaatjes en een groot dubbelzijdig gebakken ei onder mijn neus geschoven. Oooh jaaa Amerika, wij begrijpen elkaar, dus is het beter dat we de rest van het jaar wat afstand nemen. Wilma houdt het bij een paar kleine pancakes en een glas melk. Vol en gelukkig gaan we verder.
Wilma heeft trouwens voor het eerst deze week achter het stuur gezeten. Het was even wennen om met een automaat te rijden. Ook het gebruik van de hier onmisbare cruise control maakt het eindelijk mogelijk om met je benen in je nek auto te rijden. Ja, een jarenlange wens is in vervulling gegaan.
Voor noodgevallen en belwerk onderweg heb ik de eerste dag in Denver een $ 10,– (!) telefoontje met $ 50,- beltegoed (1 maand onbeperkt bellen) aangeschaft met USA-nationwide bereik. We kunnen helaas niet naar NL bellen/sms-en, maar NL wel naar ons. Gisterenavond hebben we ermee rondgebeld en een nieuwe slaapplek gevonden in piepklein plaatsje Bluff, ongeveer 50 mijl boven Monument Valley. We arriveren bij de relaxte Recapture Lodge en krijgen een kamer op de eerste verdieping van het volledig uit hout opgetrokken motel.Omdat bij ons echte ambitie tot toeristische activiteiten ontbreekt en het motelletje een zwembad in de achtertuin heeft, is de keus snel gemaakt. Anderhalf uur lang zitten we een beetje te zonnen op onze lazy Dutch behinds en badderen een keertje in het verfrissende water, want het is toch wel een graadje of 29.
Maar dat gaat vervelen. Op mijn ‘TO DO lijst’ staat het maken van de foto die iedere USA bezoeker heeft, en die iedere nog niet USA bezoeker ook kent. Ik overtuig het meisje van het nut ervan (knap van me, heeft geen nut namelijk) en we gaan op pad. We glijden over Route 129 South die die kant op gaat, en stoppen eerst bij de Mexican Hat rock, een joekel van een steen in de vorm van een omgekeerde Mexicaanse hoed die boven op een puntige rots ligt. Ding ligt daar al weet ik hoe lang te balanceren. Ja, wel grappig. Je vraagt je alleen af wanneer hij naar beneden gaat lazeren, want dat gaat gebeuren. Eens. En als het gebeurt kunnen ze het gelijknamige dorpje ook meteen opdoeken. Eindelijk weer een nieuwe spookstad.  ‘Jongens, vergeet het bord niet uit de grond te trekken als je weggaat’.
Na de hoed rijden we nog een stuk of 10 mijl verder en naderen we het silhouet van het deel van de Monument Valley dat in combinatie met de lange dalende weg er naartoe wereldberoemd is geworden.Apart om daar aan te komen rijden. We stoppen op een logische plek. De rotspartij in de verte staat er niet kraakhelder bij, een beetje mistiek vaag in een waas eigenlijk, niet erg fotogeniek. Net als een aantal andere voorbij komende toeristen wacht ook ik tot de schaarse auto’s op de weg voorbij zijn en neem midden op de weg wat shots. Meisje Wilma ziet het ongelovig aan. De andere meisjes van de andere jongens denken hetzelfde. Niet helemaal happy met het fotoresultaat keren we een stukje verderop om en gaan toch terug. We komen er nog wel een keer langs morgen.
Bij de Cottonwood Steakhouse (800 meter van ons houten kamertje) verwerken we die avond een heerlijk klaargemaakte ribbenkast met wat biertjes en gaan snurken.

DAG 7 — Woensdag 1-6-2011    Monument Valley

Vandaag de Monument Valley bezocht. Het is een park dat door de Navajo indianen beheerd en commercieel geëxploiteerd wordt, dus je kunt er niet zo in rijden en je gang gaan. Vanuit het visitor center dat je net na het betalen van de toegangsprijs (niet schokkend) als eerste tegenkomt, heb je vanaf het buitenbalkon een prachtig uitzicht over de vallei waar de uitzonderlijke rotsformaties mooi te zien zijn. Daar alleen kun je al een uur verrukt zitten gapen, maar het is ook lekker om met je auto het 20 mijl lange onverharde pad/weggetje af te rijden dwars door het park. Een 4×4 wordt aanbevolen, maar met een normale personenwagen die genoeg grondspeling heeft lukt het ook wel. Of een rondrit boeken in een open jeep. Onze autoverhuurder verbiedt het rijden op onverharde wegen overigens, dus alle schade is voor eigen rekening. Langzaam en bedacht rijden dus met onze splinternieuwe Elantra. Stukken met diepe gaten en hoge hobbels goed bestuderen dus (of een reserve oliecarter meenemen) en kijken hoe er overheen te komen zonder een enorme ‘klung’ zoals de limo van Obama laatst liet horen bij het verlaten van een paleistuin tijdens een statiebezoek hahaha…. Goed afgelopen bij ons. We cruisen met 10 mile/uur max door het park, 80 keer stoppend om de mooie rode zandstenen bulten en grillige formaties te bekijken.
Formeel vanaf de weg, want door de natuur er omheen lopen is niet toegestaan. Beetje smokkelen soms. Te dichtbij wil je ook eigenlijk niet, want als je ziet wat er toch aan vers afgelazerde delen onderaan ligt, zijn ongelukken dichtbij. Het waait soms best hard en regelmatig groeit de wind uit tot een heuse zandstorm waar je toch even met de oogjes dicht moet. De zon blijft echter aan de blauwe hemel lekker branden en we halen toch wel de 25 graden denk ik.
De enorme grootsheid van dit landschap is eigenlijk het meest indrukwekkende van alles, naast de gedachte wat erosie door water en zandstormen allemaal met deze zachte rotsen gedaan heeft. Forces of nature. Indrukwekkend en zeker zeer moeilijk in foto’s te vangen. Is ook niet helemaal naar mijn zin gelukt als ik de eerste onbewerkte preview-jpegjes (zoals in dit verhaal) bekijk hier op de hotelkamer. Het is gewoon een feit dat de rotsformaties pas echt fotogeniek worden in de vroege ochtend of avond als de zon laag staat en een aparte kleur en schaduwtekening in het gebied zichtbaar worden. Dat is allemaal prachtig te regelen als je na twee dagen gebiedsverkenning enkele ochtenden en avonden op pad gaat met statief om alle beelden die je in je kop hebt ook bevredigend vast te leggen. En dat bij elk park….. Dan moet je een paar maanden op pad gaan. Dat vinden ze in Raamsdonksveer niet goed, dat weet ik zeker. En bij de ING bank gaan ze op een gegeven moment ook bellen. We doen het er maar mee, de eerste ontmoeting met deze natuur is meer dan goed.

DAG 8 — Donderdag 2-6-2011   Bluff naar Kanab


We gaan door naar plaatsje Kanab (75 Mile links van Page), waar we 5 nachten zullen slapen van waaruit we de Grand Canyon, Antelope Canyon, de Horse Shoe Bend, Bryce Canyon en Zion Park willen bezoeken.Gisterenavond hebben we samen een uur achter het notebookje gezeten om een hotelletje te vinden dat nog plaats had. Drama, alle handige plekken om de volgende logische plek de Grand Canyon te bezoeken zaten stampvol. Plaatsen als Page en Tuba City hadden niets meer, dus we moesten groter denken en zijn uiteindelijk bij The Parry Lodge in Kanab uitgekomen, over de 200 mijl rijden (350km). Het ligt redelijk centraal tussen de vijf in, en alles goed berijdbaar. Enkel een bezoek aan Grand Canyon South baart ons zorgen, de natuur heeft bepaald dat je van ‘bovenaf’ eerst helemaal om de gleuf heen moet rijden, dat zou op een tocht van 5 uur sturen uitkomen om er te komen. Daar moeten we nog eens goed over nadenken.
We rijden deze ochtend op het gemakkie, en komen langs plaats Page, waar Antelope Canyon ligt (op TODO lijst), alsmede The Horse Shoe Bend. We halen zovast wat informatie voor de eerste maar nemen wel de tijd om de 2e te bezoeken. Dit is een overweldigend stuk natuurschoon dat tot op heden de meeste indruk op me gemaakt heeft. De rivier heeft zich in miljoenen jaren door de zachte lagen van de ondergrond heen gesleten en in een hoefijzer-vormige bocht laten leiden. Maar dan wel inmiddels een meter of 300 meter diep met steile wanden. Een geweldig groots natuurverschijnsel doet je ook hier weer erg nietig voelen. De grote stoere motorboten daar beneden op de rivier zijn slechts stipjes vanaf de rand gezien. Prachtig.
Wilma blijft de dreiging van de diepte voelen en is er wat eerder klaar mee dan ik. Lekker fotootjes maken vanaf de onbeveiligde rand, alsmede een serie fragmenten voor een ‘aan elkaar te plakken’ panorama-beeld straks. Dat wordt weer vele uurtjes thuiswerk na afloop. Na het enorme genieten van de diepte (hè meisje ?) gaan we weer terug naar ons dorpie, nog even wat Levi’s broeken aanschaffen die Wilma gezien heeft tegen een derde van de NL-prijs. Ook wat Allstar gympies die op verlanglijstje van Laura staan worden gezocht.
We eten in het dorpje en gaan naar de Parry Lodge, ons volgende slaapplek voor 5 nachten. In de 20-30-40er jaren werden in deze buurt veel westerns gefilmd en verbleven veel beroemde acteurs in dit motel. En nou wij ook nog eens. How about that ? Zal eens kijken of we de dagelijks vertoonde westerns in de grote schuur hiernaast een dezer avonden een keer kunnen gaan aanschouwen. Veelal gefilmd hier in de buurt, lijkt me leuk. Helaas niet op originele film, maar waarschijnlijk met een beamer geprojecteerd. Ach, de ambiance van de schuur bevalt me wel.

DAG 9 — Vrijdag 3-6-2011   Upper Antelope Canyon

Voor vandaag hebben we uit de ‘boodschappenlijst’ als doel de Antelope Canyon uitgezocht. Deze ligt vlak bij de Horse Shoe Bend waar we gisteren langs gingen.
Het is een smalle sleuf in de zachte rotsen welke ook hier weer door water is uitgesleten in de loop van de (lange) tijd, waardoor er een prachtige pakweg 10 meter hoge sleuf is ontstaan in allerlei kronkelige en kleurrijke bollingen en vormen. Het van boven invallende zonlicht maakt er op bepaalde tijdstippen (heb je het weer) een mooi kleurenspel van.
Je hebt twee van die sleuven eigenlijk. De Upper en de Lower Canyon. In overleg met meisje hebben wij de meest toegankelijke Upper sleuf bezocht. Deze is onderaan 1 tot 4 meter breed, een meter of 40 lang, goed begaanbaar, en loopt naar boven naar elkaar toe met hier een daar een stuk waar de zon doorheen komt. Zijn broertje/zusje, de Lower sleuf, is onderaan smal en boven wat breder (ek goord) en moet middels aangebrachte stalen trappen van bovenaf ge-entreerd worden. Het is daarbinnen wat lastiger lopen en klauteren door de niet vlakke bodem. Je mag hier wel zolang rondsjouwen als je wilt, bij die andere niet. Andere keer.
Vanuit allerlei vertrekpunten in en om de stad worden tours verzorgd, wij pakken het meest eenvoudig ogende dat wij eerder deze week als eerste tegenkwamen op weg naar Kanab. Een simpel golfplaten afdak op een open plek, Indiaanse dame (niet lachend) achter de kassa en sieraden, stuk of vijf grote 4×4’s op het terrein, wat hangende wachtende chauffeurs en een ook hier weer een enorm weids landschap met niets om ons heen. Ze herkent ons wel van gisteren toen we folders kwamen halen. Toch $ 31,– pp, prijzig achteraf gezien voor een anderhalf uur durende tocht. We moeten een uur wachten op de volgende ronde. In de klapstoeltjes in de lekkere zon is dit eigenlijk wel lekker. Even rust. Een colaatje uit de achterbak, een laatste sigaartje van de dag-1-benzinepomp, een plasje in het zand en je bent zo 60 minuten verder.
‘Harryyyyy…. you’re on…..’ schalt de Indiaanse dame naar de chauffeur die aan de beurt is om een setje toeristen (o.a. wij dus) naar de gleuf te rijden op het moment dat er weer een 4×4 terugkomt. Harry (volbloed Navaho-indiaan zoals de naam doet vermoeden) is niet blij met deze 321e groep toeristen die hij dit seizoen de gleuf mag showen, of hij heeft gezeik met zijn vrouw, maar het gaat hem niet goed vandaag. Hij propt ons routineus in de 4×4 en rijdt fantasieloos en zonder glimlach richting ingang door de paar mijl mul zand waar zijn auto echter goed in is. De diverse jeeps die reeds voor de gleuf geparkeerd staan voorspellen geen rustig bezoekje. Het klopt. Vele mensen gaan ons voor en komen terug uit de ‘Canyon’. Harry begeleidt ons ongeduldig naar de ingang van dit in principe prachtig vormgegeven natuurverschijnsel.
Een hoop voeten maken een hoop stof, een voorgenomen rustig nadenken over een te nemen foto van een bepaalde lichtval wordt bijna in de kiem gesmoord door een bijna dwingend aangedragen ‘come, this is the best point to take a photo’. Zucht, laat me met rust man. Wilma ziet mijn groeiende onrust maar laat me. Het wordt gaandeweg minder, of ik wen er aan, uiteraard klik ik (veel te) vaak een zooi pixels vol.
De buis thuis gaat bepalen wat er voor het grote boek straks overblijft.
Commercie heeft het kleine genieten hier kapot gemaakt. Van Navaho oogpunt snap ik het uitmelken van deze rijkdommen op hun land wel. De Amerikanen hebben al genoeg afgepakt van de Indianen, ik zou hetzelfde doen denk ik. Vraag me af of de ‘Photographers Tour van 2,5 uur’ (2x zo duur) een betere optie geweest was, betwijfel het. Relativerend was alles toch wel mooi……

DAG 10 — Zaterdag 4-6-2011   Bryce Canyon Nat. Park – eetgewoontes – oud blik



Even zingen voor Wilma, jarig vandaag:
Lang zal ze leven…. lang zal ze leven…. lang zal ze leven in de USA…. in de USA…. in de USA….. Hieperdepiep….. Utah….. Utah….. Utah…. !
Back to business. Kadootje: nee had ik niet. Reactie: ik leef nog, dus….

De meiden hebben me een felicitatie-kaart meegegeven die ik Wilma na deze drukke dag overhandigd heb, lief he ? Van die meiden dan.
Vandaag het ruim 80 mijl Noord Oostelijk van ons gelegen Bryce Canyon op het programma gezet. We hoeven wederom niet te haasten dus we taken het easy. Ons toch best beroemde motel (ouwe glorie, wel mooi ding) hier heeft geen ochtend-buffetstijl-voedsel om warm van te worden, maar ik voorkom deze dag een honger-start door 2 bakjes havermoutpap (9 cm doorsnee, 5 cm diep, valt mee), een bakje vruchtjes (idem, zelfde serie) en een mok koffie (onbeperkte hervulling als u wilt) weg te werken.
Het is alleen al grappig om in zo’n eetzaaltje te zien wat er allemaal gebeurt en wat er allemaal aan grote mensen rondloopt hier. Die zijn er veel, groooote mensen. Het is onbegrijpelijk. Niks tegen stevige mensen hoor. Aanleg is 1 ding, maar het structureel op een verkeerd eetpad gebracht worden door je ouders en het daarna nog gewoon 70 jaar blijven volgen is iets anders, dan is je norm niet helemaal goed of zo. Deels kan ik het begrijpen wat hier in dit land met de eetcultuur gaande is. Wij hebben echt geprobeerd om in supermarkten gewoon wat broodjes en wat ‘normaal’ (wat is normaal ?) (onze normen ?) (wie zijn wij om dat te bepalen ?) beleg te kopen, maar dan kom je vaak voor een ontbijtje van gematigde omvang op het dubbele uit wat er hier in gezellige diners en zo in de ochtend aangeboden wordt. Lunch hetzelfde verhaal. Avondeten hetzelfde verhaal. Als je dan net als vele Amerikanen volgens mij beperkt in je centen zit, is de keus gauw gemaakt. Zo’n eetgelegenheid wordt dan ook al snel een gezellige sociale ontmoetingsplaats voor de buurtgenoten, en is bij het ontstaan destijds een kwestie van dagen geweest dat iemand ’s morgens roept ‘he Jackie (toevallig de serveerster die ochtend), heb je toevallig ook wat gebakken aardappeltjes bij die eieren met spek van me ?’ Dan kun je kort daarna een nagenoeg volledige menukaart om 07:00 uur in den ochtend verwachten.
Ja, ik lust het ook ‘that way’. Heerlijk man. Dan ga je toch voor de bijl als je aanleg hebt en geen ijzeren zelf-discipline die ik dan toevallig wel bezit, ahum.
Nou, na dit feestmaal overleggen we even met de meiden per mail (hier 10 uur ochtend is in NL 18:00uur in de middag..) over gympies (sorry meiden, Allstars bedoel ik) en Levi’s broeken zodat we vanavond bij terugkomst nog wat kunnen gaan kopen hier in ons dorp Kanab. Ja, shopping life goes on. De verkoopprijs hier is bijna 1/3 van die in Nederland.Bryce, daar ging het om vandaag. We gaan op pad en onderweg glijden weer diverse beelden voorbij, ik pak er een paar terwijl Wilma rijdt…Bryce is een erg ‘makkelijk’ park. Als je wilt tenminste. En dat willen we in dit geval. Net als alle andere nationale parken kun je dit park in zijn hoofdlijnen pakken als wij doen, of je kunt lange wandelpaden nemen die je dieper de Canyon in loodsen. Je gaat dan echter met een andere insteek van de natuur genieten. Sportievelingen met goede conditie en interesse in die manier van beleving pakken de lange wandelroutes die tot uren, soms dagen in beslag kunnen nemen. Wij proeven slechts van dit Amerika-deel en nemen genoegen met de hoofd uitzichtpunten met soms kleine wandelroutes vanuit de visitors-centers. Prima, ieder zijn ding. Bryce park heeft een normale lage snelheidsweg die erdoorheen loopt met diverse uitzicht punten. Autootje wegzetten, fotozooi op de rug, stukkie lopen en mooie dingen zien van bovenaf. Wil je die dingen naast je zien, moet je de lange wandelroutes nemen. Die conditie en interesse moet je hebben, en tijd natuurlijk. Da’s het verschil.
Op de hoofdpunten alleen al zie je in deze Canyon de prachtige creaties die moeder natuur met de zachte zandstenen ondergronden gemaakt heeft. Verschillende soorten steen zijn ook verschillend aan de beurt gekomen bij ‘de behandeling’ wat vaak aparte combinaties en scenes maakt. De diverse creaties heeft men een naam gegeven, ga ik hier allemaal niet opsommen, zinloos. Lopend naar een uitzichtpunt zie ik een grijze man van voor in de zestig op zijn knieeen zitten en volledig geconcentreerd met iets scherps ‘Dennis & Marilee’ in de splinternieuwe lichtgekleurde houten balken van de railing kerven. Hij is daar een liefdes-statement voor zijn duifje aan het maken haha… ongetwijfeld een link naar het jeugdige verleden. Mooi. Ik roep ze tot de orde. Baldadig draaien ze beiden hun gezicht richting mijn lens en ik leg ze vast. Beloofd dat de foto niet als bewijsmateriaal gaat dienen.
Ja, ook dit park is weer een prachtig geheel van raar afgeslepen steen en kleuren welke je voorgeschoteld krijgt, maar eerlijkheidshalve is het verzadigingspunt van ‘dit soort’ verschijnselen wel nagenoeg bereikt. Ja, het blijft schitterend, maar de scherpte is al van mijn beleving af, ik merk dat ik nog erger om me heen ga kijken naar detailwerk om me te boeien. Details in natuur vind ik grappig, maar vooral wil ik de details in ‘het Amerikaanse’ vinden en in beelden pakken. Zo ben ik erg gevoelig voor techniek zoals u wellicht inmiddels weet. Dat Wilma sinds een paar dagen ook achter het stuur kruipt en er gewend aan is geworden komt goed uit, dan kan ik met telelens in de aanslag met open autoraam de voorbij glijdende omgeving in de gaten houden, hier en daar wat details of overzichtjes vastleggend.  De wrakken van klassieke auto’s raken me enorm. Vergane glorie, een ooit mooi industrieel produkt wiens leven voorbij is en wiens karkas beschadigd en vergaan ergens in weer en wind staat, soms al ruim 40 jaar werkloos aan de kant. Bijna voel ik hierbij tranen, dit gaat diep bij me. Raar he ? En er staan er zoveel hier in South-West USA op allerlei erven heb ik gezien. Ik leg het als toeschouwer vast en zal het melden aan Nederlandse liefhebbers middels een overzichtje binnen de USA beleving op/in Doos 14. Geen GPS coordinaten erbij, zover wil ik niet gaan, maar wel een indicatie met wegnummers.
Terug in Kanab wat gympies voor Jolien en voor onszelf gekocht, een happie gaan eten (niet super) en redelijk snel op bed. Morgen Grand Canyon.

DAG 11 — Zondag 5-6-2011   Grand Canyon Noordzijde



Zojuist op de televisie gehoord over een predikant in Utah die vandaag tot ‘Love-day’ had benoemd. Een dag om een bijdrage te leveren aan het verenigen van de mensheid en om alle onenigheden uit de wereld te helpen. Gewoon liefde voor je medemens, liefde van de hoogste orde noemt hij het. Hij heeft er een mooie spreuk voor bedacht en vraagt de aanwezige mensen om een onbekende in zijn/haar nabijheid te omhelzen en de volgende mededeling te doen:
‘I love you, and there ain’t nothing you can do about it’
Is dat gaaf of niet hahaha….. heerlijk.

Wij gaan vandaag een icoon bezoeken van Zuid-West Amerika. Als je aan dit gebied denkt dan denkt iedereen automatisch aan de Grand Canyon. Het zal niet voor niks zijn.
Nou hebben we vanuit onze Parry Lodge in Kanab de opties om in een redelijk rechte weg van een mijl of 80 de bovenkant (The North Rim) van dit enorme sleufvormige ravijn te bezoeken of een vreselijke bocht om de gleuf te maken en 4 a 5 uur enkele reis in de auto te zitten om de meest bezochte South Rim te bekijken. Logica en tips van winkeliers gisteren hier in het dorp doen ons besluiten gewoon de dichtstbijzijnde Noordzijde te bezoeken, die is prachtig zeggen ze en veel minder druk en commercieel. Dan kunnen we ook wat langer op ons nestje blijven liggen en gewoon einde middag terug zijn om ons bezoek hier ontspannen af te ronden. Ja okee, doen we.
De redelijke auto-tocht begint routineus te worden, nog steeds lekker, maar het begrip ‘lang in de auto zitten’ is op een andere schaal geplaatst.
Net als we de auto weggezet hebben in het dorp om een ontbijtje te pakken voor vertrek hoor ik een bekend motor-geluid de parkeerplaats op draaien. Een heuse Honda CB 400 Four met een magere korte vent van in de 50 erop komt hier aangereden. Net als dat dingetje van mij (nee nee nee, ik heb geen mager kort dingetje van in de 50, ik heb het over die motorfiets pffff…). Uiteraard schiet ik de eigenaar van dit zeldzame USA-mobiel aan en maak een foto. Het ding is uit 1975 en hij heeft hem al 22 jaar, ongereviseerd blok, 66.000 mile op de teller. Da’s een ton man, en hij loopt als een zonnetje. 22 jaar geleden hebben zijn vrienden op zijn verjaardag geld uitgelegd en hem in de kroeg de sleutels van dit schatje overhandigd als kado. Inmiddels zit er een Fish-tail uitlaat van een oude Harley op (wel een ringetje ingelast voor de tegendruk) en ongegeneerd grote achter-knipperlichten van een 50’s Chevy hahaha.. Hij is zo happy met het ding. Door die pijp heeft hij meer vermogen en verbruikt minder zegt hij trots, en hij is de snelste ondanks de geringste cc’s van al zijn vrienden. Tussen al het dagelijkse gehuurde Harley geweld dat ons pad kruist is dit een eerlijke verademing.
Na het eten bereiken we na een tijdje het Visitors center van de Canyon. We lopen van hieruit wat korte routes om van een aantal punten van de enorm weidse uitzichten en dieptes te genieten. Ik merk bij mezelf een verzadigingspunt. Ondanks dat ook hier de natuur weer een prachtige sculptuur achtergelaten heeft kan hij me niet de kriebel geven die erbij hoort. Ik wijt het aan de prachtige andere dingen die we al gezien hebben, en die de belevings-sensor een beetje afgesleten hebben. De scherpe kantjes ervan afgehaald. Erosie eigenlijk, dus ik geloof niet dat de Canyon ons dit kwalijk kan nemen, hij weet er alles van. Maar natuurlijk zien we prachtige uitzichten. Je kunt de imponerende beelden niet negeren als je op een smal uit de kant hangend uitkijkpunt staat en een anderhalve kilometer de diepte in kijkt, aangekleed met een enorme windkracht die tegen je aan blaast. Heerlijk. De natuur vertelt het je ook hier weer: ‘op mijn schaal beteken jij NIETS ‘.
Erg imponerend op een trieste wijze vind ik ook de restanten van een behoorlijke bosbrand die wij op de heenweg passeren voordat je het betaalhokje van de Canyon passeert. Over behoorlijk grote stukken van honderden meters staan daar verbrande zwart geblakerde dode stammen een jaar of zo na dato nog steeds eenzaam en kaal in de zon, terwijl op de grond hier en daar nieuw plantenleven de draad weer oppakt. Bosbeheer staat voor de enorme taak om deze bomen te ruimen en voor nieuwe aanplant te zorgen, een idioot groot karwei dat volop in gang is. Ik rij speciaal terug om tussen de eenzame stammen te gaan staan en het in beelden proberen te pakken.
Terwijl ik hiermee bezig ben ligt Wilma in de auto met draaiende motor te dutten. Het duurt wat langer dan ik dacht, anders had ik hem wel uitgezet. De CD van Joe Satriani die ik in Durango kocht samen met nog drie lekkere plaatjes draait op zijn einde inmiddels. We rijden door, tanken, en kopen wat bier en drank voor het meisje en stillen onze simpele honger bij fastfood-koning meneer M. Donald. Deze avond en begin van de nacht werk ik het verhaaltje wat bij en tot mijn afgrijzen verdwijnt gedurende deze sessie de gehele sixpack door mijn strottenhoofd richting maag. Dat is schrikken zeg, gebeurt me anders nooit.

DAG 12 — Maandag 6-6-2011   Zion National park

Dit is onze laatste dag in de Parry Lodge in Kanab, en op ons lijstje resteert nog een bezoek aan het Zion park. Gebied ligt slechts een uurtje rijden in Noord-Westelijke richting, lekker dichtbij dus niet extra vroeg uit bed of zo. Het park is wel meer voor de wandelaars. Je moet je auto achterlaten bij het visitors centrum, het gebouw met allerlei informatie, souvenirs, bier en hamburgers. Van daaruit gaan shuttlebussen die een stuk of zes stopplaatsen hebben in het park, en deze elke pakweg 10 minuten aandoen. Dus je kunt je heel gemakkelijk en snel het park rond laten rijden. In tegenstelling tot de andere parken die we tot op heden zagen, is dit geval voorzien van vele hoge dicht bij elkaar staande hoge rotspartijen (een beetje vergelijkbaar met de Dolomieten in Italie). Die bus gaat dus niet de hoogte in, die stopt op vaste plaatsen onderaan of tussen de bergen, op plaatsen die voor de massa zijn ingericht. De pizzalucht komt je tegemoet zodra de klapdeur opengaat. Blijven hangen in die centrum beperkt je beleving ernstig dus je wordt wel geacht wandelroutes te kiezen die je dichter bij de natuur brengen of mooie uitzichten laten zien. Lange routes voor de goedgetrainde bikkels die met voedsel en veel water op pad gaan, of korte voor Nederlandse watjes en hun klonen uit andere naties. U raadt het al wat wij deden. De fut is er even uit bij ons. Een route van een mijl lijkt ons genoeg, blijkt zelfs meer dan genoeg omdat hij sterk de hoogte ingaat en lekker wat energie wegtrekt in de warmte en bij de straffe windvlagen. Op de laatste stopplaats hangen we lekker even langs het water, sabbelen een ijsje weg, en vinden het verder wel prima. Het ijsmeisje schiet Wilma nog aan: ‘I like your hair, it’s so wild..’. Ja wat wil je, na anderhalf uur in windkracht 5 gelopen te hebben.
We laten ons terug-shuttelen naar de auto en gaan rustig terug. Ik stop nog even bij een kudde grazende Buffels om wat foto’s te maken. Prachtige beesten. In ons dorp eten we wat en maak ik nog even wat fotootjes van de winkels waar de spullen van onze meiden vandaan komen. En de dag is weer ten einde…..

DAG 13 — Dinsdag 7-6-2011   Las Vegas intro


We gaan vandaag door naar Las Vegas, een aardige tocht van ongeveer 200 mijl, 320 km. Met de TGV anderhalf uur (hier niet leverbaar), met onze aan de verkeersregels en technische beperkingen onderhevige Hyundai Elantra toch een uurtje of 4. Tot mijn eigen verbazing heb ik nog steeds de motorkap van deze automobiel niet opgetrokken. Gewoon geen zin in gehad tot op heden. Aan het prettige en stille geluid te horen vermoed ik de aanwezigheid van een 6 cylinder van bescheiden omvang (2 liter ?), aan het vermogen en de trekkracht te voelen verdenk ik de verhuurder ervan dat hij de 3 cylinder/800cc motor van een Suzuki Alto erin gehangen heeft waarvan hij bij voorbaat wist dat 1 cylinder het niet doet. Het apparaat is traag, ik krijg hem niet van zijn plek pfff… Hij heeft in de stand ‘D’ (de D van Drive, of van Douwen, of van Doen) van de automatische 6-bak absoluut geen fut en schakelt bij een snelheid van 50 km/uur al snel door naar de hoogste versnelling en draait dan 1750 toeren. Aaaaaah, zo hard loopt mijn Guzzi stationair man. Voor cruisen door een rustige buitenwijk prima, maar in normaal verkeer onbruikbaar, je kunt dan niet ‘eventjes’ versnellen om iemand in te halen. Duurt een eeuwigheid voor hij al die versnellingen weer teruggeschakeld heeft. Optie 2: je kunt hem ook handmatig op- en terugschakelen als een motorfiets. Plus 1 en min 1 telkens zeg maar. Kijk, dan heb je power tot je beschikking. Denk je dan. Nee. Ik denk dat er een stroperige vloeistofkoppeling en nog stoperigere software tussen motor en versnellingsbak geschroefd is die hard gas geven en snel opschakelen in de kiem smoort. De auto is met geen mogelijkheid agressief te berijden. Moet dat dan ? Vraagt u zich af. Ja, dat moet ja, soms moet je frustratie van je af kunnen rijden. En niet naar je toe rijden, Grrrr..
Uhmmm….Las Vegas ja, dat was het.
Wilma rijdt op mijn verzoek een behoorlijk stuk zodat ik onderweg eens lekker om me heen kan kijken en kan klikken. We rijden door de Nevada woestijn met heel veel niks te zien als enkel kleine hittebestendige struikjes en hier en daar wat verdwaalde huizen en schuren. Naarmate we Las Vegas naderen begint het landschap te veranderen. De struikjes krijgen steeds vaker gezelschap van grote reclameborden op dikke palen een meter of 20 naast de weg die je aandacht en geld graag willen hebben. En dan ineens zie je in het troosteloze landschap een nederzetting opdoemen in de verte. Een klein cluster van hoge gebouwen op een rommelig rijtje, het komt een beetje miezerig en misplaatst over. En toch moet dat de stad zijn die we zoeken. De miezerigheid wordt minder naar mate je nadert en er tenslotte in zit. Onze slaapplek voor de komende 3 avonden zit aan de rand van deze nederzetting. Het meiske heeft de auto gewoon helemaal het drukke verkeer van Vegas ingestuurd, recht tot op het erf van ons prachtige Main Street Station Hotel, goed he ? We komen er lekker voor in de middag aan en besluiten na inchecken eerst maar eens met de auto een verkennende ronde langs ‘The Strip’ (Las Vegas Boulevard) en te maken, want dit is toch de straat waar het allemaal om draait. Kijken hoe het allemaal in elkaar zit en waar wat ongeveer is. Het hotel zit ‘downtown’ (stoere benaming niet ?) en een beetje te ver uit het centrum om het loopbaar te maken. We zitten denk ik een kilometer voor het kenmerkende Statosphere gebouw, dat zo’n beetje de boulevard opent. Het is hier warm, maar wel erg droge warmte dus je zweet niet alles nat zeg maar, het verdampt allemaal. De kleren daarentegen houden wel de zweetlucht vast dus dat wordt wassen en spoelen vanavond in de badkuip. Latere zorg. Auto neergezet ergens aan het einde van de boulevard en toen gaan lopen en absorberen. ‘Bouwverordeningen’ en ‘Welstandscommissie’ zijn hier vieze woorden waar niemand over praat.
Alle hotels hier zijn in allerlei wanstaltige, prachtige exorbitante vormen neergezet, velen hebben speciale attracties om de mensen te plezieren en naar zich toe te trekken. Naar hun casino’s toe te trekken want daar gaat het allemaal om. Geld verdienen aan gokken. Enorme zalen met speelapparaten, pokertafels en weet ik al niet meer zijn in elk hotel aanwezig. Om die zalen vol te krijgen met gelduitgevende klanten hebben ze bijkomende zaken als overnachtingen en eten behoorlijk low-price gehouden. En dat vinden wij weer fijn !
We glijden nog de Miracle Mile shopping centrum (anderhalve kilometer winkels) van het Planet Hollywood Casino in. Alleen maar winkels …. de meiden zullen onrustig worden van onze verhalen hahaha ….. Op straat probeert een jonge donkere gast ons een eigen gemaakte CD te verkopen uit een hele stapel. ‘Heb je die zelf opgenomen joh ?’ Vraag ik hem. ‘No no not just me, me and and my boys did it’. We zijn geen gangsta zegt ie, we maken de wat fatsoenlijkere hiphop en rap. Kostie ?  Wat wil je ervoor geven…?  Ik hou er niet van zeg ik, maar ach, doe er maar twee for my girls… thanks man … 6 Dollar komen we overeen. En een foto van ‘m.
Wij grijpen uiteindelijk een HOG (Harley Owners Group)-burger bij het Harley Davidson cafe en gaan hotelwaarts. Morgen een hele dag de stad in.

DAG 14 — Woensdag 8-6-2011   Las Vegas volle dag

Gisteren een erg lang verhaal gedeponeerd, excuses daarvoor. Bij voorbaat ook excuses voor het nu volgende lange verhaal hahaha.

Het ontbijbuffet in ons grote Main Street Hotel and Casino is tot 10:30 uur geopend, maar we moeten na onze luie wederopstanding toch een beetje opschieten. Na het afrekenen bij de buffet-cassiere van 2 x USD 6,– (E 4,50 de man) wordt ons een tafel toegewezen en wordt koffie/thee bij de ober besteld. Glaasje melk ook erbij, prima. Verder zal hij gedurende het eten enkel vragen of we nog meer willen drinken, eten bemoeit hij zich niet mee. We hebben nog tijd genoeg om tussen de walchelijke overdaad aan aangeboden lekker eten onze keus te maken. Met enig zoekwerk kun je een boterham met een plakje kaas vinden, weet ik zeker. Maar veel gemakkelijker is het om je ‘bewust-eten-instelling’ te vergeten en jezelf over te geven en mee te gaan in de flow. Ik kom deze eerste ochtend terug bij mijn tafel en mok koffie met 2 pizzapunten, 3 gebakken spekrepen, gebakken aardappels, bakje vruchtjes, gebakken uienringen met champignons. Let wel, we hebben het hier over een ontbijtbuffet. Ik heb naast mijn keuze zojuist weerstand kunnen bieden aan 10 soorten zoete broodjes, kip in diverse uitvoeringen, pap, yogurt, musli, burrito’s, rijstdingen, vers fruit, diverse soorten vla, enz enz enz. Idioot. Wel lekker.
Kom zegt Wilma, we gaan eerst een foto bij de gokkasten maken, dat hoort erbij.  In scene gezet, want ik hou niet van spelletjes, heb ook geen cent in de apparaten gegooid trouwens, geen zin om het spel uit te doktoren.
Terug op de kamer boeken we eerst even wat slaapplekken voor de komende dagen. Na wat zoek- en planwerk regelen we motels voor de komende 6 nachten in achtereenvolgens Beatty (10-6), Bakersfield (11-6), Fresno (12 en 13-6) en Modesto (15 en 15-6). We Skypen ook nog even met de grieten, want de avond is daar net begonnen, dus dit is de enige mogelijke tijd ervoor, zo einde ochtend hier.
We gaan de deur uit, we willen dingen zien.
Auto gepakt en eind in de richting van de boulevard geparkeerd zodat verder lopen handiger is. De Stratosphere-toren komen we als eerste tegen en ik krijg Wilma na enig overreden mee naar boven. Lekker de omgeving vanuit de hoogte bekijken, buiten op het platform rond de bol. Nee geen bol, het meer een ufo-achtig ding wat op die lange slanke poten de hoogte in steekt. Ze is er wat nerveus voor. Vanaf de ufo kun je ook sky-diven aan een geleide kabel naar beneden, en nog wat andere kermiszaken die je ernstig in contact brengen met de hoogte van dit ding. Van hierboven blijkt weer wel ineens dat Las Vegas toch eigenlijk best een kleine stad is.  Zijn centrale boulevard (2 mijl lang of zo) is groots maar daarbuiten hangen een paar saaie buitenwijken tegen de ‘kermis’ aan. Je gaat hier niet wonen om te wonen, enkel wanneer je in de plezier-industrie werkt wil je hier misschien wonen.
De hele boulevard-tocht kijk je je ogen uit, wat hier gaande is is geweldig idioot. Wat in heel Amerika al niet meer mag volgens mij, wordt hier gekoesterd. Mensen lopen met flessen drank en sigaretten over straat, en bij elk kruispunt bieden mannetjes en vrouwtjes je kaartjes aan om plezierdames voor op je hotelkamer te regelen.  Hun aandacht trekkende geklik met stiekjes en geklapper met blaadjes begint snel irritant te worden.  Het feit dat Wilma naast me loopt wordt volledig genegeerd, ook zij krijgt aanbiedingen. Ik kijk haar veelbetekenend vragend aan, maar gedachtes wordt gedoofd. Een vrolijke vrouw van tegen de zestig loopt met haar cocktail lekker te dansen over het trottoir en probeert op luchtige niet vervelende wijze mensen er van te overtuigen dat ze lekker moeten genieten. Ze blijft hangen bij een stel straatmuzikanten en bouwt in haar eentje een feestje met de handen in de lucht. Uit de verte komt haar partner aangesneld die dit wel ziet zitten en met haar mee gaat dansen.

Als je dan dat centrum verder doorloopt kom je op een gegeven moment de Eif’feltoren tegen, de helft zo hoog als de originele schat ik, plompverloren over ‘Het Louvre (toch?) heen gezet. En een stukje verderop zoek je de eerste verdieping van een ander Casino op en sta je ineens tussen de Italiaanse terrassen van Venetie, terwijl de gondels met zingende gondeliers voorbij varen in de nagebouwde kanalen. De hemel is bedrieglijk echt in blauw geschilderd met wolkjes. Heel apart om daarmee geconfronteerd te worden en mooi uitgevoerd. Een eind verderop staat de Arc de Triomf op de parkeerplaats van een ander casino. Een achtbaan dendert door de tuin van zijn buurman een stukje verder staat het vrijheidsbeeld trots op een hoek. En gaaaa zooo maaar dooorrr.  Wat ze hier ook aan commerciele ‘zooi’ bouwen, het moet ze nagegeven worden dat alles heel netjes en tot in details uitgevoerd wordt, geen halve bak, want de concurrentie is moordend in dit wereldje hier. Ik vind het een prachtige kermis die hier plaats vindt, ik wil ook dit aan m’n meiden laten zien.
Met blaren op de pootjes van de vele kilometers wandelen pakken we wat terrasjes en een happie om de dag af te sluiten.
Een strak madammeke in een plezant kort rokske schrijdt op haar 10 cm stilletto’s voorbij. Het leven is mooi.

DAG 15 — Donderdag 9-6-2011   Hoover Dam & aanklooien

Vandaag gaan we de Hoover Dam bekijken die een kilometer of 20 Oostelijk van Las Vegas ligt. Ja, het is een groot ding dat daar die Colorado rivier tegenhoudt en het feit dat hij 80 jaar geleden gebouwd is in met stijlkenmerken uit die begin 30-er jaren maakt het leuk om hem even te zien. Maar het blijft voor de rest gewoon een vreselijk veel stroom opwekkende dam. We zijn overigens niet binnenin geweest om het technische deel te aanschouwen. Het hele verhaal achter de ontwikkeling en bouw zelf is eigenlijk veel interessanter. De erbarmelijke werkomstandigheden, getrouwtrek om de naam van dit prestigieuze project, ontstaan van een meer, ontstaan van een nieuw stadje Boulder City. Verdere details kunt u beter op Wikipedia nalezen.
Vanmiddag even door dat erg rustig Boulder City gelopen. Paar winkeltjes met toffe oude spullen (metalen oude trapauto’s uit de 30’s en 40’s, kapitale dingen) bekeken. En een ijsje gehaald. Terug bij ons hotel zijn we nog even een grote overdekte winkelstraat ingelopen, maar de fut was er niet en de dag eindigde dan ook luierend op bed achter TV en noteboekje.
Ja, was echt een ‘spannende’ dag. Morgen richting Death Valley.

DAG 16 — Vrijdag 10-6-2011   Death Valley doorkruist

Death Valley, opwekkende naam, erg uitnodigend om er doorheen te rijden. Toch doen we het, ik wil zien wat hier is. Na de oppervlakkige ontmoeting met even oppervlakkig Las Vegas gaan we vandaag weer een paar honderd mijl verder. De brandstofmeter wijst 80 km verder nog slechts iets meer dan de helft aan sap aan. In plaatsje Shoshone dat net voor het begin van de Valley ligt gooi ik de tank toch maar vol omdat ik de gok op leegrijden niet wil maken. Achteraf een onnodige ongerustheid, we hadden het gemakkelijk gehaald, maar vele waarschuwingen (‘zorg dat je niet droog komt te staan’) die her en der op internet en in boeken staan zijn niet voor niks denk ik dan.
Net na de benzinepomp rij je al snel een verlaten landschap in. Een bord geeft aan dat het Death Valley Visitor Center 72 mijl verderop ligt. Da’s een end.  In het begin biedt het landschap nog wat struiken en andere begroeiing, maar bij elke graad Fahrenheit die de buiten-thermometer van de auto gaandeweg meer aangeeft worden er enkele struiken weggehaald lijkt het.
Halverwege de vallei wordt zijn bodem volledig vlak en zonder begroeiieng. Tussen de lage bergen aan weerszijden ligt nu enkel een kale sneeuwwitte vlakte, de bodem heeft hier mineraal afzettingen. Prachtig en raar om te zien. De thermometer wijst 110 graden Fahrenheit aan (= 43 C) als we uitstappen om beter te kijken en wat foto’s te schieten. De verzengende droge hitte (droog zweten) brandt meteen op je in. Dan te bedenken dat het de volgende maand (juli) pas op zijn heetst is. Je moet er niet aan denken dat je auto het hier begeeft en je geen water bij je hebt…. we kwamen gedurende die 115 km slechts 5 auto’s tegen. Da’s Breda- Amsterdam he !
Onze autoverhuurder verbiedt rijden in dit gebied ook tussen half juni en half september. Net op tijd dus !  De volledige stilte is ook erg apart. Een enkele vogel, meer aan leven is er niet, of het zit onder grond en wacht op de avond.
Gedurende die hele 72 mijl (115 km) zie je geen enkel huis of andersoortige bebouwing.  Er loopt een prima geasfalteerde weg door de Vallei, niks mis mee, maar die hitte maakt het dat je hier gewoon niks te zoeken hebt.
Erg tof gebied op zijn eigen manier, blij dat we het gezien hebben,  maar het zwembadje die middag vlak bij ons motel was daarna ook erg tof. Leuke dag. Morgen weer verder richting Bakersfield.

DAG 17 — Zaterdag 11-6-2011   Rhyolite Ghost town en een eind rijden

We hebben vandaag een behoorlijke tocht voor de boeg van Beatty rechtsboven DeathValley naar Bakersfield, zo’n 250 mijl verderop naar het Zuid-Westen. We staan vroeg op, gooien de troep in de auto en bezoeken eerst de dichtbij gelegen restanten van stadje Rhyolite. Inmiddels een redelijk beschermd stukje verleden uit de tijd van de Goldrush begin 20e eeuw. Het stadje werd opgericht/opgebouwd in 1905 en was na opdrogen van de goudmijnen en een financiele dip na een jaar of 9 alweer aan zijn einde. Iedereen ging weg. Er is kort daarna veel aan bruikbare bouwmaterialen van de gebouwen weggehaald dus er staat niet zoveel meer om te bekijken, maar toch wel interessant. Enkele van de bewoners destijd bouwden hun huis van lege bierflessen en klei. Er waren in de hoogtij dagen van het stadje 79 kroegen dus een overdaad aan ‘bouwmateriaal’. Een van die huizen heeft het redelijk overleefd, maar moest in 2005 gerestaureerd worden om het toonbaar te houden. Ruines van oude gebouwen… okee… maar wat me echt boeide zijn de kleine tastbare dingen uit het leven van toen. Er ligt over het terrein een behoorlijke verzameling conservenblikken, skeletten van box-springmatrassen, bewapeningsmateriaal voor de bouw, formuizen enz. Een excentrieke alleen met haar hond hier op het terrein wonende dame beheert thans het bierfleshuis en een verzameling restanten van gebruiksmaterialen als bestek, conservenblikken, handgereedschap, enz enz. Het historische materiaal ligt gewoon buiten op wat platen, onbeschermd tegen weer en wind. Da’s wel een mooi principe vind ik zelf. En regenen doet het daar toch bijna nooit volgens mij. Niks aan doen.
Ik was aan het genieten, maar Wilma stond als bijna alle vrouwen in zo’n situatie te wachten in de buurt van de auto tot het mannetje klaar was met die flauwekul. Na een klein uurtje rijden we richting Bakersfield. Mannetje mag weer rijden, vrouwtje valt na tijdje lekker in de slaapstand. Ik vind het prima, ik kijk lekker om me heen, maar kan natuurlijk niet bij elk interessant punt stoppen anders wordt het een hele lange dag.
Wat me wel dwars zit (en nog lang zal blijven dwarszitten) is dat ik op een gegeven moment op route 190 East ergens na Panamint Springs op een terrein met wooncaravans (Trailerpark) een totaal verwaarloosde A-Ford uit begin 20-er jaren zag staan naast een van de bewoonde caravans….. en doorgereden ben omdat ik het meisje niet weer wakker wilde maken voor nog een aantal voor haar onbegrijpelijke foto’s…  Het schatje (die A-Ford !) stond daar waarschijnlijk al 60 jaar, totaal verroest en dood, de linnen kap totaal vergaan, de slierten hingen erbij.  Liefde op het eerste gezicht (heeft slechts 1 nano-seconde nodig), ken je dat gevoel ?  Nou, dat was er zo eentje bij mij. Shit, wat had ik daar graag een half uurtje rondgeneusd. Grrr.
Onderweg tanken we ook nog even vol en staat bij de benzinepomp een heuse Boss Hoss. Yeah. Een in zeer beperkte oplage gebouwde idiote motorfiets met een absurd groot V-8 Chevrolet motorblok eronder geschroefd. De eerste keer dat ik hem live in serieus gebruik zie. Eerder al eens gespot op de Boulevard in Kijkduin, maar dat is toch anders. Het ding draait puur op kracht (400 pk ?) en heeft slechts 2 versnellingen en een achteruit. De stoere stevige berijder en zijn meisje (zelfde leeftijdscategorie als ons) komen later nog voorbij gebromd terwijl wij in de berm op een berg even zitten te pauzeren. Ik hoor het donkerbruine beschaafde geluid in de verte al en ik kan een actiefoto van hem schieten in het voorbijrijden. Beetje bewogen ja, niet zeuren joh.
Na aankomst in motelletje laat Wilma het bad vollopen, maar de kraan gaat niet meer dicht. Oops, onrust. Een door de baliedame gebelde monteur begint de muur open te breken en we worden naar een andere kamer getransporteerd. Niet erg, de eerste kamer rook behoorlijk naar hond in dit pet-friendly motel, en daar kan ik niet mee leven in een slaapkamer.  Ik dacht voor die ene nacht overleef ik dat wel, was vergeten naar een pet-free kamer te vragen. Toevallig kwam het nu goed met de nieuwe kamer. De rest van het motel zit die avond wel een half uur zonder water hahaha…
Op het SyFy kanaal kijken we einde avond nog een erg slechte B-film over Ice-truckers die vrachten vervoeren over ijsvlakten (zie discovery soms) en uitgemoord worden door een ontdooid prehistorisch killer-reptiel. Echt erg. Die film dan. Voor die mannen ook natuurlijk, maar het is maar film he !

DAG 18 — Zondag 12-6-2011   Grote bomen in Sequoia National Park

Zie je dat twijgje tussen die twee linkse bomen ?  C’est moi, dat ben ik man !. En jullie kennen allemaal mijn sportschool-breedte dus kun je nagaan hoe vreselijk breed die Sequoia-bomen dan wel niet moeten zijn.
Paar bijzonderheden deze dag:
– Ik heb voor vaderdag een prachtig ‘Mr. Happy’  T-shirt van mijn meiden gekregen !. Wilma gaf het enkel een week te vroeg haha….
– We hebben vandaag onze 3000-e reismijl volgereden.

Vandaag verlaten we ons Bakersfield plekkie en rijden via het grote-bomen-park naar plaats Fresno, ongeveer 70 mijl onder Yosemite park en 150 mijl hemelsbreed Zuid-oostelijk van San Francisco. Het vandaag te bezoeken park is er eentje die je niet mag overslaan als je hier in de buurt bent. Achteraf stelt het niet zoveel voor qua diversiteit, maar hij moet echt op je TODO-lijst van USA staan. Als volgende week een ernstige bosbrand dit stukje natuur vernietigt kan het niet meer, dus morgen een vlucht naar San Francisco boeken en taxi naar het park pakken.
Binnen de normale naaldbomen en ander groen spul komen in dit park een mooie verzameling Sequoia bomen voor. Mits ze een goede locatie weten te bemachtigen kunnen deze bomen tot enorme proporties uitgroeien. De grootste boom qua volume in deze soort is de ‘General Sherman’. Hij is naar schatting 2200 jaar oud en heeft dus alles meegemaakt wat in onze geschiedenisboeken staat. Dat is een geweldig relativerend idee, wouw. Ding is een meter of 13 in doorsnee en 30 meter in omtrek aan zijn basis. Uiteraard is voor hem een ereplekkie gecreeerd, en iedereen wil met hem op de foto. Wij ook natuurlijk. Ik heb bij een handjevol foto’s van deze bomensoort de fout gemaakt geen referentie-onderwerp in beeld te zetten, waardoor een indruk van de grootte volledig verloren gaat. Uiteraard ook een aantal wel. 3 stuks hierboven zichtbaar.
Na de Death Valley van eergisteren met zijn 43 Graden of zo, is het nu weer apart om in de dikkebomen-omgeving op veel plaatsen nog behoorlijk wat sneeuw te zien liggen, en een graadje of 14 door mijn Mr-Happy-T-Shirt te voelen. 30 graden verschil, dat moet ergens mis gaan denk je niet ?

DAG 19 — maandag 13-6-2011   Dagje in Fresno rondgehangen

Opvallend was gisteren na het verlaten van Bakersfield (en daarvoor ook al een beetje) dat gaandeweg de omgeving groener werd. De dorre gebieden verdwijnen, het groen neemt toe, en hier richting Fresno staan ineens overal koeien te grazen en boomgaarden met allerlei fruitbomen. Overal gekwetter van vogels, leuk.
Wat ook opvalt is dat het verkeer veranderd is. Vanaf Denver tot en met Las Vegas is het een en al hoffelijkheid en rust. Men rijdt alsof de auto van breekbaar glas gemaakt is. Er wordt niet geduwd, men laat je voorgaan, heel apart. Maar na Las Vegas verandert dit langzaam, tot uiteindelijk hier in Fresno (daarna weet ik nog niet) er weer gewoon gebumperd wordt als je je wel aan de snelheid houdt, er af en toe getoeterd wordt als je te laat bij een stoplicht optrekt. Just like home.
Vandaag blijven we in onze overnachtingsstad een dag hangen, toch tijd genoeg. Gisterenavond hier aangekomen en vandaag even niks, lekker uitslapen, gewoon een beetje door een hopelijk leuke stad slenteren.
Met foto 1 kwam bij het verlaten van de parkeerplaats meteen een smile op mijn face. Een mooie oude 60’s gevel van een oud theater, lekker vervallen ook nog. Een voorteken van een leuke stad lijkt gegeven. U zult zich afvragen wat er in gods naam interessant is aan foto 2. Niets. Het is enkel een reminder waar we onze auto hebben achtergelaten voor het geval het een latertje met veel kilometers lopen zou gaan worden. Onnodig. We waren er binnen het uur terug. De stad is groot en saai. Of we missen het leuke deel. De stad lijkt aan elkaar te hangen van Mexicanen en hun cultuur, op zich prima, maar de stempel drukt net niet lekker door. Een bezoek aan een (het ?) centrum is teleurstellend. We struinen door een behoorlijke winkelstraat waar veel leegstand en verval is, en gaan uiteindelijk dan maar terug naar het motelletje waar Wilma bij het zwembadje gaat liggen en ik op de kamer een dutje doe en een paar films kijk op het ‘Beyond-channel’, een soort science fiction actig filmkanaal, wel gaaf. Ik ben gammel en kan de rust goed gebruiken. Morgen weer een dag…

DAG 20 — Dinsdag 14-6-2011   Yosemite Park een beetje bezocht

Yosemite park bereiken we na een mijl of tachtig rijden. Ik voel me nog steeds niet lekker, heb continue slaap, geen energie en concentratieverlies. Het park heeft veel moois te bieden zegt iedereen en elke gids die je leest. Ik hou er deze dag een kater aan over, sorry park. Eigen schuld, absoluut. We hebben het PVP (Park Verzadigings Punt) bereikt, we zijn moe en hebben geen zin meer in uitzoeken van wegen in het gebied en energie steken in wandelroutes. Moe beginnen aan een klus als dit gebied betekent een valse start. Als je dan ook nog in de warmte telkens vastloopt in het drukke verkeer en de matige bewegwijzering, dan krijgt het humeur (mijne zeker) en de sfeer een ernstige deuk. De rondweg langs verschillende stoppunten die we deze dag volgen, wordt ook door een gratis shuttlebus gereden. Eerst prullen we anderhalf uur met de auto langs de onduidelijke rijrichtingen en willen eigenlijk uit frustratie het park verlaten, maar Wilma wil nog een poging met de pendelbussen wagen en we rijden terug naar een opstappunt. Die bus gaat op zich prima, maar dit park is niet zo simpel te bekijken als bijvoorbeeld Bryce Park een paar dagen terug. Om de mooie natuur echt te zien moet je ook hier kiezen uit wandelroutes die van een paar mijl tot een hele dag kunnen duren, soms vreselijk stijl en erg inspannend. Da’s prima, als je je daar op ingesteld hebt en je lijf er zin in heeft.
Dit park vereist respect, conditie, voorbereiding. Je moet van tevoren weten waar de mooie punten liggen, hoe je er komt, en wat voor inspanning daarvoor nodig is, en je moet er zin in hebben. Wij voldoen deze dag aan geen enkel criterium, en dat leidt tot frustratie. We nemen een oppervlakkig kijkje vanaf diverse stoppunten dichtbij de weg zeg maar, en merken al snel dat dit veel te beperkt is en weinig moois laat zien. De aanwezigheid van water is echter een verfrissend gegeven, letterlijk en figuurlijk. De watervallen komen vanaf indrukwekkende hoogte naar beneden gedenderd en verstuiven een afkoelende nevel over een ruim gebied. Een klein lichtpuntje dat deze dag niet genoeg blijkt om ons gelukkig te maken.
Aan route 2 die meer het Noorden van het park ingaat komen we niet eens toe. En voor een bezoekje aan Bodie Ghost town dat rechts boven het park ligt, en dat ik stiekum nog hoopte mee te kunnen pakken, is het te laat. Wilma ziet dat trouwens al helemaal niet zitten, ook morgen niet, als we weer een hele dag extra blijven hangen in slaapplaats Modesto waar we deze avond naar toe rijden.
Een rit naar het motel langs een mooi landschap van goudgele heuvels in de avondzon doet goed. De schuine lange schaduwen vallen prachtig achter de vele over de heuvels verspreide bomen. Een pizzaatje onderweg en een douche in het motel eindigt snel in bed, ik moet van die verlammende vermoeidheid af. This is so not me…

DAG 21 — Woensdag 15-6-2011  Prullen rond Modesto

Extra dagje in en rond Modesto tot onze beschikking. Met de bange achtergrondgedachte dat Modesto net zo saai zou kunnen zijn als eergisteren Fresno, wat er op de kaart ook indrukwekkend uitzag, doen ons besluiten het buitengebied op te zoeken. We zoeken een van de kleine meertjes een eindje verderop op na een rustige ochtendstart, boodschapjes onderweg,  je kent het. Op weg daar naartoe komen we door piepklein gat La Grange, dat echter meer charme en authenticiteit (goed geschreven ?) in zich blijkt te hebben dan heel Fresno met zijn Breda-grootte bij elkaar. Een ruim honderd jaar oude saloon aangetroffen, een rodeo terrein aangetroffen, het kan niet klassieker, heerlijk klein genieten allemaal.
Twee dingen gingen mis op zoek naar water daarna. Ingang een van de grotere meertjes ( ‘ik rij maar wat verder, die grotere ziet er beter uit op papier’ )  bleek verder weg te zijn dan verwacht, en…… zwembroek vergeten. Wel in mijn handen gehad maar uiteindelijk niet in de achterbak beland. Snap jij het ?  Dan maar beetje zitten koekeloeren aan het water. Sigaartje opsteken ging niet, aansteker vergeten, wel in mijn handen gehad. 3 dingen gingen dus mis. Hmmmm. Een sign ?
Na tijdje terug gegaan naar motel en ben ik zelf op pad gegaan om de gisteren-avond voorbij gereden mooie landschapsbeelden alsnog vast te leggen. Niet allemaal gelukt, tijd en licht waren anders, ik kon niet stoppen waar nodig en ga zo maar door. Van hoger af is bepaald dat dit niet ging gebeuren. Wel paar andere leuke natuurshots gepoogd te pakken.  Op 1 mijl van het motel langs meneer M. Donalds een paar fishburgers ‘to go’ meegenomen om het meisje te voeden. Ik ben een feeder weet je. Maar als ze vol zit stop ik, tjaaa eigenlijk een wannabee feeder okee.
Truste, 1:58 uur hier nu, bij jullie 9 uur later. Of was het nou 8 uur ?  Who cares,  morgen naar San Francisco voor 6 dagen en nachten… ooooooo….jaaaaa……Om 11:30 vertrekt de boot eerst naar Alcatraz om eens een kijkje in het voormalige gevangeniswezen te nemen.

DAG 22 — Donderdag 16-6-2011  San Francisco / Alcatraz

– 

Het is slechts anderhalf uur rijden naar San Francisco vandaag, onze laatste stop voor het vliegtuig home, maar we staan om 07:00 uur op omdat we omstreeks 11:15 op de boot moeten stappen voor een gepland bezoek aan Alcatraz. Zoals u ongetwijfeld weet de voormalige gevangenis ‘op een grote rots’ (The Rock) in de baai van de stad waar de echt slechte mannen (en vrouwen ?) een tijdje uit roulatie werden gehouden.
Er is voor ons genoeg tijd om de stad vandaag en nog 5 volle dagen eens goed aan de pleziertand te voelen. San Francisco lijkt me deels vergelijkbaar met een stad als New York, een samenleving met een enorme veelzijdigheid aan mensen en hun leefgewoontes, en een hoop plezierige kanten welke bekeken moeten worden. De komende dagen zal uitwijzen of mijn vooroordeel correct is.
We vinden na wat zoekwerk ons nieuwe onderkomen, het Europa Hotel, een ge-upgrade hostel waar we een simpele twee persoonskamer met gedeelde WC en badvoorziening geboekt hebben paar dagen terug. Het heeft een zeeer bescheiden kleurloze ingang aan de straat die je met gemak 18 keer voorbij rijdt tussen al de schreeuwende kleuren van haar buren in Chinatown waar het gevestigd is. Dit doen we dan ook. Uiteindelijk parkeren we de auto met een draaiende motor en knipperend knipperlicht (= zijn functie) voor de deur op een plek dannie mag nie, 200 meter van het politiebureau (oude spelling uit respect). Rebellen, dat zijn we.
Ik ga ons aanmelden, Wilma blijft in de auto. Na de straatdeur ga ik meteen een hoge trap op naar het loketje waar ik me meld bij een Indiase of Pakistaanse meneer. Vanmorgen kocht ik nog benzine bij twee Sikhs uit Punjab en nou wil ik slapen bij een landgenoot van hen. Heel apart, het valt op. Het Zuid-Westen van USA trekt toch naast een berg Mexicanen ook een behoorlijke hoeveelheid wijzen uit het Oosten aan, op zoek naar een ander of beter bestaan denk ik. Het zijn over het algemeen gemotiveerde regelaars die moeite willen doen om dingen voor mensen naar tevredenheid voor elkaar te maken. Ik mag ze wel. De boeking heeft hij liggen, de wifi code krijg ik mee en betalen hebben we het even niet over. Da’s ook niet te volgen trouwens bij online reserveren van motels/hotels. Je moet eigenlijk altijd je credit card gegevens doorgeven bij online reservering, maar bij de ene organisatie wordt alles meteen betaald daarmee, bij de volgende een dag als borg, en bij de derde weer helemaal niks. Ik ben op vakantie, ik hou geen boekhouding bij, het zal wel. Naief ? Nee, gewoon schijt-makkelijk en goed van vertrouwen. Nee, da’s niet goed, maar ik kan er mee leven.
6 nachten heb ik hier geboekt midden in het leuke gebied, meeste op loopafstand te bereiken, rest met bus of tram. Dit alles voor de spotprijs van 360 Joenaaitut Steeds Dollars of zo, is E 22,50 de man per nacht. Toch niet slecht ? Na volladen kamer pakken we de auto meteen richting pier nummer  huppeldepup waar onze boot naar Alcatraz vetrekt om 11:30 uur. Een broodje en een bak koffie in het cafe van de pier is ons ontbijt in het zonnetje tijdens het wachten. Mooi rustpuntje. Een minuutje of 10 varen later staan we op de stoep van een beruchte gevangenis waar mensen als Al Capone en een hoop andere slechterikken jaren hebben vastgezeten. Alcatraz had eerst een verdedigingsfunctie in de 19e eeuw maar de recentere periode waarin het als strenge gevangenis fungeerde spreekt de mensen natuurlijk meer aan. Natuurlijk is het een drukbezocht ding en dat gaat grotendeels ten koste van de beleving. Als je hier ’s avonds in je eentje tussen de lege, met een peertje verlichte celblokken op een stoeltje zou gaan zitten na het zien van de inleidende documentaire, dan kun je beklemming van het leven hierbinnen aanraken. Dat weet ik zeker. Maar de behoefte aan geld (voor een ongetwijfeld hoge onderhoudsrekening) maakt het bezoek tussen de vele andere mensen die hetzelfde als ik hopen aan te treffen tot een oppervlakkige aanschouwing van een leeg gebouw dat afgeleverd wordt met een electronisch audiotoertje via de koptelefoon. Met irritante Nederlandse verteller en uitgevallen rechter kanaal hangt hij al bijna meteen werkeloos om mijn nek. Mij boeien deze middag wederom de vormen en het verval van de verblijven en de afgebrande gebouwen van de leiding.
Meeuwen en andere vogels hebben op dit eiland een heerlijke veilige broed-omgeving gevonden. Erg leuk om de mensen-gewende beesten gewoon hun gang te zien gaan achter de tralies en roosters die de diverse delen van het complex voor het publiek ontoegankelijk maken. Een moeder-meeuw zit voor onze ogen een gevangen vis voor haar twee kuikens te ontrafelen zodat ze mee kunnen eten. Onder het voeren kijkt ze ons met een scheef oog aan. ‘ Don’t even think about it’  lijkt ze ons te willen vertellen.
We varen terug, de dumpen de auto voor 5 dagen in een vrij dure parkeergarage een paar straten verderop en gaan de stad in om wat te eten. We belanden al snel bij ‘De Chinees’ wat in Chinatown niet echt als een verrassing komt. Eens iets anders dan een hamburger is verademend. Met volle maag lopen we nog een paar straten om even wat omgeving te proeven en komen uiteindelijk langs een kroeg waar pittige jazz/funk tussen de kieren van de deur en ramen door de straat op sijpelt. Het klinkt te fris om een CD te zijn dus we trekken de deur open en gaan hier een biertje aanschaffen.  Het is een cocktailbar waar op een balkonnetje een quintet zit te spelen. Lekkere nummers, bekend uit mijn platenkast, komen voorbij en we kletsen wat met de drummer in de pauze. Het blijken zelfs professionele muzikanten te zijn. ‘Kun je daarvan leven dan joh ?’ vraag ik de drum-meneer. Hij vertelt dat hij als sinds zijn 13e drumt en dat hij in ca. 4 avonden per week in diverse formaties zijn inkomen bij elkaar speelt. Zijn vrouw brengt echter het hoofdinkomen binnen moet hij eerlijkheidshalve erbij vertellen, ze heeft een grappig betaalde baan in de bio chemie en brengt de meeste centen binnen. Ze hebben het goed zegt ie.  Hij zit gewoon een beetje 4 avonden per week in de kroeg of in clubs toffe muziek te maken. Hmmmm….. ik begin te dromen terwijl de 2e Belgische import-Maredsous mijn slokdarm afdaalt.

DAG 23 — Vrijdag 17-6-2011  San Francisco – dag 2 / shoppen

– 
Vandaag moeten er winkels bezocht worden, Wilma claimt deze dag op. Heerlijk om geen troep te hoeven versjouwen gedurende 6 dagen (dit is de 2e). Gewoon relaxed opstaan, niks moet. We pakken als eerst een ontbijtje bij een Italiaanse meneer die een gebak & koffietent een straat verderop heeft. Zalig zoet spul heeft hij liggen dat samen met een eerlijke Italiaanse capucino (gewoon uit een dikke keramieke kop, geen kartonnen beker van een liter met onbeperkt navullen zoals bij de Amerikaanse tenten) de dag ontzettend lekker laat beginnen. Op mijn vraag hoelang hij al in USA is vertelt hij dat dat zo’n 37 jaar geleden deze kant op kwam maar hier niet woont. Hij is een goedlachse stevige 60-er met een klassieke oudere Italiaanse kop erop.  Hij werkt hier in het toeristen-seizoen ‘his ass off’ en dan gaat hij waarschijnlijk met een dik pak Dollars richting Italie naar zijn meisje en kinderen. Mijn Dollars, want zijn Capucino, Thee en twee gebakjes zijn best wel niet goedkoop hier. maar wel vreselijk lekker dus so be it.
Uit de Lonely planet gids en wat folders weten we dat op en rond Union Square serieus geshopt kan worden. Gelimiteerd door de maximale toegestane bagage-gewichten straks op de luchthaven en de beperkt leverbare rode inkt om negatieve bankstanden af te drukken bij de ING zal meisje Wilma zich enigszins moeten inhouden bij het vergaren van spullen tijdens de koopjesjacht die gaat volgen. Het plein ligt zo’n 2 km verderop en een bus pakken wordt logisch om de voetzolen te sparen voor de komende week. Lijn opzoeken, opstappen, 2 Dollar de man in een gleuf en go.
Inderdaad, richting eindpunt neemt de concentratie van winkels toe, en het plein zelf is een erg lekkere hangplek met trappen, grasstroken en mooi omgeven door hoogbouw. In het zonnetje vandaag, maar je voelt in deze stad toch de koude aanwezigheid van water. Zodra je uit de zon loopt is het ineens erg koel. De waarschuwingen van gelaagd kleden (6 T-shirts aan dus) blijken gewoon waar.
We vinden per ongeluk het gigantische Nordstrom winkelcentrum van 8 verdiepingen met een prachtige structuur van roltrappen, koperen railingen en marmeren vloeren. Mooi ding. De prijsklasse van de meeste winkels is echter best hoog. Het aantal koude kille tuthola’s dat verveeld en expressieloos (beetje The Stepford Wives was dat toch ?) rondloopt in een kwetsbaar en onzeker opgetrokken doorzichtig gordijn van ‘ik ben meer dan jullie’ is dan ook procentueel gestegen. Ik moet hier altijd wel om lachen en kan enig medelijden niet ontkennen. Ach, zolang ze niet in de weg lopen en idioot veel geld uitgeven om hun eigen-gecreerde glans op te houden, zal de economie blijven draaien en de wel hardwerkende mensen in die warenhuizen een leuke boterham mee naar huis blijven nemen. We lopen deze middag nog een hoop winkels af, komen een jonge energieke straatmuzikant tegen (one man band) en gaan einde middag retour richting ons glamour-hotel. Foto bijgevoegd. Even lekker dutje doen zodat vanavond wat energie voor een cafebezoek met muziek overblijft. Het dutje lukt, ook ik ben een uur in dromenland. Tegen half tien grijpen we een flinke pizzapunt  bij de buurman en glijden daarna de kroeg om de hoek in. Er komt ook net als gisteren weer live muziek uit. Mannetje op een kruk voor deur, vijf Dollar entree en enjoy Yourself. Het is een lekkere soepel draaiende West-Coast bluesband met drie blazers erbij, waarvan twee geweldige saxofonisten (een mannetje en een vrouwtje). De trompettist is maar rommelig bezig en articuleert zijn melodieen erg slecht. Zei de niets-spelende wannabee muzikant…. Het is een energieke vrolijke band die al snel het bescheiden dansvloertje vol krijgt. Funk en Soul-dingen tetteren de kleine kroeg in en stromen de straat op, romige blues, harmonica, zang. Leuke avond die voor ons na twaalven eindigt, de laatste set pakken we niet mee.
Buiten worden inmideels dranghekken geplaatst, morgen is er blijkbaar een jazz festival zegt iemand, maar het zal wel het tweedaags festival zijn dat we op folders hier en daar zagen.  Jeroen meldde me dat ook al. Laat maar komen, is wel leuk. Maar we gaan ook morgen eerst de zeehonden op beroemde plezier-pier 39 bekijken en de brug natuurlijk. The Golden Gate bridge die op elke ‘Groeten uit…’ kaart voorkomt.
Maar uhmm… truste, het is nu weer 02:16 AM (niet Ave Maria, maar ik dacht After Midnight)….

DAG 24 — Zaterdag 18-6-2011  San Francisco – dag 3 / pier 39 en Golden Gate


Bezoeken van het icoon van deze stad, de Golden Gate brug,  gaat ons vandaag bezig houden. Maar eerst gaan we Pier 39 opzoeken, die 11 straten/blokken Noordelijk van ons ligt. Het is een van de pakweg 50 pieren waar handelsschepen en vissersboten aanmeren met hun spullen. Pier 39 is helemaal vercommercialiseerd tot plezier-pier, het enige wat daar nog aanmeert zijn boten met snoep en onderdelen voor de draaimolen schat ik in. De auto hebben we voor een paar dagen geparkeerd zoals ik eerder zei, dus we verplaatsen ons te voet en per bus. Een beetje een mix omdat je tijdens lopen over straat veel ziet. Na wat blokjes beginnen de pootjes een beetje moe te worden en zoeken we de bus op. Goedkoop vervoer en rijdt om de 10 minuten of zo. 2 Dollar  per persoon in de biljettengleuf bij de chauffeur en go. Kaartje is 90 minuten geldig. We slenteren een eind over de pier tussen de vele snoep-, kleding, en vreetwinkels ( ja, tuurlijk stoppen we voor een overpriced fish and chips) en kijken even naar de zeehonden die 35 (?) jaar geleden een binnenwatertje in bezit hebben genomen en inmiddels een stuk of tien pontons mogen gebruiken om daar lekker beschermd  te luieren, te vechten en te knuffelen. En da’s voor ons mensen leuk om te zien. Iedereen happy.
We slenteren wat door de rest van het havengebied ‘Fishermans Wharf’ en zoeken ondertussen naar een opstapplaats van buslijn 28 die ons naar de ‘voet’ van de brug zal brengen. Het is er koud. Gewoon koud, je adem veroorzaakt er damp. De brug (1937 klaar) is deels in zijn traditionele mist gehuld, raar terwijl het verderop in de stad zonnig en lekker warm is. We hebben geen fietsen gehuurd om het ding op en neer te fietsen. Als we na wat fotomomentjes de brug oplopen blijkt dat dat achteraf geen slechte keus was, omdat fietsers elke 10 meter ernstig in de remmen moeten en tussen de groepjes mensen door moeten manouvreren. Had niet leuk geweest. We lopen tot de eerste stoere pijler, kijken eens lekker vanuit de hoogte rond. Ik zit natuurlijk weer naar de diverse technische details te kijken. Dikte kabels, ophangpunten, balkconstructies, niks voor meisjes, zeker niks voor meisjes die het koud hebben. Het is best een mooi ding maar kan bij lange na niet tippen aan de stoere constructie van de Brooklyn Bridge in New York. Maar de Golden Gate is in zijn historie wel altijd geliefd geweest bij mensen die het leven niet meer zagen zitten en de sprong in het diepe namen om het einde te bespoedigen. Dat kan nu niet meer door de geplaatste 3 meter hoge afrastering, tenminste ik neem aan dat die niet in het ontwerp is meegenomen destijds. Het siert niet. Na de koude wandeling terug pakken we de bus terug op het nog geldige kaartje en struinen nog even langs de kraampjes van het North Beach festival dat in een aantal straten om ons hotel bezig is dit weekend. Uiteneindelijk pakken we een afsluitend biertje in cafe Condor op het hoekie waar de muziek langs de open ramen uitnodigend de straat op stroomt. Overdag biertje en muziekje daar, in de avond gaan de gordijnen dicht en dansen de bevallige jonge dames daar topless. Het was weer een lange dag op pad, gisteren laat, dus vandaag maar op tijd beetje op de kamer hangen.

DAG 25 — Zondag 19-6-2011  San Francisco – dag 4 / Chinatown en North Beach Festival

– 

Hoe krijg je het weg ?, denkt u wellicht als ik u vertel dat we vandaag recht uit bed op de volledige nuchtere lege maag als eerste een grote hot dog met ketchup en mosterd laten neerdalen. Oooh man da’s lekker. Tja, als er een braderie bij je voor de deur gaande is vanaf 10:00uur met om de 15 meter een hap-tent dan beschouw ik dat met een gerust hart als overmacht hoor. Een eindje verderop pakken we een lekkere Cappucino en thee, en dwarrelen daarna door de straten van Chinatown. Hier leeft een prachtige stad van een vierkante mijl (20 blokken meen ik) in een stad. De historie van de immigratie van de Chinezen en de concentratie in deze wijk ken ik niet, maar het is een hechte gemeenschap. Chinese kranten, hun eigen taal als hoofdtaal, hun tekens tegen de gevels en op de artikelen. Grappig anders zijn ook de aanwezige soorten etenswaren die we niet hebben kunnen identificeren. Gedroogde spullen in 86 soorten, noten, zaden, insecten, zee-dieren, zee-planten en weet ik wat nog meer. De slagerij en viswinkel hebben ook erg verontrustende onderdelen van beesten liggen, voor de fijnproevers liggen er hele vissenkoppen, hanepootjes en zelfs twee opengemaakte schildpadden. Wij denken allemaal erg clean en strak over etenswaren dus je staat hier wel raar naar te kijken. De mensen zijn beleefd maar komen erg ingetogen over, tonen weinig emotie en zijn haastig.
Wilma neust lekker in wat prullaria-winkeltjes rond terwijl ik wat fotootjes maak van mooie gebouwen en zo. Een leuke buurt, fleurig, levendig, interessant. Wij slapen zelf aan het randje van Chinatown dus we zijn relatief dicht bij huis. Na wat uren gaan we terug om nog een eindje over het festival ( de braderie eigenlijk) te lopen. We dumpen wat aangeschaft spul in onze hotelkamer en worden daarna door toffe geluiden naar de buren (the nudy bar zeg maar) gelokt. Daar ragt een surf-bandje er lekker tussenuit. Gave baldadige muziek. Ja, ik ben uitermate gecharmeerd van de raggende mannen in hun nette zwarte pakkies. Ter opleuking van band staat  een schaars geklede dame lekker zweverig en draaiend te dansen, behendig een hoepel om haar middel draaiend houdend. Ik koop een CD van ze (wel allemaal tekenen joh !) en we gaan verder de braderie op na twee sets. Na wat omzwervingen naar een ander podium waar een open sessie aan de gang is. Er worden zangers en muzikanten uitgenodigd om mee te doen. Erg melig allemaal, eventjes leuk. En verder lopend komen we wederom in de blueskroeg om de hoek terecht waar een lekkere band staat te spelen. Weer drie blazers. Daar bieren we wat en luisteren een aantal sets. Een aantal uitbundige koppeltjes dansen zich helemaal wild, terwijl ter ere van vaderdag een slank jong mooi ding met een oude verschrompelde 70-er staat te dansen. Hij heeft het naar zijn zin hoewel zijn lijf weinig soepelheid in beweging meer afgeeft, na 10 minuutjes is het dan ook goed geweest en gaan ze samen weer. Dan komt een vreselijk oud klein vrouwtje van half in de tachtig met een dikke jas en verschrompeld aardappelkoppie onder de opgehouden capuchon binnengestrompeld. Ik geef haar mijn kruk zodat ze aan de bar kan zitten en een bestelde koffie kan nuttigen. Kan allemaal, heerlijk.
Om een uur of 8 is de band klaar. Ik ga nog even de hand schudden met de trombonist die te gast is bij de band. Hij doet me in zijn spelen erg denken aan de krachtige dikke snelle vibrato die Jazz-muzikant Bill Harris (1916-1973, net opgezocht) ook in zijn solo’s had. Een stijl die ook erg goed bruikbaar is in ska-bands als de Skatalites. Hij zit een beetje verlegen om werk, heeft ook geen aanbiedingen uit de ska-hoek gehad, dus dat is al een tijd geleden dat hij dat speelde. Een brede smile komt op de kop van deze erg stevige trombonist als ik hem vertel dat ik van zijn spel kippevel krijg. Hij is er blij mee. ‘Thank’s man, apreciate it very much’.
Buiten is het merendeel van de kraampjes en zooi inmiddels al opgeruimd en na een pizzapunt gaan we lekker naar de kamer. Buisje aan. Notebookje aan. Beetje aanklooien, whiskytje erbij.

DAG 26 — Maandag 20-6-2011  San Francisco – dag 5 – Blue Monday

Bovenstaande foto is de duurste uit heel mijn serie straks, dus kijk er goed naar verdomme.

Het plan om een motor te huren heb ik gisterenavond geschrapt, veel te duur voor de geringe meerwaarde. Dus we gaan met de auto naar route 1 welke van San Francisco naar Los Angeles loopt. Langs de kust. Wilma vindt het enkel prima omdat ze mij een plezier wil doen, het boeit haar niet echt. Twee uur rijden om er te komen ook nog eens zie ik ’s morgens als ik de Garmin ons naar Monterey laat brengen, oops, hier begint het leuke stuk namelijk pas. De kust weg met aan de ene kant de heuvels en rotsen en aan de andere kant de kust mag je eigenlijk niet missen zegt iedereen, goed voor een hoop mooie natuurfoto’s……. maar…… er hangt over de hele kust een dikke mist. Je ziet hem op de foto ook hangen. Er was 1 zonnig stukje waar ik bovenstaande foto kon nemen. Moest nemen, anders had ik helemaal niks gehad….
Hmmmm, van half tien tot en met 6 uur in die auto gezeten, 29 liter benzine verstookt, 400 kilometer gereden, hoop sjaggerijn.
In restaurant The Stinking Rose, gespecialiseerd in allerlei knoflook-gerechten, tegenover ons hotel,  nemen we een prijzig edoch sober dinertje begin van de avond. Smaakt wel behoorlijk maar het geld niet waard.
Was een `fijne` dag……
Ik wil er verder niet over praten, donder op.

DAG 27 — Dinsdag 21-6-2011 San Francisco – dag 6 – De slot-scene

Even kijken in de Lonely Planet wat er geschreven wordt over de diverse wijken en ‘things to see’  hierzo die we nog niet gehad hebben. De (elke) stad is zowieso veel te groot om in een paar dagen helemaal te leren kennen dus je kiest toch de highlights die her en der beschreven worden. Je kunt mij echter overal neer zetten zoals je wellicht geproefd hebt uit de voorgaande verhalen, ik vind er meestal wel iets dat me kan boeien. Okee Fresno vorige week was een grensgeval maar vandaag gaat het weer goedkomen.
Ik wil eigenlijk de Westelijke wijk Richmond aan de kust van de Pacific Ocean eens bekijken.
Wilma, we zitten op de kruising van Columbus Avenue en Kearny Street zoals je weet. Dan bus 30 of 45 naar het Zuiden naar Market Street, komen we ongeveer uit op het punt waar de Kabel-trams keren, kunnen we van daaruit bus 5 of 31 naar de kust nemen. Dat is 48 blokken verder. Het buskaartje van USD 2,– betaalt zich hier helemaal dik terug. Als ontbijtje wordt weer de Italiaan stukje verderop gekozen, diezelfde als paar dagen terug.
Halverwege, wanneer we Fillmore Street kruisen, stappen we uit in een wijk rond Alamo Square waar prachtige huizen uit einde 19e eeuw staan. In begin 60-er jaren begon een kunstenaar zijn huis daar in alle kleuren van de regenboog te verven, de rest van de straat volgde. De huizen kregen later de bijnaam ‘painted Ladies’ mee. De traditionelere lak keerde de afgelopen tientallen jaren weer terug, maar de geweldige vormgeving blijft heerlijk om naar te kijken als je er van houdt. We gaan hier in het gras op een heuvel naar liggen kijken en pakken na een half uurtje met wat busvertraging ons originele plan weer op om naar de kust te gaan. Dan kom je langs het Golden Gate Park, dat niet zoals de naam vermoedt (niet Vermouth, da’s iets anders) aan de voet van de Golden gate brug ligt, maar onder wijk Richmond.
De kustlijn is er mooi, het strandzand is wat rommelig met veel kleine barbeque-houtskool resten en zo, maar de zon schijnt lekker. Mensen lachen, moeders kijken naar hun spelende kinders. Het is niet druk (dinsdag werkdag), en ook de meeuwen zitten met hun kinderen op randen en rotsen een beetje relaxed te koekeloeren.
Na een paar uur hangen, kijken, en wandelen grijpen we een Whopper-menu bij de piepkleine Burger King-vestiging net buiten de boulevard. Je moet eten anders ga je dood, toch ?. Met volle maag de bus in, terug richting Chinatown om daar nog even rond te kijken. Prachtige wijk is het toch… mensen leven hier behoorlijk basic en houden vast aan hun tradities. Voor het eerst krijg je in prullaria-winkel geen rare bijsmaak als er op de onderkant van een artikel ‘made in China’ staat, want je weet dat dat gewoon echt zo is. En ze zijn er trots op, yeah !
Wilma heeft haar shopping-jeuk nog niet helemaal afgerond en mist nog wat kleine flauwekul-aankopen die ze in deze last-minute sessie hoopt te scoren. Dit lukt niet, wel nemen we wat broodjes voor de avond en vertrek-ochtend mee.
Ja, deze dag is wel gelukt, was gezellig. Morgen vroeg opstaan, troep inpakken en de auto weer opzoeken om richting vliegveld te gaan. Auto moet om 10:00 uur ingeleverd zijn bij de Alamo-balie, vliegtuig gaat om 14:00 uur de lucht in.

DAG 28 — Woensdag 22-6-2011 Weer naar huis & Nabeschouwing

De auto moet om 10:00uur ingeleverd worden bij de Alamo-vestiging bij de luchthaven., met redelijk wat mijlen op de teller erbij. De San Francisco International Airport ligt ongeveer 15 mijl van het hotelletje af, dus tijd zat als we om 07:00uur opstaan. Beetje douchen, ruimen, gekocht broodjes opsmikkelen enz.  We sjouwen onze zware tassen (tot limiet beladen met hebbedingen en gekochte kleren/schoenen) uiteindelijk over de straten van de langzaam opstartende stad richting parkeergarage. Daar pak ik mijn tas opnieuw uit omdat mijn dikke driepoot-statief er nog bij moet. Gaat net. Het ding heeft 4 weken lang merendeels in de auto gelegen, misschien 2 keer gebruikt, ja was echt zinvol om mee te nemen. NOT.  Dat doe ik nooit meer op zulke reizen. De eenpoot (monopod) heeft mijn kamera echter wel heel vaak ondersteund bij het maken van met name panorama foto’s en in low-light situaties. Geweldig ding. Die driepoot is alleen handig als je een dag alleen maar foto’s gaat maken. Later.
Het verloopt allemaal soepel, we maken de Alamo dame nog gelukkig met twee splinternieuwe vouwstoeltjes die we 10 keer gebruikt hebben en een jerry-cannetje met een reserve gallon Aardolie-derivaat. En dan begint het dolen door de vertrekhal en wachten tot je je troep in mag leveren en zelf ook door het poortje mag, naar weer een vertrekhal met ook weer wachten. Ik vind het niet erg. Je kunt lekker rondkijken, bakkie koffie pakken, krantje lezen. Eigenlijk wat je op een vrije middag ook zou doen. De vliegdoos gaat om ongeveer 14:30uur de lucht in, en 10 uur later staan we in Amsterdam, waar door het tijdsverschil van 9 uur (hier later) de dag net is begonnen (09:30) en ook van jou verwacht dat je fris en vrolijk meedoet. Dus dat doen we. Laura en Jolien zijn met zijn tweeën deze kant opgekomen in mijn Starletje om ons op te halen. Een intense knuffel volgt na 4 weken. Leuk om die grieten weer te zien. Eventjes een kop koffie en thee bij het aankomsthal-cafeetje en dan ……. richting huis…….
Een paar cijfertjes:
11 verschillende motels gebruikt,
Staten Colorado, Utah, Arizona, Nevada en Californie doorkruist
6200 km gereden,
443 liter benzine verstookt (ca. 1:14), is voor Euro 315
1866 foto’s gemaakt, 80% van bruikbare kwaliteit.
Opgebrast ?: Inmiddels globaal bekeken, best duur toch wel. Twee keer zo duur per persoon als 4 weken door India heentrekken. I’m worth it, zei een wijze vrouw eens in een reclame.
Maar nou moet ik gaan, de versgemaakte soep is klaar, roept het meisje.
Foto-serie: Hoop ik eerste week juli voor u te hebben. Dan links op de pagina aan te klikken, boven dit dagboek.

39 reacties to “2011 – USA rondreis – het dagboek”

  • Walter en Iliana:

    prachtige foto’s, het was of we zelf daar waren.

    groetjes,

    walter en iliana

  • Anoniem:

    hoi Roland en Wilmaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.

    Geweldige fotoos,,ziet er waanzinnig uit,,ook iets voor Ton en mij.
    Alleen even wachten tot de kids ,,groot,, zijn!!!
    Volgens mij hebben jullie MEGA genoten!!
    Enne Roland tot maandag(ik werk vrijdags nooit hihi)

    groetjes Colinda Ton….

  • corina van de pol:

    He Wilma en Roland,

    Wat gaaf om te zien hoe jullie het reizen hebben opgepakt! Weet nog dat we op een feestje stonden te mauwen over jullie aankomende reis naar India met de girls, en nu lees ik dat jullie terug zijn uit de USA! Zo te zien aan de fotokes en te lezen in het vermakelijke reisverslag een super reis geweest.Nog even Roland en je kan je eigen reisboek uitgeven!

    Groetjes, corina je weet wel, je buurmeisje van vroeger…..

  • Hee, welkom thuis! Das ff balen natuurlijk, maar het wordt vanaf komende zondag weer zomer, dus das prima timing. Vanwege je reisje heb je dit gemist :-)
    http://www.flickr.com/photos/jschort10/sets/72157627000034482/

    Waarbij aangetekend dat Guillaume op het laatst uit een voor hem iets te nauwe 10 meter lange gang gered moest worden door de gidsen (met touwen istie er uit getrokken :-) Maar had jij makkelijk doorheen gepast, hoewel er nu waarschijnlijk wat burgers in de weg zitten haha.

  • Jolien:

    Je hebt een baard!! Heftig haha!

  • angela:

    Hallo vakantiegangers,
    Geweldig om jullie reisverslag ( boekwerk, haha) te lezen. Heb eerlijk gezegd nog niet alles gelezen maar ben een eind op weg. Oooh en die foto’s fantastisch!!! Doet me gelijk aan onze eigen vakantie u.s.a terug denken.
    Geniet ervan en ik blijf jullie volgen.
    Lieve groetjes van angela de jong- nijhof

  • Stefan:

    Hey luitjes,

    We volgen jullie reis via de site, echt geweldig, krijg ook zin om er heen te gaan!

    Veel plezier nog en groeten,

    Stefan

  • Is het Barry Gibb? Nee, Roland mét baard haha. Stoer man. Bij jullie misschien het parkverzadigingspunt bereikt, hier gaat dat komend weekend met de regen gebeuren ben ik bang, kutweer is het en blijft het komende dagen (altijd fijn om te lezen als je met vakantie ben weet ik uit ervaring :-). Lullig voor de festivals (Mundial, Parkfeest O’hout), maar Breda Barst voorrondes morgen en zaterdag zijn gelukkig binnen. Have fun daar, proberen wij het hier!

  • Ruud:

    Hi Roland (&Wilma natuurlijk!)

    Hou die teksten nou us wat korter!!! Mooi verhaal zo hoor, leuk om te lezen. Ben zelf net terug van vakantie dus heb zo’n 8 uur jetlag om ’t hele verhaal te lezen. Gave reis die jullie maken hoor! Ga ik ook nog eens doen….

    Veel plezier nog!

    Gegroet,
    Ruud

  • laura:

    en zijn jullie trouwens in de attractie geweest? aaah als je nee zegt is dat wel heeeeel flauw!! hahaha niet normaal zo hoog, heb het weleens gezien op indrukwekkendste attracties op discovery ofzoiets gezien!!

  • laura:

    woooowww wat een gave fotos allemaal! zit helemaal mee te genieten hier! las vegas, motoren, sneeuw, reusachtige bomen niet normaal en gegokt zie ik! doe je het voor de eerste keer in je leven begin je nog in las vegas ook hahaa! hadden jullie een beetje geluk! wow neem morgen avon deven de tijd om alles te lezen aangezien ik echt moet gaa slapen!! tot volgende week donderdag alweer! jolien en ik komen jullie ophalen we houden nog wel contact daarover!! heeeeel veeel plezier op de 2e helft van jullie reis! gaat zo snel duss geniet ervan! loveyouuuu!!

  • Peter en Jolanda:

    Geweldig! We genieten van de fantastisch geschreven verhalen en de mooie foto’s. Door de manier van schrijven is het net of je er zelf bij bent.Prachtig!!
    Veel plezier verder.
    Peter

  • Henry:

    Been there, done that, wanna go back!! haha. Veel plezier nog. En Arches kun je ook op de terugweg pakken, tenzij je niet terug gaat via Denver (wat waarschijnlijk ook niet de bedoeling is..).

    • Roland:

      Hee Henry,

      Ja, we hebben lekker de tijd, maar je moet dingen overslaan wil je niet knettergek worden van alle indrukken. Soms even een middag niks, beetje by the pool of zo, is af en toe nodig. Arches hou ik voor een volgende jaar tegoed. Groetjes kerel, we kletsen er nog wel over want ik wist dat jullie ook die kant op zijn geweest, maar bij Kees kwam het er niet van.

  • Bas:

    Ha die ROolandT,

    lekker verhaal man, brings back memories. Erg mooi land, minder mooie mensen (zeker in de toeristenindustrie, veel tandpastasmiles en ongeinteresseerde “how are you’s”. Ben benieuw wat je van Vegas gaat vinden, wij vonden dat helemaal super en over the top, heerlijk.
    Motorweekend Harz was echt super, mooi rijden daar, rustige omgeving prima camping alleen kleine domper paar dagen vooraf toen Hans van zijn triumph high siderde en met een gekneusd lichaam,arm in het gips en een gedeukte triumph en nog dieper gedeukt ego niet meer mee kon.

    Veel plezier nog

    groetjes ook aan Wilma
    Bas en Karen

  • laura:

    wowwwww wat een mooie fotos allemaal !ik kijk mn ogen hier al uit laat staan jullie!! mannn echt gaaf! en dat paaard! dat is wel een beetje akelig zeg! maarja het heet niet voor niks zo! en die rotsen. ik wil echt een keer met jullie daarheen hoor!! jullie vinden het vast neit erg om terug te gaan hahaha! enne kijk al uit naar alle pracht & praal van las vegas!! gaan jullie nog gokken?
    loveyouuu!!

  • Anneke:

    Hoi Wilma en Roland,
    Terug van een avontuurlijke vakantie in zuid-Limburg ;-)), ben ik begonnen met het lezen van jullie reisavonturen, heb ik nog wel een uurtje ofzo voor nodig, schat ik zo.
    Dus als de was is weggewerkt ga ik verder, enne… Wilma nog gefeliciteerd met je verjaardag.
    Groetjes
    Anneke van den Berg

  • karlijn:

    Wilma!
    Wat heerlijk hebben jullie het zeg!
    En wat een fantastisch verhaal om te lezen, goed geschreven hoor, complimenten!
    Geniet ze en maak ons op miezemuis maar lekker jaloers;)
    Heel veel liefs van Karlijn!

  • Oma de Hoon:

    Hallo Wilma En Roland,
    Wilma nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag.
    Ik heb gisteren zelf ook een mooie verjaardag gehad.
    Annie en Henk kwamen langs. Quirine en Laura en Jolien komen vanavond nog.

    Heel veel groetjes en nog een fijne reis verder.
    Oma de Hoon

  • Rob & Marianne:

    hoi Roland & Wilma,
    eindelijk eens tijd om jullie verhaal door te lezen. Altijd leuk om het zo te volgen. Weliswaar wat laat maar Wilma nog gefeliciteerd met je verjaardag.
    Ik ben net terug van een lekker motorweekend in de Harz, mooi weer gehad en super gereden, alleen die Joost wilde maar niet stoppen met ouwehoeren in mijn headset. Marianne zit nu in Spain.
    Nog veel plezier en geniet ervan (ook als hebben ze veel gekleurde rotsen)
    Groeten Rob

  • jeroen:

    Dat was weer lekker een half uurtje lezen. Fijn begin van een regenachtige dag. Herkenbare verhalen en herkenbare irritaties over de voorgekookte tourtjes met zo’n verschrikkelijke Amerikaanse reisleider er bij, waardoor ieder gevoel van avontuur zorgvuldig de kop wordt ingedrukt. Niet over nadenken, hoort bij Amerika, tis wel een beremooi land natuurlijk! Have fun over there en Vegas zal je wel bevallen (daar is ook alles nep, maar daar hoort dat zo :-)
    grtz, Jeroen

  • Miek:

    Hoi Roland en Wilma,

    Veel te laat, maar goed bedoeld. Proficiat met je verjaardag Wilma! Jullie kennende zullen dat goed gevierd hebben. Nog veel mooie avontuurlijke dagen toegewenst!
    Mooie site trouwens ; alleen de naam al…
    Groetjes

  • Nicole:

    He U2,

    Ziet er allemaal wel erg indrukwekkend uit. Leuk dat alles loopt zoals het loopt, omarm het…
    Overigens Wilam nog heel errug gefeliciteerd, natuurlijk een ietsiepietsie te laat zoals immer.
    Geniet er lekker van, we horen de verhalen later wel.

    groetjes

    Kees en Nicole

  • Nettie:

    Roland en Wilma

    Gefeliciteerd met je verjaardag.
    Hele fijne vakantie, geniet ervan.
    Leuk om jullie site te lezen.
    Doei Nettie

  • Ron:

    Hoi Jongelui;

    vanuit het warme Terheijden (geen sneeuw te bekennen hier !!),
    een fijne verjaardag gewenst, we lezen met plezier jullie reisverslag, en
    bewonderen de fotokus.
    Maak er wat van !!

    Groeten
    Ron en Ingrid

  • Sandra:

    Hoi,hoi,

    Wilma, van harte met je verjaardag, proost vanuit Breda en nog veel plezier aldaar ! Gegroet, BJ en Sandra.

  • Quirien, Jolanda, Jodie en Amy:

    Hé Wilma,

    alvast gefeliciteerd met je verjaardag ! Goeie reis verder… Ik denk dat wij volgend jaar jullie voetspoor ergens aldaar zullen gaan volgen ! :)

    Grtz, Quirien

  • Peter en Jolanda:

    Hoi, hoi,
    Alvast de felicitaties voor Wilma!!!
    Maak er een gezellige dag samen van…
    Wij zullen samen een toost op Wilma uitbrengen.

    beijinhos uit de Algarve
    Peter & Jolanda

  • Hee, ff wat zout in de wonden strooien haha: wel balen dat je Arches mist, vond ik me toch een partij indrukwekkend! Maar nog genoeg aan nationaal park voor de boeg ongetwijfel~d…

  • adje:

    Hoi Wilma en Ronald.

    Een hele fijne vakantie gewenst.
    Ik zal jullie met veel belangstelling blijven volgen.
    Groetjes Adje.

  • Rob Schortemeijer:

    Have fun.
    En als je nog wil kamperen: ga even langs een Wallmart, die verkoopt alles wat je nodig hebt!

  • Peter en Jolanda:

    Geniet er samen van want voor je het weet is het alweer voorbij! We blijven jullie via deze website volgen, leuk!
    Groetjes vanuit een zonnig Portugal.

  • 14:48 en nog steeds geen verhalen en foto’s… tsss… 😉

    Veel plezier! Ben benieuwd naar de verhalen!

  • laura:

    nouuu i love it! haha ben benieuwd naar het eerste verhaaaal :D!!
    dikke kus

  • guillaume:

    Hoi Roland & Wilma,
    Hele goeie reis toegewenst! Dat er maar veel mooi fotootjes op deze site mogen komen.
    groet,
    Guillaume

Geef gerust commentaar