Foto-rubrieken
Een greep uit de plaatjes:
01-delhi-0095 09-agra-1456 22 20110903-_mg_6814-hdr-fused 20110723-_mg_6725 20111226-_mg_7973

New York 2009 – een soort dagboekje

Op een feestje van vriend Bart ergens in augustus 2008 het idee opgepikt om eens uitgebreid New York te gaan bezoeken. Opgepikt is niet het juiste woord. Aanzwengelen van een reeds lang aanwezige wens om dit te doen is beter. Bart ging met een paar vrienden die kant op begin mei 2009 en was druk bezig mijn enthousiasme aan te wakkeren. ‘Ohhh, dat wil ik ook’ was mijn enige gedachte. De jaarlijkse motorweek die ook altijd in het voorste stukje van de zomer plaatsvindt, en waarvoor ik nog met niemand afspraken had gemaakt, liep eigenlijk vanaf minuut 1 gevaar toen. Die is dus ook gesneuveld. Begin november was voor mijzelf de keus gemaakt, dit moest gaan gebeuren. Vriend Ruud ergens begin november voorgesteld om de Big Apple te bezoeken in plaats van die motorvakantie te houden in 2009. Mijn geld kan namelijk maar 1x rollen, en vrije dagen zijn ook maar 1x op te brassen, dus beide evenementen gaat niet. En thuis hoef ik er al helemaal niet over te beginnen…

Het idee ondervond bij Ruud geen echte weerstand zullen we maar zeggen, hij wilde dat al jaren en had tot op heden niemand gevonden om dat mee te doen. De moeilijke beslissing nam 8 seconden in beslag. ‘Gaan we doen, mooi man’. Kort daarop, volgens mij bij het concert van Walter Trout in Mezz, vroeg ik vriend Henk hetzelfde in een spontaan moment. ‘Henk luister eens, Ruud en ik gaan naar New York in mei volgend jaar, ga je mee ?’. ‘Ja, dat is goed’. Ik had de lucht die ik gebruikt had om de zin te maken nog niet eens terug ingeademd toen zijn antwoord al op mijn mat lag. Daar hou ik nou van, minder moeilijke mensen. Henk had vorig jaar zichzelf ook al geen vakantie gegund en vond dat hij na een lange periode van hard werken zoiets wel verdiende. Het feest kon beginnen. Mijn zus Annemieke als vierde reisgenoot is een ander verhaal. In een mailtje ergens in november liet ik trots ons plan vallen en ze schreef eigenlijk een beetje logisch ‘mag ik mee ?  ‘Ja tuurlijk’ was het even standaard antwoord. Verder niet meer over gesproken tot we op 6 december samen in de auto zaten voor een foto-expositie in Amsterdam. Toen zei ze zelf  ‘gaat dat New York reisje nog door ?, want ik wil echt mee hoor’.
Ik kon alleen maar lachen, geweldig. Na wat vergaderingetjes hebben we snel de vlucht en hotel geboekt voor een redeljke prijs. Daarna regelmatig gekletst en informatie verzameld, tot we uiteindelijk weg mochten. Zucht……. wat duren 5 maanden toch lang….

Gedurende de vakantie heb ik om geheugentechnische redenen in een notitieboekje moeten opschrijven wat we/ik zo’n beetje gesjouwd heb daar anders zou die informatie dezelfde avond al vergeten zijn, dus hieronder volgt een dagverslag zeg maar, dat gebaseerd is op de mailtjes die ik vanuit de foyer dagelijks huiswaarts (en naar mezelf) stuurde. Dus de ‘ tijd’  waarin het geschreven is klopt niet altijd, maar daar heb ik in andere verhalen ook wel eens last van..   Als je geen zin in het geleuter heb kijk je gewoon de foto’s in het grote fotoboek van deze 10-daagse……. en anders…. join me in mijn belevingswereldje.

Woensdag 13-5
De dag van vertrek. Vlucht uurtje of half 8 in Brussel. De geadviseerde aanwezigheid van 3 uur voor de vlucht bleek erg ruim te zijn. Midden in de nacht richting Brussel, waarna we best vreselijk lang gehangen en gewacht hebben om uiteindelijk de vliegmachine te mogen betreden, die ons eerst naar London Heathrow zou brengen. Daar hadden we tijd genoeg om de overstap te regelen voor het tweede deel richting USA, anderhalf uur later of zo. Vanaf London hebben we 6 uur en 3 kwartier gevlogen om uiteindelijk om 11:15 uur plaatselijke tijd in New York te landen. Raar idee,  na een hoop wachtkamer-gedoe en bijna 8 uur vliegtuiginterieur te hebben aanschouwd sta je enkele uren later (zegt je bijgestelde horloge) 6000 km verderop in Amerika. Het is daar 6 uur vroeger dan in Breda, hmmm. Sta je dan, net geland, rommel bij elkaar geschraapt, op de taxibus te wachten, en is het nog gewoon einde ochtend. De shuttle-bus heeft ons nou niet erg direct naar het hotel gebracht, maar heeft ons in zijn omzwervingen en klantenwervingen richting allerlei opstapplaatsen bij vele vliegtuig-terminals en afleverhotels al een lekker stukje dagelijks straatgebeuren getoond. Leuk tochtje wel.
Spullen in het hotel gedumpt en na korte opfrissing nog even een eerste verkenning van de stad deze middag. Die eerste indruk van de schaal waarop hier gebouwd werd en wordt is overweldigend. Alles (nee, niet Allah) is groot en je kijkt je ogen uit naar alle vormen die een eind de lucht inschieten. Heerlijk. Absorberen vanaf de eerste minuut, dat wilde ik, dat deed ik. De verkenning leidde ons in het lekker voorjaarsweer naar Bryant Park. Een werkelijk geweldig ‘stukje gras’ ingesloten op de hoek van 42nd street en de Avenue of the Americas, naast de Public Library. Een relaxte hangplek, midden tussen de hoge torens. Het grasveld door de gemeente gevuld met 381 losse metalen stoeltjes en tafeltjes (bistrosetjes) die iedereen vrij kan gebruiken. Gewoon gaan zitten en rondkijken, goed kijken, gave plek, goeie sfeer, zo mooi.
Na een paar uur grashangen en een dutje in de zon later die middag nog de Apple store bezocht. Computerwinkel dus. Grote glazen kubus als entree inclusief glazen lift, het geheel een verdieping diep weggezakt in het stenen trottoir. Grappig, mooi beeld van buiten maar ook vanuit de winkel naar boven. En beneden allemaal electronica junkies.

Donderdag 14-5
Beschaafd beetje uitgeslapen om de lange eerste dag te compenseren. Het is grijs en af en toe valt er een miezerbuitje, niks schokkends.
Maar voor het gevoel wel genoeg om er een muzeumdag van te maken, en dus zijn we naar Museum Of Modern Art (MOMA) gegaan op West 53rd street. Mooie dingen gezien. Niet gehinderd door historisch kunstbesef, grote en kleine namen en werken, maar enkel gewapend met hetgeen je eigenlijk alleen maar nodig hebt in zo’n omgeving als leek: je eigen smaak. In die setting kreeg ik wel op een gegeven moment van Ruud op mijn donder toen ik tussen het bekijken van werken eens lekker naar buiten wilde gapen op straat, en liep ik richting een raam. He eikel, heb je dat niet gezien ? Wat ? Je bent net een Picasso voorbij gelopen zonder blikken of blozen. Ding hangt 2 meter van het raam man. Oops. Lachen, maar dan heeft hij me blijkbaar niet meteen geraakt. het was The Charnel House uit 1944-45, dan weten jullie wel genoeg niet ? Eerlijk zijn.
Er was een kunstenaar die me wel meteen raakte met zijn priegelwerk. León Ferrari. Enorm drukke pentekeningen en vreselijk interessante gesoldeerde (?) draadsculpturen. Onder andere een kolom van 50x50x200cm, volledig opgebouwd uit honderden horizontale en verticale dunne ijzeren staafjes waar middenin een soort van slang naar beneden kronkelt. Wauw, dit moet een immens werk geweest zijn met duizenden soldeerpuntjes. Fantastisch, hij had me te pakken, kon er m’n ogen niet vanaf houden. En zo waren er een aantal van soortgelijke werken van hem te zien naast vele andere dingen die deze meneer gemaakt heeft.

Toen we in Moma klaar waren zijn we even richting Ground Zero ge-metro’d om eens een kijkje te nemen. Daar een pizzatje gepakt en wat fotootjes gemaakt. Maar zoals ik al verwachte is dat op dit moment een matige ervaring. Het is een enorme bouwput waar ze bezig zijn met de fundering van 3 trotse gebouwen. Online zijn de vorderingen te volgen. Het memorial centre hebben we niet meer bezocht. We hebben wel een pizza gegeten er tegenover. In een brewery wat biertjes genuttigd ter afsluiting  en met een flesje supermarktwijn einde avond richting kamer gegaan.

Vrijdag 15-5
Door een fout afgestelde wek-telefoon, of een of ander geluid van buiten ben ik te vroeg opgestaan en daarna Annemieke ook gewekt. Lekker gedoucht, schone kleertjes aan en toen stonden we beide startklaar. Shit, het bleek pas 07:25 uur te zijn, de boys sliepen nog. Oops, lachen. We hebben die ochtend eerst maar even het Empire State Building bestegen. Lekker rustig aan de kassa, nog geen rijen, maar wel erg heiig waardoor de foto’s niet echt super waren. Die dag ook de wijk Greenwich Village en Soho bezocht. Da’s die wijk waar veel gietijzeren trappen en dergelijke het straatbeeld van de hoge oude huizenblokken bepalen. Erg mooi. Het is een wijk met veel buitenlanders (o.a. little Italy) en veel prachtige shopwinkels. Nog een mooie winkel ingelopen, gerund door rappers leek het, een enorme rap-bass uit de speakers, de straat op galmend. Erg lekkere sfeer, mooie fotoboeken, mooie kleren enz enz enz, prachtige winkel, ingericht als een straatbeeld compleet met graffitti en een entree van kinderkopjes en putdeksels. Van kunststof, dat wel, maar geweldig idee. Als ik die meiden van me over een paar jaar aan deze winkeltjes blootstel, dan krijg ik ze daar met geen paard meer weggetrokken, dat weet ik zeker.
Met Annemieke en Ruud nog een gratis retourtje met de Staten Island ferry genomen. Da’s een soort pendelboot, gratis voor iedereen, die mensen op en neer sjouwt vanuit het uiterste zuidelijke puntje (down town) naar het vaste land, en terug. Ondanks het heiige weer toch een eerste veraf blik op het vrijheidsbeeld geworpen en Manhatten hoogbouw vanaf het water aanschouwd. Indrukwekkend gezicht wat daar staat.
In het park daar beneden ligt het deels verwrongen restant van de metalen bol die voorheen tussen de twee torens op de grond stond. Dat hebben we ons uitgebreid laten uitleggen door twee zwarte broers die we daar tegenkwamen terwijl ze eekhoorns aan het voeren waren.  Tamme beestjes. Leuk. Enthousiaste mannen. Leuk. Ze moesten die middag nog de woning van een van de twee verven. Weinig van terecht gekomen waarschijnlijk na het enthousiaste ouwehoerverhaal van een half uur dat ze met ons hadden. Hahahaa

Zaterdag 16-5
Ja, we zijn goed bezig hier,
Gisteren met Ruud eerste geprobeerd bij een roeivereniging ergens bovenin Manhatten een stukje te varen. Een drie kwartier in de metro gezeten, wat erg grappig is trouwens, en daar even over straat en industrieterrein gedoold om uiteindelijk een mooi gerestaureerd oud boothuis aan te treffen met….. een hek met een groot slot erop….. Ze waren er niet. Fok. voor niets eind gereisd, inmiddels 12 uur. Toen ben ik met Ruud het zwarte Harlem ingedoken. Geweldig vind ik. Ruud was er op een gegeven moment wel klaar mee, maar ik ben doorgegaan, dieper de wijk in. Veel zwart met af en toe een blank stipje. Ikke.  Prachtige brown stone huizen daar met enorme trappen en entrees. Tevens een paar oude theaters opgezocht waar vroeger in de twenties en thirties mooie jazz-dingen gemaakt zijn. Mijn hart werd onrustig. Plekjes waar mijn helden rondgehangen hebben. De grote theaters als Lafayette, Lincoln zijn nu kerken geworden. Het vroegere Minton’s playhouse waar de bebop geboren is in de veertiger jaren was in de zeventiger jaren gesloten en een bejaardentehuis geworden. Het is nu sinds een paar jaar heropend en wordt weer goeie muziek de atmosfeer in geblazen. En Connie’s inn, waar in de twintiger jaren mannen als Count Basie en Fats Waller aan hun carriere begonnen, was nu ernstig afgegleden tot 34-in-een-dozijn-supermarkt. Triest… maar logisch….
Voor een uitgebreidere ‘ studie’ van het muziek-leven in de stad moet ik nog een keer terug, op deze dag is slechts tijd voor gapen naar de buitenkant van een paar (oude) tenten. Goed voor nu echter, de verlanglijst is gewoon te lang nog.
Als je daar over de brede stoepen in Harlem in low profile gewoon lekker naar de dingen loopt te kijken, wordt je vreselijk verrast door de relaxtheid van de mensen. Ze lopen daar echt de helft van de snelheid waarmee mensen in mid town door Manhatten sjezen en nergens tijd voor lijken te hebben. Op straat althans. Eenmaal binnen zijn ze ook daar erg relaxted. Maar zoals de mensen daar in Harlem met elkaar omgaan voldoet exact aan het beeld dat wij ervan hebben. Heerlijk taaltje galmt er telkens over straat. ‘ You done that ? sjiiiiiittt….!’ en aanverwante u welbekende uitingen. Een vrouw die haar vent aan de telefoon loopt af te zeiken is rauwe taal en wilde gebarenb terwijl ik Lennox avenue oversteek. Stiekum toch wel aan het lachen om dit alles. De enorme sociaalheid van bijna iedereen die je daar aantreft, het aan elkaar hangen, het bezig zijn met autos, de stoere klassieke rapper-types compleet met spiegelbril een 3,5 kilo goud om de nek. Geweldig.
Op een plein nog bij een of andere evenement staan kijken met optredens en een marktje. Een lokaal bluestalentje aan de gang gezien. 13 jaar was hij, komt mooie muziektoekomst aan.
Annemieke en Henk zijn naar het Guggenheim museum gegaan wat een beetje tegenviel in hun (artistieke) ogen. Dat museum ben ik ook langs gelopen op weg terug naar huis. Het heeft toch wel iets om over 5th avenue langs Central Park van boven naar beneden te lopen. Na dat museum zijn ze in de stad en het park gaan slenteren met zijn tweeen en mooie en leuke dingen gezien en gedaan. Zo werden ze ergens op de dag door een wachtende buschauffeur uitgenodigd om een rondje mee te rijden in zijn  ‘limo-bus’ . Zo’n superdeluxe kitsch lounge bus die was ingehuurd door een bekende baseball ster. Zo’n bak met geblindeerde ramen, televisiescherm en vette stereo met zwarte muziek.  Ze hebben enorm gelachen, gewoon een rondje met zijn tweeen in die enorme bus, in de drukke straten.
Annemieke is overigens een mooi geluidsarchiefje van straatgeluiden aan het samenstellen die ze straks op CD zet en misschien als achtergrondsound op de fotosite gebruikt kan worden. Gisterenavond zijn we gaan eten in ‘ Lucille’s restaurant & grill’ een restaurantje binnen B.B.King’s blueslounge. Gewoon eten, niet super, maar met een live bluesbandje  wat aan de gang is.  Doen ze daar altijd zo, wel leuk concept. Vandaag gaan we kijken of we ergens een ander soort concertje kunnen meepikken Down Town (onderin Manhatten zeg maar, maar down town klinkt wat professioneler…), we hebben tips meegekregen van een serveerster.
En vandaag….. pfffff… even kijken. Het weer lijkt gewoon maar zonloos te worden dus bepaalde soorten foto’s maken kan nu niet, ik zie wel. Ik moet nog wel  terug naar Harlem later in de week om het T-shirt te kopen wat ik gisteren vergeten ben. En nog ergens kadootjes voor mijn meiden scoren natuurlijk, want ik wil niet met lege handen terugkomen.

Zondag 17-5
Ieder in de ochtend zijn eigen ding gedaan voor een paar uur. Ik ben even naar warenhuis Macy’s (zeven verdiepingen kleding en aanverwante zooi meiden, whoaaaaa… voor vrouwen dan..) gelopen paar blokken verderop om eens voor kadootjes te kijken. Hekel aan, maar toch wat gevonden. Heb de grieten voor de zekerheid maar gemaild dat ze niets spectaculairs hoefden te verwachten want daar ben ik niet goed in !! Toen verder een beetje door de stad gezworven en met de rest afgesproken dat we einde middag zouden verzamelen en met zijn allen naar de wijk Greenwich te gaan, want we hadden gehoord dat daar een aantal toffe kroegen met live muziek waren. Gevonden !  Na een keuze uit drie zijn we aanbeland in Cafe Groove waar we eerst begin van de avond een enorme hamburger en een Waldorf salade (bijna) weg gesmikkeld hebben. Het is een bekende lekkere relaxte tent aan de straatkant waar een podium staat met flinke speakers, met die avond de huisband. Een funk, R&B en hiphop band. Wooow, fucking great !!!!!!  Het is heeeeel lang geleden dat ik zo’n geweldige band heb gehoord. Naam: Li’nard. Heerlijke soul met uitdagende samenzang, drijvende bruine R&B, hakkende hiphop ritmes door een vijftal perfecte muzikanten. Superstrak, superkwijl, superdynamisch en uitstekende timing met ongekend aangename interactie met het publiek. Dansende grieten. Heeerlijk, die dochters van me ga ik dit nog laten horen als ze de volgende keer met me meevliegen (want dat gaat gebeuren namelijk !, echt wel !). Lekker met die mannen staan kletsen en een 10 euro biljet met een verhaal erop gedoneerd in de bijverdienstebak van die jongens. Ze hebben me hun mailadres en visitekaartje gegeven, ze willen in Amsterdam spelen, want de Nederlanders ‘willen altijd dansen’ en dat vinden ze leuk. Een van de zangers heeft zowaar met Andre Rieu getoerd door Europa en de bassist had ook al in Nederland gespeeld. We gaan ze maar promoten denk ik bij de Mezz en Paradiso of zo. Vier Bredanaars lekker aangebierd naar huis met de metro midden in de nacht, 03:25uur gecrasht in het bedje, happy as can be….

Maandag 18-5
Annemieke’s laatste volle dag was aangebroken. Haar ‘ things-to-do’ lijstje was nog niet geheel klaar, ze moest ook nog wat kadootjes vinden voor het spul thuis. Is gelukt. Ik ben met Henk en Ruud naar Hotel Chelsea gaan kijken. Dit stond op Henk’s lijstje omdat Janis Joplin daar geslapen heeft ooit en de vriendin van Sex-Pistols zanger Johnny Rotten daar vermoord is. Toch Henk ?  Afgesproken om 12:15 uur met zijn allen om samen naar Brooklyn Bridge te gaan kijken. Deze brug en de Manhatten Bridge die er een paar honderd meter verderop naast ligt zijn absolute kunststukken qua constructie. Het geweldig grove ijzer met klinknagels, ruim honderd jaar geleden in elkaar geslagen eigenlijk, de dikke stalen kabels, de over de brug raggende fietsers, de metro die over de blauwe Manhatten brug raast met een enorme herrie. Fantastisch, zo genoten. Berg foto’s natuurlijk. Met de Metro daarna naar Washington Square gereden, waar Henk en Annemiek hun eigen weg gingen voor een boodschapje in de tekenspul-zaak en boekenzaak. Henk had eerder die week nog een bijna dood jong vogeltje gevonden in de portiek van het huis aan Washington Square, waar zijn kunstheld Andy Warhol in een studio de geweldigste produkten gemaakt heeft. We zijn voordat we de kroeg ingingen nog even weesten kijken maar vogeltje was weg. Het nestje bovenin de lamp van het portiek was er nog. Moeder mus was bezig de andere nog levende broers en zusjes te voeren. Schril contrast, zo’n klein leven in zo’n grote drukke stad. De natuur is flexibel, past zich aan zie je wel. Ruud en ik namen daarna een biertje bij de Heartland Brewery, een van de cafees uit een keten met een eigen brouwerij. Erg gezellig binnen. Aan de klets geraakt met een archeologe, Kimberley die aan de bar aantekeningen zat te maken voor de lessen die ze geeft. Henk en Miek kwamen ook uiteindelijk die kant op en we zijn blijven hangen. Met zijn vijven gegeten, goed geouwehoerd, en nagebierd. Best wel een redelijk zakje geld achtergelaten, dit ter sponsoring van de geknakte Amerikaanse economie zeg maar. Uch. Bij thuiskomst heb ik met Ruud nog een Cognacje genomen, die we in een liquor store ergens bovenin Manhatten gescoord hadden toen we met Ruud’s roeipoging aan de slag waren gegaan. Goed geslapen.

Dinsdag 19-5
Mijn zus Annemieke heeft zojuist afscheid genomen, ze is op weg naar J.F.K. airport en is woensdagmorgen vroeg terug in Brussel.  Het is klaar voor haar, wij mogen nog een paar dagen genieten.
De zon schijnt geweldig en het licht is helder en mooi. Ruud en ik zijn naar het Rockefeller Centre (view from the Rock…) gegaan vanwaar je een schitterend uitzicht hebt op Manhattens wolkenkrabbers. Zeker Central park kun je er mooi bekijken zoals het op alle standaard briefkaarten te zien is. De lift schiet met een behoorlijke snelheid naar de 67e verdieping, maar het voelt werkelijk zo ontzettend soepel aan, heel raar. Wel gaaf om de verlichte liftschaft door het plexiglas plafond van de lift te zien.

Daarna ben ik verder mijn eigen weg gegaan en het Central Park ingelopen om de low energy van die dag verder tegemoet te komen. De lange sessie bij de Heartland Brewery de avond ervoor eist zijn tol. Futloosheid en een met open armen geaccepteerde relaxtheid vinden thans in mijn lichaam en geest plaats. Neergestreken in het zonnetje bij het Ballfield Cafe in het park en mezelf maar eens verwend met een groot Samuel Adams biertje zo tegen 12 uur. Gebracht door een grootharige surfer-dude, althans zo zag hij eruit en gedroeg hij zich. Aangename vent, zou ik goed een avond dronken mee kunnen worden. Later, nou niet. End in de stoel gehangen, beetje verhaaltje bijwerken en voor de rest gewoon beetje gapen wat er allemaal voorbij komt.
Vervolgens gaan zwerven door de diverse straten want ik moet voor meisje Wilma vandaag ook nog kadootje scoren als het even kan, anders meisje Wilma boos denk ik. Hahahaa.
Bij Lee’s Art shop voor mezelf een map gekocht om grote foto’s in te kunnen opbergen, en voor de meiden een zilveren (mag ik hopen voor die 40 Dollar) fotovoetje met gekleurde glazen steentje erin, waar ik nadien nog plannen mee had. Ik had een fotootje bij me van ze en wilde op diverse markante klassieke NY-plekjes een foto van deze houder met hun foto maken. Goed gelukt, als begeleidend kadootje volgt dan straks een ‘je-was-er-virtueel-bij’ fotoboekje. Lief van mij he ? Dan vond ik nou ook.

Op een kruispunt werd ik aangesproken door een donkere gast die zijn zelfgemaakte rap-CD aan het verkopen was, en de opbrengst ging naar een projekt voor bestrijding van criminaliteit onder de jeugd of zoiets. Hij kwam sociaal en eerlijk over dus ik bleef het aanhoren. Weet je, mijn dochter vindt die muziek van jou wel leuk dus wat kostie joh ?  Nou, voor 5 dollar was hij uit de kosten en al het meerdere was winst voor het projekt. Ik heb hem 7 dollar gegeven, de CD laten signeren, en hij was happy. Hij stelde wel de voorwaarde dat hij dan een mailtje zou krijgen met de bevindingen van de muziek. Ja da’s goed. Laat ik Laura doen. Zowaar, zowaar stond de CD vol met muziek hoorde ik maandag 26-5 van dochterlief, en klonk hij behoorlijk lekker. Ze zou hem gaan mailen. Nooit gedaan dus.

In de New York Library dependance op Madison Avenue/34st street nog een kleine foto-presentatie bekeken die historisch- en ondergrondse werk op dit moment beschreef en in beeld bracht. Er heeft een oudere fotograaf al tientallen jaren de droombaan bij de gemeente om dit soort werk in foto-kaart te brengen. Ik zou zo willen ruilen. Echt ! Schitterend werk. Ook een ontwerp-illustratiefoto van de nieuwe WTC-towers gezien die Ground Zero weer gaan vullen. Netjes gevraagd of ik er een foto van mocht maken. Dat was goed. Imposant spul, vooral het derde kleinste spierwitte gebouw dat een opstijgende duif moet symboliseren. Gaaf ding straks, wil ik zien.
Nergens iets mee te maken, maar noemsnwaardig: Henk heeft nog een mooie poster zien hangen met twee elkaar aankijkende mannen erop. Gewoon hetero’s, anders had de tekst veel minder lading gehad.
Tekst:                       I Love you man !
Subtekst onderaan: Are you man enough to say it ?
Hahahaa, ik heb het Henk ook toegeroepen in een stampvolle metro in het spitsuur, geweldig gelachen.

Woensdag 20-5
Ik ben zelf op pad gegaan en heb de buitenkant van de klassieke oude concertzaal Carnegie Hall aan 7th avenue/57th street bekeken. Mooi statig ding. Ook de new York Stock Exchange even bekeken, die zit diep onderin Manhatten, bij Ground Zero in de buurt. Ik wilde toen eigenlijk het vrijheidsbeeld gaan bekijken, maar het was al 13:00uur, best wel hete zon en ik kon het niet opbrengen om achteraan de grote rij mensen aan te sluiten en ben verder gegaan. Door het nemen van een foute metrolijn kwam ik over het water via de Manhatten Bridge uit in de wijk Brooklyn. Meteen omgedraaid want daar is eigenlijk niks voor ons interessant. Positieve toevalligheid: in een stukje ondergrondse hadden ze een mooi soort tekenfilm ingebouwd via sleuven in de muur en daarachter verlichte tekeningen. Net als de eerste primitieve filmprojektoren is dan in de rijdende trein een bewegende animatie te zien. Erg grappig gevonden ! Nog even voor de tweede keer de bouwput van Ground Zero bezocht, gewoon om de grootsheid nog even te proeven. Het was net lunchuurtje dus de pleinen in de buurt waren overstroomd met etende werklui in de zon in gele en oranje vesten. Mooi om te zien. Overal aan alle machines en zo Amerikaanse vlaggen, super nationalistisch gevoel heerst hier. Voor Laura de gevraagde UGG’s laarzen gescoord op 5th avenue, de winkelstraat waar volgens mij de sterren komen shoppen. Dat zijn laarzen geworden die ze met meerwaarde aan haar vriendinnen kan laten zien hahahaa. Ik heb ook de fameuze M&M wereld bezocht op Times Square, waaaaanzinnn wat daar allemaal is en ligt aan M&M zooi. Don’t worry, genoeg foto’s mee terug gnoomen.
Bij ‘thuiskomst’ bleken ze op Times Sq een tribune te hebben gebouwd waar je lekker relaxted onderuit op de trappen kon gaan liggen om de hectiek te bewonderen. Heerlijke loungeplek. Maar niet echt rustig, en dat is het understatement van de dag….. doe maar week trouwens……
In de avond bij een Italiaans restaurant een lekkere salade en pasta gegeten. De waitress bleek Nederlands te spreken (enigszins) omdat ze 4 jaar geleden vanuit Zuid Afrika als au pair in New York was gekomen en eigenlijk maar was blijven hangen, hopende op nieuwe kansen en goede wendingen in het leven. We waren alledrie eigenlijk gaar en moe en zijn toen maar op de kamer een biertje gaan pakken en redelijk op tijd gecrasht.

Donderdag 21-5
We hebben de wekker op 07:00uur gezet omdat we eigenlijk alledrie toch wel het vrijheidsbeeld wilden zien. Het was een erg strakke veiligheidscheck van het publiek dat het beeld wilden ‘beklimmen’. Bagagescanners, agenten, lichaamsscanners, no room for shit, het was er allemaal. Ze zijn vreselijk benauwd op aanslagen op de beeld. Ook dat zou hun vreselijk raken, dus that ain’t gonna happen baby. Uiteinelijk na een 3 kwartier toch binnen. Ja, leuk. Je kon niet hoger dan de stenen sokkel waar het toch aardig grote holle beeld van relatief dun koper op staat, maar het was zeker de moeite waard om de groen uitgeslagen pop te bekijken van onderen eigenlijk. In de voet kon je door drie ramen de verdere holte van het beeld bekijken. Een viertal stalen peilers en een uitgebreid vlechtwerk van dikke gebogen ijzeren stangen houden de dunne koperen beplating in vorm. Een verdere klim aan de binnenzijde is voor het publiek pas later dit jaar mogelijk, zo hebben we gehoord. Jammer… volgende keer dan maar. Uitzicht was wel mooi.
Maar buiten was het eigenlijk veel mooier. Lekker om het beeld heenlopen en op het gemakkie mooie foto’s maken. Ja, we waren blij dat we gegaan waren, het is echt een prachtig ding, en het uitzicht vanaf het eilandje naar de skyline van Manhatten is ook erg indrukwekkend. Lekker standaard toeritisch, maar heerlijk. Nogmaals, geweldig mooi ding. Die bouwer is goed bezig geweest. Da’s pas een kadootje.
Daarna met Ruud naar het Flatiron gebouw gegaan. Uitgesproken als flat iron, oftewel een strijkijzer. Die vorm heeft het driehoekige mooie gebouw. Toen scheiden onze wegen zich en ben ik een beetje door de wijk Grammercy gaan struinen. Rechts midden-onder op het eiland. Geen kadootje Wilma gevonden, shit. Heb nu slechts 1 redelijk serieus kadootje, een strandlaken van M&M’s World …. aajjjj…. maar ze kan hem wel ruilen nog, dan ga ik wel mee !
Daarna weer naar Harlem gereden en gelopen om op te jacht te gaan naar het verlangde T-shirt met ‘I love Harlem’. En da’s gemeend !  Op zijstraat West 126th van Lennox Avenue (ook genaamd Malcolm X Boulevard) lag ie in het winkeltje van een indische dame mooi te wezen. Hebbes !
Terug naar beneden naar de Westkant van Central Park ge-metro’d. East 72nd street uitgestapt om op het Parkdeel Strawberry Fields (forever…) het John Lennon gedenkmozaiek op het pad te fotgraferen.
Toen ik rond 20:00uur bij m’n kamer (Annemieke was weg, dus het was MIJN kamer geworden, tadaaa) aankwam hing er een briefje op de deur van Henk. Hij was met Ruud een eind gaan rennen in Central park en ze zouden rond deze tijd terug komen. Toen heb ik maar zoals elke avond mezelf opgefrist, een blik bier opgetrokken, vehaaltje bijgewerkt en foto’s in de kamera teruggekeken. Die avond zijn we wat later (22:00uur) weer bij eetcafe Carmines een paar straten verderop gaan eten. Met geweldige gezinssalade en vlees met pasta de buik rond gegeten, zo erg dat de oogjes zelfs bij mij klein waren geworden en na een eindbiertje op de kamer de slaap toesloeg. Snurk. Wekker gezet op 05:30uur …. want ik had bij de uitgang van het park iemand zien lopen met een aankondiging voor een gratis concert van Green Day die vrijdagmorgen en Ruud had wel zin om mee te gaan ! Henk was moe en prefereerde de voorkeur om wat langer te blijven snurken zodat hij de rest van de dag er weer als een zonnetje bij zou kunnen lopen. Zou.

Vrijdag 22-5
Op de belachelijke tijd van 05:30uur opgestaan om maar op tijd het park in te komen om het concert van Green Day bij te wonen. Ik was al klaar toen ik op Ruud’s deur klopte en hij recht uit bed mij nog om 10 minuten speling vroeg. Okee. Achteraf een zinloze actie omdat het door hun als ‘concert’ genoemde gedoe in feite een onderdeel was van een landelijke  live-uitzending van Good morning America (als ‘Goedemorgen Nederland bij ons), dus een grotendeels strak geregiseerde televisie uitzending die met vele lange onderbrekingen voor ‘het weer’ en ‘commercials’ en zo hopeloos lang duurde, dat de voor ongetwijfeld voor veel geld ingehuurde smeuige punkrockband pas om 08:30uur de zaak mocht afronden met een nummertje of 6, nadat ze daarvoor voor 2 keer een minuutje wat ruimte kregen. De fans waren niet blij, middelvingers waren zichtbaar, maar niet tijdens uitzendingen want dan kon je helemaal naar huis. Dus 2 uur later opstaan was ook goed geweest, maar wie niet waagt… Henk had het vanachter de TV gezien op CNN met een halve liter koffie en een paar broodjes erbij. Eikel. Maar Ruud en ik waren erbij. Toch wel memorabele happening.
CNN uitzendingen toonden die ochtend aan USA beelden van onder andere het optreden in ‘ons park’ maar ook flitsen uit gelijksoortige korte optredens elders in het land. Gezien de hoeveelheid mobiel-filmende mensen moeten er op Youtube en zo wel filmpjes terug te vinden zijn.

Ik heb pijn in de poten van het vele lopen dat deze stad toch van je vraagt. Had natuurlijk geen geschikte schoenen bij zich voor afstanden die verder reikten dan binnen een kantoor waar boekgehouden wordt. Veeeeel pijn van de blaren die nu ook in het midden net achter de tenen waren ontstaan. Lopen tot een minimum beperkt. Dit beheerste ik inmiddels goed, als ik even naar mijn afgegleden sportcarriere dit en vorig jaar kijk. Damn good.  Ruud en ik moesten na het concert nog eten en er werd een ontbijtzaak opgezocht. Ruud’s drang naar gezond eten kon ik even geen plaats geven in mijn leven, de gedachte aan weer een brood-achtig ontbijt op de nuchtere maag was zo tegen einde ochtend een ondraaglijke. Ik moest vet hebben, mijn natuur greep in. ‘you’re not gonna eat bread again are you Oomens ?’ leek het me te vragen. No man, don’t worry, daddy’s going to take care of you. Een paar blokken verder (=kilometer pijn) was gelukkig een zaak open. De meneer achter de voedselbalie was van Spaanse komaf en beheerste het Engels maar voor de helft, maar uiteindelijk had ik dan toch een soort cheeseburger met verder weinig erop en een medium bak koffie (= 2,71 liter). Ik had de burger graag groter en slechter gewenst, maar het was voor dat moment toereikend. Ik was gelukkig. Niet zeuren.

Zaterdag 23-5
De laatste dag…..  einde van de middag zouden we vliegen, dus tijd zat. Dus op het gemakkie opgestaan en de koffers weer gepakt, om 11:00uur moest de kamer geëvacueerd zijn. De spullen konden in een bagagehok in het hotel apart gezet worden en er volgde een afrondend wandelingetje in de buurt met een uurtje in de zon hangen op de tribune die op Times Square opgesteld was.
Ergens die middag was de taxibus er en werden we weer op het JFK-vliegveld gedumpt. Einde New York.

Einde, groetjes.
Roland

Geef gerust commentaar