Foto-rubrieken
Een greep uit de plaatjes:
20100300-_mg_6199 mg_0115 20140426-_mg_2571 20110614-_mg_6088 25-img_2376_768x768 20110621-_mg_6486


Een DeLorean sportwagen uit 1981.

Het icoon voor de liefhebbers uit een van de Sf-fantasy films, wie kent hem niet ? Ian Hoogeboom, vriend van me, is na jaren wensen, hopen en dromen, in 2011 eigenaar geworden van een exemplaar uit eind 1981. Mooie lijnen, karakter en zeldzaamheid gevangen in een stuk rvs-metaal met bescheiden V-6 achterin.
Ik laat Ian vertellen:

Maar hoe kom je nu bij zo’n auto?

Een beetje via de films Back to the Future, een beetje via mijn vader, een financiele meevaller en een beetje een vakantie in Schotland.
1985:
In de tijd van de film Back to the Future had ik niets met auto’s, maar wel met science fiction. Na deze, nog altijd leuke sci-fi familiefilm, gezien te hebben, ging ik weer vrolijk verder op mijn kamertje zitten te programmeren op mijn ZX81.
1995: Tot op een dag ergens in 1995 mijn vader ineens zei, kom we gaan kijken naar de auto uit Back to the Future! Huh, bestaat dat ding dan echt? Ja dus… ik had me nooit gerealiseerd dat dingen in films natuurlijk ook echt kunnen bestaan. Daar hebben we een paar foto’s gemaakt, waar er één van op mijn prikbord hing. Maar zoals dat gaat met prikborden, er komt meer en meer bij totdat je de onderste lagen niet meer ziet.

tot 2011… “Wat zou je doen met een miljoen?” “Een Delorean kopen, verders niets”, was altijd mijn antwoord. Tevreden met wat ik heb, zou ik het leuk gevonden hebben om zo’n auto te mogen bezitten.

2011: Een financiële meevaller, maar wel bedroefd. Geen miljoen, maar het stond op te sparen op de bank…

Zomer 2011: Een vakantie in Schotland. Terug van de boot na-pratend over het overlijden van mijn oma in Australië, wat ik met de erfenis zou doen? “Ha, een DeLorean kopen” zei ik gekscherend, maar wie doet dat nou? Ik weet er niets van, heb totaal geen kennis van auto’s en waar moet ik dat ding in godsnaam neerzetten? Maar wat wil het vreemde, maar ongetwijfeld voorbestemde toeval, nog geen vijf minuten nadat we het er over hadden, komt er er een DeLorean naast ons in de rij staan. Een DeLorean? Nooit, maar ook dan nooit zie je ze op de weg. En nu ineens staat er eentje naast je op het parkeerterrein… “Oh”, zegt mijn schoonvader in spé, “zo’n auto! Die had Mart vroeger bij ons op kantoor!”

Herfst 2011: Een DeLorean, nu of nooit. Een DeLorean, in de kleine ruimte die ik misschien zou kunnen huren, ja dat past. Een DeLorean Fanclub, ja die bestaat. Via internet ingeschreven op het Forum, lid geworden voor een paar tientjes per jaar om er achter te komen of het wat is… De herfstrit mocht ik meerijden met een ene gezellige Rob uit Den Haag, leuk!!! De club zit vol enthousiastelingen. Ook Mart ontmoet, de spontane ex-collega van schoonvader in spé. Er blijkt een dealer in Nederland… huh? Ja, een heuse officiële dealer van het inmiddels door een Texaan overgenomen merk DeLorean. In Hem, Noord-Holland, ver weg, maar altijd dichterbij dan Texas. Ik daar langs, aardige gast die Ed, leuke dag gehad. Gesproken over aanschaf, valt binnen budget. Ik kon niet meer slapen, doen of niet, heb ergens een stalling gevonden als ik dat hok opruim. “Geef je wensen door, ik ga volgende week weer naar Texas”, had Ed gezegd. Ok, handgeschakeld, zwart interieur, ‘gleuven in motorkap’ en technisch in orde om de komende jaren leuk mee te rijden. Dat waren de eisen. Nog geen week later: “Ik heb je auto gevonden”… Grijs interieur, dat wel. Maar zo verschrikkelijk aangetast door de zon, dat bijna alles vervangen moet worden. “Kun je het ook voor zwart vervangen?”, jahoor, geen probleem! Zo snel als het hierboven geschreven ging het ook allemaal.

Winter/voorjaar 2012, de boot is aangekomen, de auto staat by Ed in de garage. Dat is em. Nummer 4694 van de zo’n 9000 gemaakt. Een broertje van de auto uit de film (#4689)!
De restauratie
, ik heb er niets zelf aan gedaan. Ed heeft mij diverse foto’s gestuurd van de hele restauratie, wat een werk, alles eruit. Compleet gestript van binnen.Eindelijk, mei 2012, “Start living the dream today”, het is gedaan. Het dromen is afgelopen. Daar staat hij. De DeLorean, mijn DeLorean.Het is een Italiaans ontwerp van Giorgetto Giugiaro, een Engels technisch ontwerp van Colin Chapman (Lotus), een Franse 2.8 liter PRV V6 motor en versnellingsbak, ontwikkeld door Peugeot, Renault, Volvo, de eerste brandstof injectie en de elektronica van Bosch, RVS (wie nu nog aluminium zegt… grrr…) plaatwerk uit Duitsland, het onderstel van de Lotus Esprit… Allemaal in elkaar geschroefd in Noord-Ierland, uit een ultieme poging van het Verenigd Koninkrijk om de protestanten en katholieken in dat gebied te verzoenen.Een volledig Europese auto, zwaar gesubsidieerd met Engels geld en met investeringen van Johnny Carson and Sammy Davis, Jr, maar voor de Amerikaanse markt. Gelukkig, want het stuur zit daardoor links! Uiteindelijk kwam de Iron Lady aan de macht. Weg met die subsidie, opzoek naar nieuw geld. ‘Drugsgeld’ bleek achteraf. De geliefde Playboy John DeLorean werd misbruikt en opgelicht door de FBI, die hem benaderden als legitieme investeerders, maar met de gedachte om drugsverkeer te onderscheppen. Hij werd uiteindelijk vrijgesproken, maar zijn reputatie was voorgoed verloren gegaan en zijn droom was failliet.
Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder: (eind 2013)

– Langs de weg gestaan met een kapotte temperatuursensor, waardoor het overdrukvat van het koelwater gescheurd is en een mooie blauwe fontein opleverde.

– Geen idee hebbende van hoeveel km’s je rijdt, omdat de telleraandrijving van goedkope Engelse makelij (Lucas) is.

– Brandstof’water’val bij de benzine pomp, omdat de brandstofpomp mof/sok waarin deze zit in 32 jaar gekrompen is.

– Weggesmolten knipperlicht, omdat bij het uitboren van een verroeste bout de boor op een te hoog toerental stond.

– Een ruitensproeier die het onmogelijk ooit gedaan heeft vanwege een klem zittend slangetje.

– Stationair toerental is te hoog, 1500-2000 toeren, soms is dat lastig wegrijden.

– Deuren willen ineens soms niet meer dicht, even met de centrale deurvergrendeling rommelen en het is weer ok.

– Loshangende draden waarvan je geen idee hebt waar ze voor zijn.

– En vooral de vingerafdrukken en krassen op het zo mooi geborstelde RVS van mensen die er niet vanaf kunnen blijven. Want dat is het geborsteld, onbehandeld ‘304’ RVS.

Maar ondanks dat… hij rijdt zo verrekte heerlijk!
Ik laat mensen maar roepen, ‘een elektrische ramp’, ‘een teleurstellend laag vermogen uit de V6’, ‘onveilig als de pest’… ach, maar als ik de deuren omhoog open zwaai en uitstap… zie ik ze allemaal wel stiekem kijken…

1 reactie to “DeLorean DMC-12 1981 – Ian’s pride and joy”

  • Hey Roland,

    Mooie foto’s en het was een zeer leuke dag! Inderdaad wat je zei, de foto’s van boven zijn ‘anders dan normaal’, zo zie ik de wagen nu nooit (behalve het schaal model).

    Ik heb nog een mooie glimlach foto van je, maar die krijg je als de CJIB met de rekening uit Dorst komt 😉

    Bedankt jongen! Binnenkort een biertje drinken om het af te ronden!

    Groeten, Ian.

Geef gerust commentaar