Foto-rubrieken
Een greep uit de plaatjes:
06-udaipur-0901 gingerpig-void-20121005-0655 099-img_5845_snapseed_1024x683 photo18 20110603-_mg_5145 20110619-_mg_6371

Reisverslag 3 weken Vietnam en 1 week Cambodja, 25-4 tm 25-5-2013.
Roland & Wilma Oomens

Opmerking:
Helemaal onderaan de pagina kun je een reactie achterlaten mocht je daar zin in hebben.
_

Donderdag-avond 25-4-2013.
Op deze vooravond van de uitdaging die morgenvroeg van start gaat, blijk ik mijn hele tas nog te moeten inpakken. Hier op zolder ligt allerlei foto-technische zooi en lijstjes en printjes met plannen en afspraken. Dropbox staat open, het kleine oude note-bookje dat ons al enige jaren onderweg vergezelt staat zichzelf te synchroniseren. Op de eerste verdieping ligt op bed een assortiment kleding dat Wilma maar uit mijn kast gerukt heeft. ‘Anders loopt ie midden in de nacht op en neer te rennen en te vloeken’ denkt ze. Ja ze kent me. Elke reis, kort of langer, neem ik me voor minder troep mee te nemen. Zou ik mezelf graag zien als ‘light traveller’. Helaas. Ik heb altijd al troep om me heen nodig gehad, zal niet veranderen. Die strijd is gestreden. Ik ga nog een Duveltje halen beneden en de fototas inruimen. Naast het meisje zal die ook een belangrijke rol gaan spelen in mn beleving komende 4 weken.
_

Vrijdag 26 en Zaterdag 27-4-2013
…997…..998…..999….1000 !  Binnen 25 minuten nadat de 2 woorden Engels sprekende Vietnamese chauffeur ons namens de Hanoi Guesthouse om 07:00 uur deze zaterdagochtend opgehaald heeft bij de luchthaven (de befaamde ‘airport pickup’) en door het drukke verkeer laveert hebben we de 1000e brommer voorbij zien flitsen. Het was een zilver metallic apparaat met rood en zwarte strepen, en een gemodificeerde bagagedrager waar meer op meegenomen kan worden dan waar de brommer voor gemaakt is. Ik weet het nog goed.  Legendarisch moet de omzet zijn die Honda in dit grote land neerzet. Als in een eerdere Aziatische expeditie zien wij ook hier weer niet aflatende zwermen zoemende tweewielers het straatbeeld vullen. De helft van de verkeersdeelnemers rijdt hier met mondkapjes om stof van de tong en uit de long te houden, terwijl de andere helft zonder kapje aan de kant van de weg zit en op het trottoir over de prijs van diverse uitgestalde onderdelen van een gedemonteerd rund zitten te praten. We passeren een groot bouwproject met een tevens grote prachtige getimmerde poort. Hoog en breed met veel rood en goud en tierelantijnen is ie als bij een groots festival. En honderden mannetjes en vrouwtjes met dezelfde kleermaker en gele-helmen-leverancier zwermen van over straat naar binnen. Zij mogen elke dag naar dit festival om een joekel van een brug of snelwegdeel of zo te bouwen. Een prachtig geordend tafereel waarbij de vergelijking met een mierenleger niet uit de weg gegaan kan worden. Onze kalme, keurige chauffeur glijdt door de drukte, rijbanen negerend, waakzaam maar doelbewust voorrang nemend, zijn bijdrage leverend aan de compacte massa verkeer die door de Hanoise syphon heen moet. Hij wijst ons op de rivier rechts van ons (‘Red River…’) waarbij hij tevens zijn beide woorden Engels verbruikt heeft. We arriveren in het oude stadsdeel van Hanoi waar ons guesthouse tussen soortgenoten in gepropt is. De vriendelijke Ms Khanh tref ik aan de balie. Ze herkende ons van de foto die ik in het mailverkeer meestuurde. We hebben voor deze avond een kamer besproken, en eentje voor na de 3-daagse boottocht die ik voor morgen geregeld heb. Voor vanavond worden we wegens problemen met de afvoer naar zusterhotel Hanoi 3B hotel verderop in de straat overgezet. Het maakt ons niet uit waar we slapen, als het maar enigszins schoon is, en dat is. De kleine dame is erg vrolijk en enorm behulpzaam in dit proces.  Zo had ik in de laatste mails kenbaar gemaakt dat we over treintickets moesten praten. Ze klimt in de telefoon met een contact bij het station en regelt binnen 4 minuten dat we over een dag of vier naar Ninh Binh vervoerd worden met de avondtrein (2 uurtjes slechts) en 2 dagen daarna op een soft sleeper bedje de nachttrein naar Hue in het midden van het land verschoven worden. Een rondje ten westen van Hanoi dat ik voor woensdag 1 mei in gedachten had kon na wat telefoontjes en buigen en wringen voor ons met prive auto (de groepen zaten vol) geregeld worden. Meteen wordt wederom duidelijk dat het niet klopt om er vanuit te gaan dat de maatschappij daar in elkaar steekt zoals het verkeer en het straatbeeld oogt. Een grote zooi en wanorde.  Nee nee, hier heerst orde met afspraken, tabellen en contacten. Het is slechts de flexibiliteit en vindingrijkheid die zo’n maatschappij aan de buitenkant grappig maken.
Maar goed, ik kon bij de jonge miss Khanh uiteindelijk wel mijn eerste miljoenen afrekenen. Ja, miljoenen. Vervolgens even de gewijzigde adresgegevens doorgegeven bij Vega Travel die ons bootje verzorgt. Kon meteen de tweede helft afrekenen. Al met al deze dag veel geld uitgegeven, maar mooie dingen geregeld tm volgende week zaterdag-ochtend. De rest komt wel. We struinen deze dag door de stad en scoren tegen de avond in een bar-restaurantje een Tiger biertje bij een groentesoep en pizza.

_

Zondag 28-4-2013
Ha Long Bay werd Ha Long NEE. Niet grappig…. Ons incasseringsvermogen en vermogen tot overgave aan hogere machten wordt deze dag behoorlijk aan de tand gevoeld. Zo u weet uit eerdere journaals hadden wij bij Vega Tours aan de Hang Bac street 24a te Hanoi een driedaagse boottour geboekt die ons mooi natuurschoon zou gaan laten zien daar rechtsboven in Vietnam. Eentje uit de Unesco top tien geloof ik zelfs. Alle toeristen waren gelukkig en vol verwachting klopte hun hart. En toen greep God in (of een anders genaamde macht van gelijke strekking) en trok een stevige wind en dreigend onweer uit de ‘special effects-doos’. Dat ging niet zomaar, kon de doos niet vinden. Zo is ie.  ‘Waar staat dat verdomde ding ?….’ zei God.  ‘Je hebt hem zelf voor het laatst gehad God, staat daar links naast de kast volgens mij…, zucht….’ zei een van zijn dienaren. ‘Oh ja, ik heb hem al..’  Maar goed, harde wind was geregeld, van het onweer was er nog maar een, en minder in kracht dan God gehoopt had. Maar voor ons was het te laat. Reeds een uur voor aankomst in de Bay met ons 10-persoons busje komt het bericht dat er niet overnacht kan worden op de boot, en dat alle hotels op de eilanden vol zitten. Na veel gespeculeer en getelefoneer door de Vega-tourleider wordt de groep gevraagd of ze een dagtour willen doen (dan 22:00uur terug in Hanoi) of  terug willen rijden, dan weer 3,5 uur in de bus en niks gezien. Beide opties zijn slecht. Gedoe volgt. Ik bespreek het hele verhaal nog wel onder een biertje een keer. De kern is dat door overmacht en niemands schuld (!) we een hele dag suf in een busje zitten, 34 revisies op eerdere actuele terugvervoers-berichten die dag ontvangen, wel varen, niet varen, wel bus terug, geen bus terug, wel eten, eten cancellen want bus komt nu. Zucht, kern van het verhaal is dat het reisschema van velen in puin valt. De nu wegvallende nachten heeft niemand een slaapplek,  geplande activiteiten moeten verzet worden. Iedereen krijgt bij het Vega kantoor zijn volledige Dollars terug zonder gezeur en wij krijgen na terugkomst om 19:30 uur in Hanoi Guesthouse (die had de tour besproken voor ons) met enorme ‘actie en meedenken’ door die mensen daar (ja, weer een klein vrouwtje) een slaapplek voor de nacht in bevriend Lucky 2 Hotel paar straten verderop. De geplande ‘prive-Dorpentocht’ kan van woensdag naar maandag ( toen ‘morgenvroeg’ dus) verzet worden na wat telefoontjes, het treinticket naar Ninh Binh wordt gecancelled (en een nieuwe voor maandagavond geregeld). ‘Ja tuurlijk ligt die klaar als u morgen terug bent uit de dorpen’. Wauw. Biertje en ‘Noodles en Chicken’ aan de straatkant in Old Hanoi. Paar foto’s. Truste.


_
_

Maandag 29-4-2013.
Rondje dorpen ten Westen en Oosten van Hanoi. Georganiseerde bezoekjes aan dorpen geven mij per definitie een aparte commerciële bijsmaak. Die van vandaag is echter verfrissend en echt. Grotendeels. Omdat de bestaande groepsuitstapjes vol zitten rond de 30e April vanwege een jaarlijkse feestdag hier heeft de balie dame uit het verhaal gisteren voor ons een gehuurde auto met chauffeur en gids gecharterd om wat dingen te gaan zien. Niet de goedkoopste oplossing maar voor ons westerlingen nog steeds meer dan acceptabel geprijsd. Doen dus, klaar. Een aangenaam dagje volgt. We bezoeken dorpje Son Dong met veel houtbewerkingsbedrijfjes, heel gaaf. Een familiebedrijfje waar houten beelden gemaakt worden boeit me enorm. Je bent te gast in een werkplaats waar vader, zonen en anderen aan de gang zijn met een aantal op bestelling gemaakte/te maken houten beelden, paar bijna klaar, velen nog in produktie. Vakmanschap is meesterschap. Vreselijk veel werk aan de gang als we door de zooi en werkende mannen heen manoevreren, erop toeziend dat we geen rondslingerende beitel of guts in de voet of onder een teennagel gestoken krijgen. Prachtige teringzooi, precies zoals een houtsnijwerkplaats eruit hoort te zien. Niks geen show of zo. Heerlijke geur ook. Verder bezoeken we een kastenmakerij, een familiebedrijfje dat houten beschilderde panelen voor Tempels en Pagode’s (verschil vergeten…) maakt, we stoppen op mijn verzoek bij graven in rijstvelden wat de gids maar raar vindt maar wel grappig vindt, we knauwen even later op een combinatie van verdovende bladeren, vruchten en tabak (oops, werkt goed) bij een ‘open huis’ in Duong Lam, en grillen bij een in restauratie zijnd 550 jaar oud huis (13e generatie familie woont er nu. Van horen zeggen…) op een oude oven wat vleesspiezen om de grote aangerukte hapjes lunch compleet te maken. Sumo, Laura, maar dan in het ‘echt’ !


_

Dinsdag 30-4-2013.
Vandaag een middaguitstapje ten Zuiden van onze verblijfplaats Ninh Binh laten verzorgen door ons Than Thuy hotelletje. Ze zitten er wel erg bovenop moet ik zeggen, het uitstapjes verkopen. Niet hinderlijk, maar bij hun alertheid en verkooplust moet nog aan de timing gewerkt worden. Snap het wel, maar als we na een afmattende warme maandag met aanvullende avond-treinreis 3 kilo zweet lichter bij hun binnenstappen is een dagtrip of meerdaagse trekkingtour in een natuurreservaat 150 km verderop niet het eerste waar je aan denkt. Douchen en bierdrinken heeft dan namelijk voorrang. In die volgorde. Maar goed, we zijn van huis gegaan om dingen te zien en dus spraken we een middagtrip af voor deze dinsdag.  De ochtend vullen we met een wandelingetje door de stad, om 13:00 sharp staan we weer op de stoep waar twee jonge gasten hun helmen pakken. Achter op de brommer (motor, sorry…. 100cc…) laten we een kilometertje of 15 de wind door de warme haren en kleren suizen richting dorpje Van Lam. We gaan daar  een uurtje bootje varen tussen het mooie berglandschap van de droge Ha Long Bay. Mezelf nog even over de irritatiegrens laten trekken toen we aan het einde van de tocht in een fuik van drank- en fruit verkopende bootjes-vrouwtjes voeren. In een gul moment zeg ik na wat vragende blikken ‘ja, doe maar een zakje mango-stukjes, 2 colaatjes en geef mevrouw de roeister en haar dochter ook maar wat te drinken’. Niet schrikbarend duur, dus ach. Maar 15 seconden daarna spreekt de roeimevrouw achter mij me aan en wil graag dat de haar via verkoper 2 uit het zicht aangereikte vruchtendrank ook door mij afgerekend wordt. Er moet een Dollar bij. Kaboem zegt mijn hersenpan. In 80 tot 93 Decibel begin ik in het Engels luidruchtig kenbaar te maken dat hier een Tourist genaaid wordt en dat ik daar niet blij mee ben. Ik spreek het ‘Tourist Fucking samenwerkingsverband’ erop aan. De roeimevrouw laat op enig moment haar dochter roeien zodat zij een kist open kan trekken met textielprodukten. No sale, hoewel er iets bijzit dat stukken goedkoper is dan op de markt en dat wij nog willen hebben. Tegen het eind van de vaart heeft ze het gore lef om ‘Tip ?’ te vragen. Een resoluut ‘Nee’ is mijn antwoord. %^$%$#@&# (originele vloek verwijderd). Ze loopt deze middag een fooi en een verkoop mis, maar houdt er een blikje ice tea aan over ter vervanging van beide. Gefeliciteerd. De motortjes brengen ons daarna nog naar de Ha Pagode waar na een zware trapklim een prachtig uitzicht over de droge Ha long Baai (die harstikke nat is) als beloning wacht.


_

Woensdag 1-5-2013.
Bij het herzien van onze plannen begin deze week hebben we de nachttrein-reservering van vrijdagavond in tact gelaten. Deels vanwege de 30% annuleringskosten die er aan vast zouden hebben gezeten, deels om even rustig te kunnen aanklooien en deels om het risico van ‘vol’ te vermijden. We hebben  nu dus nog twee dagen te vullen. Vandaag laten we ons weer achter op de motor meenemen naar de noordzijde van Ninh Binh om daar ‘floating village’ Kenh Ga te bezoeken. De tocht is betaalbaar en voert door een mooi landschap, lekker rondgapen vanaf de motor bij een snelheidje dat niet boven de 60 uitkomt denk ik. Relaxed. Volgens mij is de boottocht gewoon bij een bevriende relatie van de hotelmeneer, wat geen probleem is, maar de boot-eigenaar lijkt volledig verrast door ons bezoek. Je verstaat er niets van wat er allemaal onderhandeld wordt maar de motormannen moeten wel even overleggen voor hij met zijn oude lange diesel boot alleen voor ons 2-en het water op gaat. In verhouding ook hier weer niet goedkoop omdat we de boot voor onszelf hebben maar ach… We krijgen een klein dorpje te zien dat voor handel en vervoer grotendeels van de waterweg afhankelijk is alsmede een stukje van de (saaie) vaart verderop. Wel leuk en authentiek, we tuffen er langzaam doorheen, soms vertraagd omdat de schipper op zijn kruk gebeld wordt en de oude lawaaierige diesel langzamer laat lopen omdat ie anders niks verstaat. De tocht is geen spektakel, wel grappig. De motoren worden weer gestart en we gaan richting een aanbouw zijnde spiksplinternieuwe Pagode (Boeddhistische tempel), bij sommigen van u bekend van de Efteling. Deze heeft echter geen begeleidend muziekje. Toen ik van het geplande bezoek aan deze nieuwbouw hoorde ontstond er een gematigd tegenwerkende goesting. Maar wauw, dit is gaaf… en vermoeiend vanwege de leegtrekkende warmte deze dag, maar dat terzijde. We lopen vanaf  ‘de parkeerplaats’ aan de straat over een lelijk door vrachtwagens platgereden zandpad naar boven, continue aangestaard en aangesproken (‘hello, where are you from?’) door de stroom Vietnamezen die terug en heen lopen. Een hoop volk op pad om een in aanbouw zijnd ding te zien. Het bevreemt me. Ik had ‘de paal’ , de slanke nieuwe Pagode met zijn pakweg 12 verdiepingen in keurig vers clean beton al bij het aanrijden in het landschap de lucht in zien steken, maar naarmate we hoger de heuvel oplopen waar hij staat wordt duidelijk dat hier een enorm bouwprojekt aan de gang is. Behalve de toren zelf is hier een prachtig en groots complex van paviljoens in aanbouw. Tegen de heuvel aan, met hoogteverschillen van misschien wel 60 meter zijn de diverse gebouwen (tempels ?) aan elkaar gelinkt met overkapte paden, trappen en alles. Enorm. In een van de hoofdgebouwen aan een groot plein (foto hieronder) treffen we een ‘ver-erings-circus’ aan. Met respect voor ieders geloof sta ik toch even met de mond vol goud. Allereerst zijn alle gebouwen die de pagode omringen uit klasse A materiaal opgebouwd. Prachtige dikke houten constructies met oerverbindingen en afwerkingen in marmer die nu in 2013 gemaakt worden om tot richting jaar 2500  moeiteloos de tand des tijds te kunnen doorstaan. ‘Build to last’ zeggen de Engelsen. Gaaf man. Overal staat marmer bouwmateriaal, beschadigde dure beelden staan bij het bouwafval, moesten nieuwe voor gemaakt worden. Maar binnen…… goud….goud….goud…. en groot ook nog eens. Wauw. Op de terugweg slaan we een oud tempeltje over en kiezen voor een wandeling door het landschap. Leuke dag.


_

Donderdag 2-5-2013.
We doen niet veel.  Slaapplek voor Hue wordt geregeld en kort fietsrondje door de stad.


_

Vrijdag 3-5-2013.
Na lang twijfelen een motor gehuurd bij ons hotel in Ninh Binh om de omgeving eens te bekijken met behoud van vrijheid. Twijfelen ?  Ja. Het werkt hier anders met die motortjes. Niet verzekerd, jij aansprakelijk voor alle schade. Als het misgaat ter plekke regelen met de tegenpartij en weer verder met je leven. Klinkt soepel maat je snapt dat dat nogal wat kan betekenen als je als toerist bijvoorbeeld een kind ‘plat rijdt’. Moet er niet aan denken. Ding gehuurd en voorzichtig op pad, zeer dankbaar voor de jaren motorervaring die een inzicht in en het reageren op menselijk weggedrag meegebracht heeft.
We pakken doorgaande wegen en het achterland, vaak stoppend voor mooie landschapstafereeltjes. Uiteraard draaien we om als een klassieker in beeld komt: rijstplukkende dames. De reactie op een eerste foto van afstand is dermate leuk dat ik de dijk afdaal en ze van dichtbij aan de gang kan zien.  Reuze interessant die lange blanke die geinteresseerd is in hun werk. Erg leuk, er wordt veel gelachen. Ze wilden allemaal trots laten zien waar ze mee bezig zijn. En zo glijden er op de motor nog een hoop mooie landelijke taferelen voorbij. Lekkere laatste dag hier. Begin van de avond bekijken we nog even de mail en kletsen wat met wat meiden die aan het rondreizen zijn. Om 8:50 rijden we richting station waar de trein naar Hue een klein uurtje later zal vertrekken. Klein stationnetje, wacht in de wachtkamer tot de perronmeester in uniform de deuren richting sporen open zet en de nachtrein met zijn enorm felle koplamp het volledig duistere perron verlicht. Spooky…



_

Zaterdag 4-5-2013.
Om een uur of half acht word ik deze ochtend wakker na een snel verlopen nacht in de trein. De rustgevende treinkadans en piep- en squeek-geluiden van tussen de wagons zijn nog lekker aan de gang. Prachtig geluid vind ik. De soft sleeper bedjes zijn bijzonder niet soft, de ophangketting heeft regelmatig tegen mijn kop liggen wringen, de airco blaast continue stevig 1 richting uit, mijn richting, een van de tl-armaturen die op de Aziatische manier middels een stuk onafgewerkt hout tegen het plafond geschroefd zitten, trilt luidruchtig bij bepaalde vibraties in de trein. Mijn modificatie-pogingen welke ik loslaat op de metalen behuizing halen niets uit, aan de vervormingen te zien was ik niet de eerste die zich aan dit geval stoorde. Maar ondanks deze kleine puntjes hebben we behoorlijk geslapen. Zeker voor herhaling vatbaar. Met het jonge Franse koppel dat de onderste twee bedden bemant in deze 4-beds cabine spreken we niet zoveel, ze zijn behoorlijk of zichzelf. Prima. De nachttrein heeft goed op schema gereden en rolt rond een uur of tien deze ochtend het station van Hue binnen. Uiteraard staan onze 115 vrienden met taxi de reizigers op te wachten. Helaas heeft het Hue Nino hotelletje geen pickup service dus we moeten een van deze mannen gaan uitkiezen om ons weg te brengen. Nummer 1 wil 80.000 Dong (=E 2,96), nee joh, we kijken even verder. Nummer 2 wil 100.000 Dong (=E 3,70), wat absurd is, kun je het jezelf voorstellen ? Drie Euro zeventig ?, ben je gek geworden man, daar heb je in Holland een grote friet Joppie voor… Onze verbolgenheid maken wij kenbaar naar Nummer 3. Hij ziet ons intense verdriet en start zijn splinternieuwe Toyota nogwa om ons voor 50.000 Dongetjes (= E1,85) naar het hotel een kilometer of 2 verderop te brengen. We moesten deze tarieven maar eens onder de aandacht brengen van hun collega’s bij station Breda, hoewel ik enig hoongelag anticipeer. We checken in in het goed omschreven Hue Nino Hotel. Een klein ding met enorm servicegevoelig en aardig personeel. Er lopen nog een stuk of 6 lui naar binnen die net aangekomen zijn, en ze krijgen allemaal te horen:  ‘Ga eerst maar eens lekker zitten en neem een koel drankje, daarna kijken we verder’…. en da’s nou precies wat je nodig hebt na 12 uur trein en versjouwen van een zware rugzak en zooi. Verademend.
Na een opfrisbeurt in de piepkleine kamer zonder daglicht (ik was te laat met bespreken) die toch fris, ruim genoeg en koel is, struinen we een beetje verkennend door de stad. We bezoeken een grote bazaar aan de ‘Perfume river’ een stukje verderop in een kai-lelijk betonnen gebouw met ook veel handel buiten op straat er omheen. 7 dagen per week levendigheid en kleurrijke taferelen. Erg fotogeniek, ware het niet dat ik een enorme koppijn aan het ontwikkelen ben en de lust om op mijn gebruikelijke fanatieke manier foto’s te maken geheel ontbreekt. Jammer. Andere keer. Ik vermoed dat de nacht airco in de trein in combinatie met diverse pittige hapjes gedurende de dag ervoor mij aan het nekken is. Terwijl we ook nog even rustig richting de Citadel een stukje verderop wandelen, worden we continue belaagd door fietsriksja mannen en verkopers van wat dan ook. Hinderlijk. Deze aanvulling op mijn lichamelijke mailaise wordt teveel, ik wil even naar het hotel, rust, kopppijnpil en een dutje volgen. Uurtje later gaat het weer en stappen we restaurantje Hot Tuna binnen voor een lekkere hap en een paar biertjes. Weer terug op aarde…

_

Zondag 5-5-2013.
Bevrijd van lichamelijk ongemak (ikke)  komen we vandaag relaxed op gang. Zeg maar traag zelfs. We besluiten 2 nachten in Hue te blijven, da’s genoeg. Maar er moet dan wel vervoer georganiseerd worden voor morgen. Na lang dubben en overleg besluiten we geen motorvervoer over de Hai Van pas te doen. Ben benieuwd naar jullie ervaringen hiermee Rob. Ook geen dure taxi (USD 65). We besluiten de bus te pakken voor USD 5 pp. Hotelletje Phuong Dong gebeld voor slaapplekkie in Hoi An, waarschijnlijk pikken ze ons op bij het busstation. Klaar, geregeld, wegwezen. We huren een fiets voor de dag en trappen door de hitte (graadje of 33) over grote en kleine wegen een rondje langs onder andere de Tombe van Khai Dinh. Ja, is een mooi edoch matig onderhouden gebouw in de bossen tegen een heuvel gebouwd. Behoorlijk zwart aangeslagen door vele regens en vervuiling. We maken een mooi zweterig rondje langs dorpjes, colaatje ergens in een van de vele kleine tentjes. Leuke dag, afgesloten met een gebakken vismoot en een hoop nasi. Vroeg terug op de kamer, moet tenslotte m’n verhaal nog typen voor jullie.


_

Maandag 6-5-2013.

We gaan deze ochtend verder naar Hoi An, verlaten ons schattige geweldig enthousiaste en blij makende Hue-hotelletje ‘Nino’ en stappen  in een klein Daihatsu busje aan het eind van het steegje, wat wordt volgepropt met 7 mensen en bagage. Het dingetje rijdt ons naar de opstapplaats van de grotere bus, blijkbaar bij een reisburootje ergens verderop in de stad. Ook daar liggen weer handgeschreven analoge Papieren lijsten (ik leg het onze jeugd nog wel eens uit hoe dat vroeger in Europa werkte en nu nog steeds in Azie) klaar met onze naam erop. De bus stopt na minuut op 10 voor de deur. Mijn schrik voor een krappe benauwde drama-reis in een overbevolkte volgepropte bus in de ochtend-hitte is volledig onnodig. Een oudere bus, okee, maar totaal niet benauwend. Ieder heeft een riante ligstoel en goede voetruimte. Airco aan, heerlijk. Voor 5 Dollar pp (Euro 3,75)  worden we op deze wijze 130 km verderop naar Hoi An gebracht. Ik snap daar niks van. Ter illustratie: de benzine kost in dit land zo’n 23000 Dong, dat is pakweg E 0,85. Diesel voor de bus weet ik niet. Maar met zulke slaapstoelen kun je maar de helft van een normaal aantal passagiers meenemen dus veel kan het nooit opleveren. Dure bus, lage passagiersbijdrage, fulltime chauffeur. Zal wel. Goeie en zeeeer relaxte keus, heerlijke rit. Onderweg tuffen we (gaat echt niet hard) door wat dorpjes en de stad Da Nang en mooie straatbeelden komen weer voorbij. Er is een rijst-oogst geweest, dat is wel duidelijk. Overal in het land liggen op grote ‘Boerenbondzeilen’ rijstkorrels in hun velletje te drogen in de zon. Continue omwoelen is essentieel in dit proces, we zien dus veel harkende mensen deze warme dag. Maar het rare is dat diegenen die geen geld meer hadden voor een stuk Boerenbondplastic, de rijstkorrel-oogst gewoon op een schoongeveegde weghelft uitgestrooid hebben, al dan niet afgezet met keien en takken of zo. En dus ook gewoon in de grotere dorpen op de doorgaande wegen, heel vreemd om te zien. Een motortje komt om de hoek tegen het verkeer in en rijdt, omdat het op zijn pad ligt, over de rijst heen. De omwoelende boer geeft geen krimp, de omgeving geeft geen krimp, de motorrijder vertrekt geen enkele gezichtsspier. Het zou zo maar ‘onze’ Lassie toverrijst kunnen zijn, dat je het maar beseft. Heel apart. Naast dit herhaalde schouwspel glijden ook honderden kleine bedrijfjes en zaakjes aan ons voorbij aan zo’n hoofdweg. Motor-reparateur, ventilator-verkoper, T-shirts, vrachtwagen-banden-maker, lijkkisten-handel, kappers, allemaal naast elkaar in gelijksoortige kleine pandjes. Zo mooi, zo praktisch ingesteld allemaal. Onze ouwe bus gaat in zijn 4. Een rauw, slecht geluid van gare kogellagers en overige speling dringt luidruchtig binnen. Hij heeft er al wat slechte kilometers opzitten dat beest, maar wordt waarschijnlijk steeds weer tot leven geroepen in werkplaatsjes zoals we continue passeren. Snelheidsmeter doet het niet (scheelt kilometers op de teller bij verkoop), de toeter is echter fenomenaal. Een schelle luchthoorn jaagt ons op onbewaakte momenten de stuipen op het lijf. De fietsers en voetgangers die de chauffeur er mee wil waarschuwen lijken niet geraakt te worden door welke van de 110 decibellen dan ook. Als je dat toetertje op een Bredase stadsbus hanteert spreekt men nog weken over je.  Om 11:25 uur doorkruisen we Da Nang en kijkt de Golf van Tonkin (don’t ask, zeg maar gewoon ‘de zee’ ) ons voor het eerst aan. Geniet-stranden met parasols. Uiteindelijk belanden we na het charteren van een betrouwbaar uitziende jonge taxi-gast omstreeks 12:15 uur bij simpel hotelletje Phuong Dong in Hoi An waar we de middag vullen met een stukkie fietsen naar strand, vervoer en hotel plannen voor verderop in de week, en uiteraard happie eten in de stad hier. Eerste indruk van Hoi An is goed. Uitgebreidere verkenning komt nog._



_

Dinsdag 7-5-2013

Okay m’am, we doen dinsdag wel een dagtochtje naar My Son, een Unesco site met ruines hier een kilometertje of 30 vandaan, zeiden we gisteren-middag tegen de baliedame met haar 8,5 maand dikke buik. Ja, doe de uitgebreide versie (7 Dollar ipv 5) maar, een boottochtje met lunch on board erbij is wel lekker. Om 8:30 staat er een grote  bus voor de deur en moeten we snel instappen. Wederom voltrekt zich een Aziatisch edoch enorm logistiek begrijpbaar tafereel. Voor deze dagtocht hebben zich een zooi toeristen aangemeld die verspreid zijn over een van de 186 hotelletjes en guesthouses in deze stad. Je zult maar buschauffeur zijn… Ze hebben er het volgende op gevonden. Een ‘maatje’  rijdt voor de bus uit met zijn motortje en een handgeschreven lijstje wie er meegaat die dag en waar ze verblijven. Hij stapt een keer of tien af om mensen te vragen waar die guesthouses en hotelletjes dan wel zijn. De bus pruttelt er achteraan, de mannen overleggen per telefoon of het schuifraam van de chauffeur gaat open, dan wel wordt langzaam sissend (=versleten) de voordeur van de bus geopend en er volgt een onbegrijpelijke klanken-massa met de brommerende meneer naast hem hoe het nu verder moet. De bezetting is uiteindelijk compleet en we kunnen verder. Nu is een begrafenis-stoet de remmende factor. Geeft niks. Ik had jullie al verteld over de graven in rijstvelden, apart en erg interessant. Deze stoet begint met een voorrij-auto met een bloemenschild voor de grille. Vervolgens zien we een personenbusje met kist en waarschijnlijk naaste familie, vele bloemen-ovalen, eenzelfde soort busje maar in pickup-versie met een 10-mans orkest erin. Ze spelen op normaal tempo een droevig gestemd nummer, levendig en sfeervol. Hierachter wordt de stoet afgesloten met een stuk of 15 motortjes. Berijders dragen een rijst-halm in de linkerhand, het is duidelijk denk ik waar ze heen gaan om hun geliefde te begraven. de stoet glijdt langzaam en ononderbroken door de hoofdstraat. Alles ophoudend, overige verkeers- deelnemers voelen dit moment echter geen enkele drang tot toeteren of inhalen. Weer die automatische respecterende flow.
My Son tempelcomplex. Het doel van vandaag. Het is een vreselijk oud complex van Cham tempels dat de Unesco world-heritage top tien gehaald heeft, dus als je daar 30 km van verwijderd bent dan pak je dat mee op je reis. Aldus geschiedde. U bespeurt enige negativiteit. Of in ieder geval een lagere gradatie van enthousiasme. Ja, ik geef dat toe. Oude gebouwen raken mij, dat is een feit. Maar als je bij een vochtige temperatuur van 35 graden Celcius door een windstil en stil bosgebied loopt terwijl je T-shirt vol loopt met zweet dan moet het gebouw wel moeite doen zeg maar om mijn enthousiasme te winnen. Dat lukt deze ochtend niet. De wetenschap dat de tempels hier tussen de 1000 en 1500 jaar geleden gebouwd zijn (wauw), een Franse fanatieke wetenschapper ze 100 jaar geleden onder overmatige natuurlijke begroeiing en uiteenwringing ontdekt heeft en aan het daglicht blootgesteld heeft, in kaart gebracht heeft, een restauratieplan in gang gezet heeft, de Amerikanen ze in 1969 (ik was toen 7) ze gebombardeerd hebben, en er heden ten dage nog veel mensen fanatiek mee bezig zijn, sterkt mij/ons in de drang ze te gaan bekijken. Nee, toch raakt het me niet. Als je geen extra dag over hebt, kun je deze site beter niet bezoeken. Sorry Unesco. We gaan de bus weer in richting boot en cruisen een relaxt half uurtje over het water. Lunch op de boot, beetje hangen en kijken. We worden afgezet in het oude deel van Hoi An en genieten nog van een koffie met gebak (!) voordat de hemel dichttrekt. Een snelle leegloop van het centrum is een feit, een onweer nadert. We bereiken de hotelkamer (4×4) voor de serieuze regen neerkletst. Het is dan heerlijk hangen en luisteren naar de druppels. In de avond lopen we nog door de oude straten, mooie verlichting aanwezig. Late night afsluiting met drankje in geimproviseerde glazen.


_

Woensdag 8-5-2013
Al een paar avonden vragen we ons af wat voor soort vogeltje toch dat bescheiden geluid maakt gedurende de avond en nacht, gelijkend op een merel in de verte. Soms zo dichtbij dat hij op ons balkonnetje tegen het raam lijkt te zitten. Bij mij begon het al eerder te dagen toen ik de salamanderachtige, 12 cm grote bezoeker die avond in de hoogte tegen onze muur zag zitten, maar internet gaf bij een zoektochtje geen antwoord op mijn vraag of er ook soorten zijn die kunnen ‘praten’. Vandaag echter was ik bij de balie van het hotel live getuige van de bron van het geluid tijdens het afrekenen van ons verblijf. De naakte foetus-achtige salamandertjes die her en der langs muren struinen op jacht naar insekten, produceren dit geluid. Zelf gezien, zelf gehoord, gaaf. Wilma was nu ook overtuigd. Aandoenlijke onschuldige beestjes, zal thuis straks eens een close-up uitvergroten, die ogen zijn fantastisch.
Ik had dit dagverslag kort willen houden met een korte serie visuele samenvattingen van deze aanmodderdag….. komen ze alsnog…:


_


Donderdag 9-5-2013
We verlaten ons Hoi An-hotelletje deze ochtend en pakken om 07:30 een taxi die ons naar het treinstation van Da Nang brengt, een kilometer of 30 terug eigenlijk. Van daaruit brengt de dagtrein ons naar Nha Trang. Het is nog vroeg, we nemen plaats in de wachtruimte. De deuren naar het spoor zijn nog gesloten. Worden telkens opnieuw na elke treinvulling afgesloten als er geen treinen staan of snel komen, geen volk op het perron als ze er niks te zoeken hebben. Gaat volgens mij overal zo in dit land. Om de tijd te doden heb je in deze ordelijke aangename ruimte diverse mogelijkheden. Er hangen twee flatscreen tv’s die op verschillende zenders staan, geen geluid, of je richt je blik op het grote aquarium dat pontificaal midden voorin de ruimte staat. De vissen waren het destijds niet eens met deze keuze. De behoorlijk grote exemplaren in deze bakken lopen dagelijks tegen een aantal problemen aan. Hun huis is volledig leeg ingericht, minimalisme, op de verwarmings-buis en pruttelend waterfiltertje na dan. Zuurstof aanmakende waterplanten zijn er niet. De wil om verbaal of lichamelijk communiceren met de andere vissen – er zitten drie koppels in de bak – wordt in de kiem gesmoord door glasplaten welke hun drie verblijven scheiden. Arme beesten. Als we naar rechts kijken zien we dat de twee perron-meesteressen nog net even een momentje vinden om elkaars haar 100% op orde te brengen voor de ‘South Bound’ trein het station binnenkomt. De zware rugzakken, zware fototas en extra tas worden voor de zoveelste keer aan onze lichamen gehangen ( hee vis, wij hebben het ook niet gemakkelijk hoor !) en we nestelen ons in seat 5 en 6 in deze soft seat airco-car. Na wat uurtjes verwen ik meisje Wilma met een in het gangpad aangeschafte gekookte maiskolf, die best aardig smaakt. Een aantal Vietnamezen laat de catering dame wat kippe-eieren afpellen en krijgen ze in een bakje aangereikt. Onder die schil komt geen gewoon hardgekookt eitje uit zie ik al gauw. Korte navraag en visuele bevestiging doen ons licht walgen…. De eieren zijn al deels bebroedt en onder de schil komen de prille foetussen uit welke ooit in een andere situatie tot een juweel van een kuikentje hadden kunnen uitgroeien. Een lekkernij blijkbaar, we zien veel mensen smullen. De trein rolt deze avond tegen 8 uur het station van Nha Trang binnen. We worden niet opgepikt dus moeten zelf een taxi richting Hotelletje Ha Tram (USD 12 per kamer per nacht) in een doodlopend steegje kort op het strand versieren. We betalen uiteraard teveel, het zal wel. Onze bijdrage aan de wederopbouw van de Vietnamese economie denk ik maar. Is ook zo.


_

Vrijdag 10-5-2013
Een paar dingen wilden wij voor deze dag in dit on-Vietnamese strandoord graag gerealiseerd zien. Uitslapen, done. Motortje huren en uitwaaien op de kustweg, done. Niks ingewikkelds, maar na wat bladerwerk vind ik een bezoek aan een foto-atelier en eventueel ook een kathedraal wel grappig. Ik ken niet zoveel foto-meneren maar had bij het lezen van wat informatie wel steeds meer de behoefte om het atelier met permanente expositie van de Vietnamese fotograaf Long Thanh (1951) te bezoeken in de Hoang Van Thu straat 126, kilometertje of 3 hogerop hier in Nha Trang. Meneer Thanh heeft vele prijzen gewonnen internationaal met zijn analoge zwart-wit werk en is een van de pioniers die Vietnamese fotomakers op de wereldkaart aan het zetten is. Hij heeft als 13-jarige in 1964 zijn eerste foto ontwikkeld, geleerd van zijn pa. Een aantal foto’s uit de selectie herken ik, jij ook, google maar eens, ooit ergens gezien, naam niet onthouden. Excuses. Onze motor parkeren we in de goot voor de stoep, de schoenen gaan uit en blijven buiten voor de deur staan. Vervolgens betreden we de sobere ruimte met een reeks prachtige pakkende grotere foto’s en een aantal Italiaanse Scooters die de heer Thanh blijkbaar verzamelt. ‘Hij is niet thuis’, zegt zijn vrouw die de zaken waarneemt, ‘hij is met een vriend in de zandduinen bij Saigon aan het fotograferen’. Ze doet een paar stappen zijwaarts en wijst naar een foto aan de wand. ‘Daar is deze ook genomen’. Heerlijk tastbaar en dichtbij allemaal wat hier gebeurt, dit is puur. En dan te bedenken dat ik niets van meneer Thanh wist, mijn huiswerk niet gedaan die ochtend, zelfs niet wist of hij leefde, en dit in eerste instantie ook aan ‘de dame in de winkel’ vroeg. ‘Leeft en werkt hij eigenlijk nog ?’  Gelukkig verstond ze me niet en na een gecorrigeerde versie van mijn vraag antwoordde ze dat zij zijn vrouw was. Goed weggekomen van een blamage. Maar welk een trots groeit in me, ik sta hier in de werkplaats van een meester. Terugdenkend had ik toch een foto moeten kopen, de prijs van rond de USD 130 voor een origineel genummerd werk op A4 formaat is niet verkeerd. Baal ik beetje van. Ik complimenteer mevrouw Thanh met het mooie werk van haar man en we verlaten het atelier (business card heb ik) om met de motor de kust af te rijden. Nee niet volledig, want dat kan niet voor het donker, weet je wel hoe groot Vietnam is ? We tuffen in de warme lucht een stukje noordelijk richting een vissershaven met paalwoningen en mooie bootjes en pakken nog een stuk heuvels mee en een dorp verderop. Kathedraal overigens volledig vergeten. Einde middag frissen we ons op en pakken die avond op aanraden van iemand een Barbeque-buffet twee straten verder. Barbeque-tje op je tafel en buffet met veel soorten vlees en vis. Goei nieuw concept hier en fijn om even geen rijst te moeten eten. Burp._



_

Zaterdag 11-5-2013
De motor hebben we vandaag nog tot 13:00 uur tot onze beschikking (24 uur gehuurd voor USD 5,– ex benzine) en besluiten dan nog maar de Kathedraal boven in onze stad Nha Trang op te zoeken. Het gebouw imponeert echter niet en we rijden nog maar een keertje de kustweg af, lekker uitwaaien en de benzine opstoken die we toch niet voor niets gekocht hebben. Het 125 cc ding loopt echter zo zuinig dat dit niet haalbaar blijkt. Het deelnemen aan het zooi-verkeer blijft voor mij geweldig, ik geniet met volle teugen, echt. We parkeren hem even na twaalven terug voor het hotelletje, rekenen kamer en alles af en mogen onze rugzakken in een nis laten staan voor de rest van de dag. Een taxi zal ons vanavond om 21:15 uur of zo richting treinstation brengen. De nachttrein naar Saigon (Ho Chi Minh City) vertrekt vanavond om 22:08. Tot die tijd besluiten we er een apatische zon-strand middag van te maken. Het zeewater heeft een geweldige hoge temperatuur en badderen is heerlijk, de afwisseling zon en afkoeling bezorgt ons een heerlijk relaxte…. anderhalf uur. Dan trekt de lucht dicht. Gasten verlaten het strand, standmannen vouwen de parasols dicht, de eerste voorzichtige druppeltjes worden op het parasoldoek boven onze horizontaal gestrekte lichamen zichtbaar. Onweer klinkt. ‘Kom we gaan maar weg, dit ziet er niet best uit’ . Een langdurige reeks ongemakkelijke uren volgt. Het regent behoorlijk door, tot in de avond. Geen hotelkamer meer, dakloos, trein pas over een halve dag weg. We slenteren de stad door, drinken wat, eten wat, winkelen wat. Maar het duurt en duurt…. Het uitwerken van dit verhaal lukt ook niet echt zittend op een stoel in de ongezellige, richting straatkant (steegje) volledig open hotellobby met continue op en neer lopende verveelde hotelbalie-meid. Ik pak nog even een ontzwetende douche die speciaal voor dit soort wachttijden beschikbaar is. De verlossing is daar, de taxi !  De wachtruimte van het treinstation in Nha Trang blijkt mooi in zijn soort, de perron-deur-dames hebben ook hier het eindwoord over toegang richting spoor. We mogen even voor tienen door naar buiten, er staat al/nog een trein. Ik loop over het eerste spoor  richting een beambte naast de trein en vraag of deze naar Saigon gaat, mijn kaartje tonende. Hij knikt nee en wijst naar het spoor waar ik net overheen gelopen ben. ‘Daar moet je zijn, maar na deze’ maak ik uit zijn armbewegingen op. Hij gebaart me terug naar de kant. Voor de zekerheid vraag ik een lokale dame nog maar hetzelfde. De beheerste orde aan de ene kant en de losheid aan de andere is niet helemaal in evenwicht in dit gebeuren hier, maar eigenlijk ook weer wel. Een station in Azie is geen logistiek punt, het is een belevenis. Dat moet je echt op je planning hebben staan bij een bezoek aan een Aziatisch land. Wederom zijn de bovenste bedden in de vierpersoons-hut voor ons, een dame komt schoon beddengoed brengen en we raken snel het matrasje, de Samsung telefoon hangt in het netje tegen de wand naast me, wachtend op activering van zijn alarmfunctie om 04:45uur. We slapen snel.


_

Zondag 12-5-2013
Vanwege het naderend einde reisschema Vietnam, we willen tenslotte nog een volle week Cambodja beleven, besluiten we eerder deze week al dat we bij aankomst deze ochtend om 05:00 uur in Ho Chi Minh (Saigon = oude naam) meteen dezelfde ochtend deel nemen aan een excursie naar de bekende Cu Chi tunnels, een kilometer of 60 ten Noord-westen van deze stad. We kunnen in ons Giang Son Guesthouse in een steegje in Budget-District 1 gelukkig een ontbijtje meepakken en ons even bescheiden opfrissen alvorens we de bus ingaan, een kamer is nog niet beschikbaar dus het is weer even klooien. Net als zo goed als elke excursie gaat ook deze weer langs een ‘tussenstop’, dit maal een produktiebedrijfje waar gehandicapte mensen (chemische oorlogsslachtoffers 2e generatie) mooie spullen maken op het gebied van in houten objecten ingelegde figuren uit schelpdelen of eierschalen. Priegelwerk met mooi eindresultaat, hoewel de bijbehorende verkoophal met allerlei sierspul gegarandeerd ook reguliere en te hoog geprijsde standaardspullen aanbiedt. Ons einddoel, een bezichtiging van het enorme tunnelstelsel dat in de 60-er en begin 70-er jaren gemaakt en gebruikt werd door militairen en bevolking om aanvallen door bommenwerpers en gifgasaanvallen te weerstaan. Ik heb mijn historische kennis niet op peil dus ik verwijs je graag naar Wikipedia voor exacte data. Toeristen (wij) krijgen vandaag tijdens ons bezoek op een erg grappig schoolse wijze klassikaal voorlichting over de constructie van het ondergrondse systeem, de locaties in Vietnam enzovoort. In het bos volgt uitleg over allerlei booby traps en leefsituaties, toegangen. Als afsluiting uiteraard kun je gehurkt door een steeds krapper wordend deel van de tunnels, genoeg om een indruk van de benauwdheid en alles mee te krijgen. Na afloop, beetje vreemd is het wel, kun je tijdens een pauze kogels per 10 stuks kopen en op de aangrenzende schietbaan opknallen. Een raar idee, maar de indruk van de oorlogsgeluiden in zo’n bos krijgen toch een meerwaarde als iemand daar voor Euro 25,00 een AK47 machinegeweer even laat beuken. Hels kabaal bij een Cornetto ijsje. Apart.

_

Maandag 13-5-2013
De gedeelde intense indruk met de in absolute stilte rondkijkende vele aanwezige mensen op de eerste verdieping van het War Remnants (overblijfselen) Museum heeft me vandaag het meest geraakt. Maar eerst de inleiding. Na een drukke trein-nacht met aansluitend een excursie gisteren is het vandaag de bedoeling een beetje bij te komen en een relaxte dag Saigon in te bouwen. Geen uitgebreide plannen. De grote drukke stad die heel lang Saigon heette werd trouwens op enig punt in de relatief recente geschiedenis omgedoopt tot Ho Chi Minh. Ik ga me wederom niet branden aan foutieve uitleg van historische feiten dus zoek het even op als je er het fijne van wilt weten. Als eindpunt van de trein-rails (letterlijk) die in dit land van Noord (Hanoi) naar zuid (Ho Chi Minh) loopt moeten wij nu verder na gaan denken over vervoer richting de dingen die we willen zien. Ik zit eigenlijk al een paar dagen met een bezoek aan de Mekong-delta in mijn maag. De uitloop van deze duizenden kilometers lange rivier toont een waterrijk en levendig gebied hier onder in Vietnam waar hij ‘de zee’ gaat raken. Een gebied waar de bevolking en het leven zich aangepast heeft aan het water. Wonen op paalwoningen vanwege de aanwezige getijden, wonen in boten en drijvende huisjes, vervoer en verhandelen van landbouw-produkten via al de waterwegen, het is een wereld op zich waar wij totaal niet mee bekend zijn. Okee, Venetie doet het ook, zij het op veel kleinere schaal. Niet het feit dat we dit gebied willen zien maar wel hoe we het vervoer er naartoe, er vandaan en de boot-tripjes ter plekke dan wel zouden moeten gaan vorm geven. In verband met tijdgebrek eigenlijk pakken na wat overleg en het lezen van een tip in de Lonely Planet de gemakkelijke weg. We boeken een eendaagse tour richting de Mekong-delta bij een van de 7000 aanbieders in de stad voor morgen en zullen daarbij afhaken in het plaatsje Vinh Long dat op onze route ligt. ‘Kunnen we onze rugzakken meenemen meneer ?’ vraag ik de kleine regelaar.  ‘Geen probleem Darling’ zegt het wel heel erg vrouwelijke meneertje achter de balie van reisburootje Panda hier in de straat. Als je een zee van tijd hebt kan het bezoek aan markten op het water en bekijken van het leven op en met het water zeker op mooiere en relaxtere en gunstigere tijdstippen vroeg in de ochtend bijvoorbeeld, maar we nemen nu de middenweg met een tour over de waterwegen met wat commerciele tussenstopjes die nou eenmaal met zo’n tour meekomen.  Geregeld. Laten we de dag verder vullen. We lopen deze dag trouwens, niks gemotoriseerd, goed he ?  Een paar kilometer van ons hotelletje in de ‘budget backpackers-buurt’ ligt het War Remnants Museum. ‘Een oorlogsmuseum…. tja, zullen we het doen ?’  Ik wilde het graag zien dus we doen het gewoon, einde ochtend lopen we die kant op. Het museum heeft echter lunchpauze van 12:00-13:30, wisten we, dus we hangen een tijdje met ijs, Cola en een sigaartje in een bankje in het mooi vormgegeven stadsparkje van Saigon. Lekker rustpunt dat we nog even verlengen met een ijs-koffie en frisje bij een straatverkopertje, tussen de pauze houdende kantoormannetjes in overhemd en gelakte schoenen op de stoep op kleine plastic ‘Action’-krukjes. Grappig. Om 13:30 uur mogen we de poort van het museum binnen. Best veel volk. Buiten staat historische Amerikaanse en Vietnamese hardware uitgestald, vliegtuigen, helikopters, tanks, bommen, gaaf, indrukwekkend en aanraakbaar. Dit soort spul heeft echter veel leed veroorzaakt. Maar de echte klap in mijn gezicht volgt kort daarop. Ik ben een watje, ik loop dan ook weg van de in de buitenruimte textueel en visueel tot in de puntjes uitgelegde martelmethoden. Nee, dit wil ik niet weten als ‘faint-hearted’ mannetje, mijn levendige fantasie en inlevingsvermogen zou mij mogelijk weken kunnen gaan achtervolgen. De algemene eerste indruk lijkt richting een simpel museum te gaan, maar de rest is erg goed vormgegeven. Ik had dit niet willen missen. Verdeeld over drie verdiepingen heeft men hier middels honderden foto’s, wapens, anti-oorlog verklaringen uit alle windrichtingen met aanvullende informatie een erg indrukwekkend beeld geschetst van wat er allemaal gebeurd is vanaf eind veertiger jaren tot einde oorlogen half zeventiger jaren, en de nasleep ervan tot aan heden… De foto’s van de verschrikkingen en moordpartijen van de oorlogen tussen Noord en Zuid Vietnam en die van het Amerikaans ingrijpen zijn vaak erg hard. De chemische wapens die de Amerikanen op Vietnam loslieten en de gevolgen ervan generaties verder… vreselijk confronterend, je kijkt ineens anders naar de gehandicapten die je regelmatig op straat ziet hier. Nu wordt het ineens tastbaar en dichtbij. Ook bewonderenswaardig is de serie over de oorlogsfotografen die hun leven verloren in hun eigen kleine strijd om de meest realistische harde oorlogsbeelden naar de buitenwereld te brengen. Heftig, hoe een fotograaf als Robert Capa in een onbewaakt moment een landweggetje opliep om een paar foto’s te nemen en een mijn een einde aan zijn leven maakte. Hij was bekend, vele minder- of onbekenden gingen hem voor. Bitter. Mocht je als bezoeker na de ca. 100 foto’s nog geen beeld van de nasleep van de chemische wapens hebben, dan staat er ook nog onopvallende een aquariumpje met twee overleden misvormd geboren babytjes op sterk water. Alstublieft. Het leven staat echter niet stil, zo ook bij ons niet. We eten wat, luisteren nog naar wat nummers van een aardige 70’s gitaarband met goeie gast-bluesgitarist en eindigen de avond op een prachtig in prille fase verkerend terras in een drukke straat. In een tribune rangschikking zitten vele mensen op kleine lage plastic terrasstoeltjes, grappig aandoenlijk gezicht, maar de vele jonge toeristen (en wij…) hebben het geweldig naar hun zin. De uitbaatster van de voedings- en friswinkel doet goede bier-zaken sinds zij het zo aanpakt.

_


_

Dinsdag 14-5-2013
Vandaag weer vroeg eruit, afsluitend simpel ontbijtje in het Giang Son hotelletje in Saigon. Vers broodje met boter en jam, een sinaasappelsappie en een bakkie lekkere straffe Vietnamese koffie. Om 07:11 staan we al op de stoep bij reisburo Panda. Het meneertje slaapt nog, wil niet wakker worden, ondanks herhaaldelijk gebeuk van zijn assistente op de afgesloten metalen roosterdeuren. De bus is wat laat en er wordt weer wat vervoer met andere groepen gecombineerd waar bij een koppel geen plaats blijkt te hebben. Balend keren ze om, het wordt ongetwijfeld opgelost. Onze gids/reisleider voor vandaag is Jackie, een 62-jarige vlotte magere langharige man. Uniek hier. Spreekt gelukkig goed Engels, leidt al 23 jaar reisgroepen maar heeft zelf nooit vakantie gehad meldt hij meerdere malen. Geen geld voor zoals de meeste Vietnamezen die alleen maar werken om zichzelf boven water te houden. Er moet nog veel gebeuren in dit land en dat duurt lang. Het uitstapje. We hebben voor een standaard eendaagse tocht gekozen die ons wat handel op het water (floating market) en paalwoningen laat zien. Geen rijkdom hier, alleen harde werkers die vechten om te overleven. Al met al wel een mooie omgeving. Totaal ander soort leven als ons gestructureerde schone leventje. Door de twee bezoekjes aan de wal bij wat zaakjes en voedsel weet ik na vandaag eindelijk hoe ze rijst poffen om er Manna Manna van te maken en rijstkoeken en zo !. Als ons reisgezelschap even daarna gaat lunchen op een eiland bij Vinh Long, haken wij af zoals afgesproken. Omdat we al hotelletje Van Tram in Vinh Long besproken hebben, moeten we de aardige uitbater op de lunch-locatie, die tevens een Homestay heeft, teleurstellen. Hij snapt het en regelt twee motor-mannen voor ons die ons naar het kleine pontje een paar kilometer verderop brengen. De beambte bij de pont laat ons als met zware rugzakken sjouwende toeristen gratis aan boord tussen de groep Vietnamese brommers. Heel coulant. Het kost normaal overigens ook zo goed als niks, maar toch. Na de oversteek van 100 meter is het tevens zo’n 100 meter lopen en betrekken we de kamer die een mooi uitzicht op de activiteiten beneden heeft, ‘Hotel marktzicht’ zouden wij het noemen. We bezoeken de markt natuurlijk even en scoren een best goed smakende fles rode Vietnamese wijn voor 52000 Dong (E 1,95) en een fles Vietnamese Whiskey voor 60000 Dong (E 2,30) om in het meisje haar cola te gooien. Als er maar alcohol inzit niet dan ? Die avond fabriceren we wat noodglazen en betrek ik mijn kantoor om van me af te schrijven. Een enorm verademend pluspunt aan dit stadje is dat deze dag NIEMAND ons vraagt iets te kopen. Geen shoe shine, geen moto-taxi, geen zonnebril, geen Marihuana (3x gebeurd). Niets. Helemaal met rust gelaten.


_

Woensdag 15-5-2013
Een busdag. Na een lichte uitslaap-sessie denken we na over de komende dagen en besluiten al snel die ochtend de stadsbus verder naar Can Tho (30 km) te nemen in plaats van nog een dag in het aangename edoch verder weinig biedende Vinh Long te blijven. Heerlijk trage stadsbus, stopt overal, druk bijrijdertje zoekt de passagiers steeds op de stoep, bus komt die tocht niet boven de 50 km/u uit, de ramen kunnen open, alles haalt ons in. Goed. Ik heb gisteren gelezen over de firma Phuong Trang die een lijnbus heeft rijden tussen o.a. Can Tho en Chau Doc (90000 Dong p.p.), de grensovergang naar Cambodja. Qua tijd loopt het per ongeluk allemaal perfect. Na een rijst-lunch op straat voor het busstation in Can Tho halen we precies op tijd de oranje lijnbus. Perfect. Ik bel in de bus naar een hotel en ook dat komt meteen goed. De busfirma heeft als service na het hoofdvervoer een bestelwagen rijden die mensen naar hun hotel brengt. Gratis, wauw, aanrader die firma. Het oorspronkelijke plan schuift met deze spontane busdag een dag naar voren, dagje Cambodja extra komt eigenlijk wel goed uit. We betrekken hotel Trung Nguyen aan de Bach Dang straat voor 2 nachten. Chau Doc heeft namelijk ook een mooie wateromgeving en een grote markt, waar we ook deze keer pal op kijken hier op de hoek. Brommers, drukte, leven (tot 18:00, dan einde). Na een frisse douche kam ik mijn haartjes in nette patronen en ga weer even aan het werk, schrijven voor jullie, wijntje naast het bed. Ja, weer een ‘Vang Dalat’, paar duppies duurder dan gisteren.


_

Donderdag 16-5-2013
Dagje Chau Doc. De boottickets liggen klaar voor morgenvroeg, hotelletje kon het telefonisch regelen. Visum wordt dan morgenvroeg door de bootmeneer geregeld, vandaag zorgeloos dagje vullen dus. Fietsen gehuurd en beetje rondgereden in de bedrukkende warmte, we zweten ons leeg, maar zien interessante drijvende huizen en paalwoningen vanaf de brug verderop in de stad. We rijden ook een achteraf-weg in waar de eenvoudige huizen en paalwoningen aan een dijk gebouwd zijn. Zeer langzaam fietsen we langs de vaak openstaande huizen, worden erg veel bekeken en begroet, maar op een eerlijke leuke manier. Een biljart onder een golfplatendak bij een ‘cafeetje’ oogt erg grappig, een meid in een huiskamer zingt vals mee met een karaoke dvd die behoorlijk hard staat te blazen, een jongen loopt met een kip rond enzovoort enzovoort. Mooie taferelen, maar veel foto’s maken hier voelt niet goed qua privacy, doe ik dan ook niet.
’s avonds na een douche en een dutje gaan we op zoek naar eten in de stad en worden overvallen door een fantastische hoosbui met een enorme bliksemontlading. Verfrissend en indrukwekkend.



_

Ik ben al met al ook erg blij dat ik als extra kameraatje de Canon Powershot SX 220 HS voor de vakantie gekocht heb. Speciaal meegenomen voor de makro-opnames en simpele low-light fotos met weinig eisen, want daar zijn die krengen erg sterk in. En voor de full HD filmfunctie waarmee ik al een zooi korte filmpjes (meestal 1 minuut) gemaakt heb. De kamera haalt het bij ‘normale’ foto’s bij lange na niet bij de 5D, maar dat is logisch. Een snel tussendoortje is met dit ding ook handig soms. Ja, goede keus._
_

Vrijdag 17-5-2013

Deze dag wil ik opdragen aan gevangene 786._
Vanmorgen Vietnam verlaten met de ‘fast boat’ die ons van Chau Doc naar Phnom Penh in Cambodja brengt. De bootmeneer verzamelt bij de start alle paspoorten met meegebrachte foto, laat ons een aanvraagformulier Visum invullen en int zovast de USD 25,– kosten per persoon. Het hele spul gaat na een klein uurtje varen (iedereen moet even de boot uit, een formaliteit eigenlijk) met iemand op de brommer mee zo vast naar het kantoortje een paar kilometer verderop op de kade, waar wij ook arriveren na een stukje varen. Weer de boot uit. Na 30 minuten wachten en het persoonlijk halen van wat stempelwerk bij een loketje buiten in de douane-tuin klimmen we weer de boot in en de vaart gaat er in. Een prettig vlot tochtje van een kilometer of  100 (5 uur of zo) zet ons af in Phnom Penh waar een afgesproken TucTuc man vrolijk gehelmd staat te wachten. Ik zie mijn naam vanaf de boot al staan op zijn A-4-tje en wijs overduidelijk richting hem. We hebben oogcontact en de eerste lach en groet is er aan weerszijden. Hij brengt ons naar het meest luxe hotel dat we tot nu hebben gehad (www.the-252.com). Zwembad(je), grote moderne kamer met volledig betonnen interieur, erg gaaf. Gisteren met 50% korting last-minute online geboekt via Agoda. Maar nog steeds E 38,50 per nacht, idioot veel op de schaal van de laatste weken. Idioot lekker zwembad echter, happy hour discount cocktails bij het zwembad, laten we eens gek doen.
We besluiten de TucTuc die middag een rondje langs een opleidingsklooster, het Koninklijk paleis en het genocidemuseum Tuol Sleng te laten doen. Klooster en paleis zijn mooi maar te clean om lang te boeien. Tuol Sleng is ook beperkt van opzet, maar de gedachten aan wat hier allemaal gebeurd is maakt een bezoek noodzakelijk om het beeld van Cambodja wat completer en correcter gekleurd te maken. Vroeger was dit een school, maar in de 2e helft zeventiger jaren heeft de Rode Khmer hier ‘detentiecentrum S-21′ opgericht en stelselmatig tegenstanders van de gedachtengang van het regime van slechte meneer Pol Pot (excuses voor mijn getemperd taalgebruik, je weet nooit wie meeleest) gevangen gezet, gemarteld en gedood. Vriendin Krista vroeg zich deze week op facebook af waarom iemand eigenlijk wreed is, da’s een goeie. Er zijn altijd al wrede mensen geweest die anderen onvoorstelbare en zinloze dingen aandoen. Hier zijn 20.000 mensen omgebracht. 20.000, die moet je eens bij elkaar op een veld zetten…. Ze hebben er ook nog van alle gevangenen foto’s gemaakt bij binnenkomst. Een grote selectie staart je aan in gebouw 2, samen met een paar gruwelijke beelden van afgeslachte mensen. Van de laatste slachtoffers, gevonden in de diverse ruimtes na het verjagen van de laatste Rode Khmer mannen, is een foto gemaakt zoals ze aangetroffen werden, deze hangen in de betreffend lokalen, het martelbed ernaast. Luguber. Om de slachtoffers ‘een gezicht’ te geven heb ik gevangene 786 gekozen, die op zondag 28 mei 1978 gevangen werd genomen, als vele onschuldige anderen weggerukt uit zijn leef-omgeving richting een barbaars einde. Waarschijnlijk is hij een van de mensen die respectloos in een groot massagraf zijn geflikkerd in Choeung Ek, de beruchte Killing Fields even buiten Phnom Penh die we morgenvroeg gaan bezoeken.


_

Zaterdag 18-5-2013.
Je zou kunnen zeggen dat we vandaag gaan kijken waar het leven van gevangene 786 geëindigd is. Als een van de vele plaatsen in Cambodja waar enorme hoeveelheden onschuldige mensen zijn omgebracht door Pol Pot tussen 1975 en 1979 is Choeung Ek het ‘Killing Field’ waar hij in een nacht ergens in juni 1978 naartoe getransporteerd is. Waarschijnlijk na langdurig verhoor en martelingen werd hem en anderen achter in die vrachtauto gezegd dat het voorbij was en dat ze een nieuw thuis gingen krijgen. Het is een kilometer of 17 rijden vanaf het verhoorkamp Tuol Sleng. Na betaling (donatie meer) van een bescheiden aantal Dollars krijgen we bij de ingang van deze memorial site een audio-apparaatje in ‘Dutch’ uitgereikt met koptelefoon. Een zeer goed professioneel ingesproken verhaal in 20 stappen, gelinked aan diverse genummerde plekken op het terrein. Verweven ook diverse verhalen van nabestaanden en ooggetuigen. Uiteraard met ‘voice-over’. Erg duidelijk verteld. Een eerste vluchtige blik over het terrein laat weinig indrukwekkends zien. Dat verandert snel. Borden met ‘stilte svp’ blijken al snel overbodig voor de meeste ‘losse bezoekers’. Hier hebben zich gruwelijke dingen afgespeeld. Er liggen hier vele massagraven, waarvan een aantal omstreeks 1980 meen ik geopend zijn om de feiten aan het licht te brengen. Dit zijn de vele kuilen op het terrein. Men heeft lang niet alles afgegraven omdat er eenvoudigweg veel te veel menselijke resten lagen/liggen, en een deel laten ze bewust onaangeroerd uit respect voor de slachtoffers. Hier liggen nog duizenden mensen onder de grond. Erg direct wordt je ermee geconfronteerd wanneer je goed om je heen kijkt en constateert dat er op vele plaatsen botten en kleding uit de grond steken. Hier liggen mensen. Hier wappert op de grond de punt van een paars bloesje in de wind waarin het skelet van een vrouw of man zit, dat aanraakbaar aan de oppervlakte ligt. Bij die persoon werd 35 jaar geleden exact op deze plaats waar ik nu op mijn knieën zit, een hamer door de schedel geslagen, of de keel doorgesneden om dood te bloeden. Middenin de nacht, pikkedonker, luidsprekers in een boom met luide muziek moesten het gekerm van de nog-net-niet dode mensen overstemmen. Die persoon werd op de hoop anderen doden geflikkerd. Niet gelegd, niet gerold, weggeflikkerd als een stuk vuil. En ik kan die persoon nu aanraken omdat de regelmatige jaarlijkse hevige regens de enorm vaste klei (wanneer droog) op de massagraven doet afslijten en bewijsmateriaal het licht ziet. Alsof het nog nodig is iets te bewijzen, het stampvolle herinneringsgebouw bij de uitgang bevat ik dacht 17 lagen van 5×5 meter waarop naar leeftijd en botsoort geselecteerde resten liggen. Alles genummerd en eerder forensisch onderzocht om de geschiedenisboeken van correcte informatie te kunnen voorzien. Soorten verwondingen (hamer, mes, spijkergaten, geweerkolfwonden….) zijn genoteerd en voor bezoekers ook zichtbaar op de schedels. Terwijl ik enorm onder de indruk voorzichtig rondloop tussen de kuilen struint een stevige toeriste met kamera op de buik over dezelfde randen tussen de kuilen op weg naar ‘nummer 14′ van haar audiotoer of zo. Zij ziet in het geheel niet waar zij overheen loopt, blind voor detail, gesloten voor harde indrukken, onwetend hoop ik. Ik kijk nog verder, weer een onderarm-bot steekt 7 cm uit de grond, verweerd door zon en regen al die jaren, losse tanden liggen her en der aan de oppervlakte. Kippen met kuikens scharrelen rond, hagedissen rommelen wat aan. En het is doodstil in die boomgaard, want dat was het destijds. Even verderop wellicht de meest gruwelijke getuige in deze slachtpartijen. Een boom. Een boom waar zich drama’s van enorme afmetingen afgespeeld hebben. Kinderen uit de armen van moeders gerukt en voor hun ogen doodgeslagen tegen de boom, waarna de moeders zelf aan de beurt waren. Geen kogels, die waren te duur en te luidruchtig, maar die boom. Die hier staat.. Een half onderkaakje ligt nog tussen de vele gevoelsbetuigingen in de vorm van gekleurde armbandjes en dergelijke. Grrrr. Gevangene 786 is hier ook ergens, ik kijk hem middels de foto nogmaals in de ogen, 35 jaar later. Een afkoeling in het zwembadje bij het hotel na deze verhitte emotionele middag voelt haast fout.


_


_

Zondag 19-5-2013. Vandaag verplaatsen we ons noordwaards vanuit Phnom Penh (blijft vervelende naam) naar Battambang, links naast ons einddoel Siem Reap, ritje van kilometer of 300 toch wel met een taxi met chauffeur. Luxe, ruim zitten, wat sneller en gewoon gemakkelijk. Voor de deur opgepikt, voor de deur afgezet. Prijzig, okee, USD 75,–.  In een Toyota Camry. Dit is overigens de nagenoeg enige auto die hier rondrijdt. Als je ooit een Camry club wil oprichten is Cambodja, omgeving Phnom Penh je nieuwe thuisbasis waar 1500 leden te halen zijn. Het is weer zo’n degelijke 4-deurs ruime japanner van een jaar of 10-20 die in Europa snel van het toneel verdwijnt, geexporteerd naar Azie en Afrika. Gekocht of gestolen, om het even. Ook veel 4-deurs Micra’s die je bij ons bijna niet ziet. Maar goed, als oudere jongeren pakken we  deze middag na aankomst en opfrissing eerst een aangenaam lui momentje op bed. U zou het een dutje noemen. In het Star hotel worden we bij aankomst natuurlijk meteen aangesproken door een voor de deur postende TukTuk-meneer (deze keer kies ik voor de spelling met dubbel k) met wie wij de lichtgewicht afspraak maken om een ritje met de ‘bamboo train’ te gaan doen. Een door sabotage van de Rode Khmer (dacht ik) onbruikbaar gemaakte spoorlijn die van Phnom Penh naar Bangkok liep lag een beetje nutteloos te wezen omdat de treinen er niet meer op kunnen rijden en herstel te duur was/is.  Nog bruikbare, dan wel weer bruikbaar gemaakte stukken op dit smalspoor worden door de bevolking thans gebruikt als transportweg tussen dorpen. Eigengemaakte karretjes van oude assen met bamboe-plateaus, aangedreven door een simpel 1 cylindermotortje rijden op en neer. Toerist nummer 1 zag dit lang geleden en vroeg ‘goh, da’s leuk, mag ik een stukje meerijden ?’ . Een toeristische must-do was geboren op diverse plekken in Cambodja en Thailand. Het gaat nergens over dit ritje van 7 km en terug, enorm lawaaierig, en niet ongevaarlijk gezien de staat van het materiaal (lagers en rails). De chauffeur kan er niet meer om lachen na toerist 623 dit jaar. Wel grappig echter. Na terugkeer doen we die middag niet veel.
_

_
Maandag 20-5-2013. Vanmorgen een krokodil met m’n blote handen tot de orde geroepen jonguh !!  Mijn bravour krijgt een deuk wanneer blijkt dat ik wel erg snel met mijn handen in de kweekbak van jonkies zat. Ze waren een week oud gelukkig, als ze een maand zijn kunnen ze je vindertopje afbijten. Oops. Maar ze zijn zo vreselijk mooi als ze klein zijn, en worden zo grauw en niet mooi zoals ze even verderop jaren ouder in betonnen buitenbakken in de zon liggen. Een minuscuul uitstapje naar een van de vele krokodillen-farms in dit land gedaan vandaag. Interessante beesten met een te respecteren kracht. De krokodillen op deze farms worden helaas gekweekt voor hun vel, toekomstige mooie schoenen en tassen. Naast deze wetenschap (met koeien bij ons niet anders natuurlijk) blijft het een leuk uitstapje. Voor de rest slenteren we daarna door de stad. Over de markt. Langs een monument dat van oude handwapens in elkaar gezet is (gelast) die door de regering ingezameld zijn bij een bevolkingsoproep in 2004 of zo. Mooi. Einde op terras van cafeetje gerund door Franse jonge dames, door liefde en drang verdreven uit homeland France.
_

_
Dinsdag 21-5-2013. We laten rommelige stad Battambang achter ons, voor vanmorgen een ticket gekocht met de lijnbus naar Siem Reap. Hij rijdt die route drie keer per dag, wij pakken de meestvroeg om 07:30u. Voor USD 4,50 p.p. hebben we stoel 3 en 4 te pakken, voorin naast de chauffeur zeg maar, met een zee van beenruimte. Erg welkom op een tocht van 4 uur. Ik koop twee gekookte maiskolven van een dame die een mand vol op haar fiets te koop aanbiedt, de gebakken krekels van een andere slaan we over. Einde ochtend komen we in Seam Reap aan, een TukTuk brengt ons naar het Jasmine family hostel…. met zwembad… we lopen ’s middags nog even door de stad, passeren weer een verkoper van krekels, torren, kikkers.
_

_
Woensdag 22-5-2013.
Het beroemde tempelcomplex van Angkor staat vandaag op het programma. De Tuktuk pikt ons om half negen op en we rijden eerst langs de kaartverkoophalte halverwege de 7 km die we moeten rijden. We pakken ieder een driedaagse pas, USD 40,- pp. omdat je dat aan je stand als toerist verplicht bent bijna. Uit het afgesloten kassa-hokje komt door een kleine spleet een webcam op een stokkie om de hoek kijken om van ieder een foto te maken om de pas persoonsgebonden te maken. Vermoeid, verwaaid en reeds licht bezweet rolt er bij mij zoals verwacht een juweel van een foto uit. Ik moet echt iets aan mezelf doen… We rijden verder naar de eerste tempel op de/elke route, de Angkor Wat, details en historie begin ik niet aan. Je moet het hele Angkor erfgoed overigens niet zien als een met een muur omheind groot kasteel of zo. Het is een serie van goed en minder goed bewaard gebleven tempels en bijgebouwen welke over een groot gebied verspreid staan. Verschillende sub-complexjes met eigen namen, betekenissen en historie. Groot, veel, wijd verspreid. Neem even de oppervlakte van Breda of zo als idee. Lopen is ondoenlijk, fietsen is voor de zweetliefhebbers bij 38 graden (midden op de dag) een must, de Tuktuk is beste optie voor ons en vele anderen. Het is echter hoe dan ook enorm warm en windstil tussen en in de gebouwen en ruines, dus je zweet leeg. Ondanks de reputatie van het complex ben ik niet wild enthousiast. Ik heb wel ontzag voor de ongetwijfeld idiote hoeveelheid manjaren die in de bouw en versieringen gekropen moeten zijn. Er is veel kapot gegaan sinds de bouw 1300 tot 1000 jaar geleden, dus wordt op veel plaatsen gerestaureerd. Met zoveel mogelijk behoud van origineel materiaal natuurlijk, de enige juiste manier. Er liggen veel losse stenen, al dan niet genummerd door de restaurateurs die na vele studie-uren een terug-in-elkaar-zet-plan volgen. Nu staat er een grote hydraulische hijskraan te tillen en te manoevreren, dat is bij de originele bouw toch anders gegaan. Iets wat erg boeit vanwege zijn schoonheid en vanwege de gebrachte boodschap zijn de galerijen tegen sommige gebouwen waar in steen uitgehouwen de taferelen uit het leven toen staan. Erg mooi, goed bewaard gebleven ook door de bescherming van een dak. Na wat rondrijden en aanschouwen diverse zaken gaan we omstreeks 15:00 ur terug naar de stad. Ja, blij dat ik deze historie heb mogen zien, maar of we de 3-daagse pas vol maken betwijfel ik nu al. De avond wordt bepaald door fantastische hoosbuien. Heerlijk.
_

_
Donderdag 23-5-2013.
Een aanklooidag. veel tijd gestoken in een storing in Doos14 die eerder nachtelijk dagboek-werk deed verdwijnen en inloggen onmogelijk maakte. Frustratie en herstel-motivatie bepalen de dag tot in de middag, dan is het wachten op een helpdesk mailtje van MijnDomein.nl en kan ik even niks doen. We bezoeken we de Old Market-area om iets anders dan het hotelletje te zien. leuk gebied hier in Siem Reap. Markt is authentiek, de restaurants en kroegen hebben niks met Cambodja te maken, totaal verwesterdterdterd. Dus.
_
_
_
Vrijdag 24-5-2013.
Okee, we doen nog een tempeltje na een tijdje twijfelen. Het eind is in zicht deze reis, de verzadiging is merkbaar, en het is wel weer leuk die meiden van ons weer eens te zien zondag-morgen. Maar eerst nog even een laatste Cambodja uitstapje. Een eind verderop ligt nog een tempeltje in de Roluos groep, de Bakong tempel. Lekker uitwaaien er naartoe, leuke ouwe stenen kijken, mooi ruim uurtje gevuld zo. De Tuktuk meneer was verbaasd toen ik hem na de stenen vroeg naar de Pub-street te rijden in het oude toeristische stadsdeel, we hadden zin in een happie eten. ‘Maar ben je er nu al klaar mee dan ?’  leek zijn gezicht te zeggen. Ja, dit was het, stempelgaatje twee stond nu in de duur aangeschafte driedagen pas, we kunnen zonder gezichtsverlies een punt achter onze historische interesse deze maand zetten. Lucht op zelfs. Restaurant Viva kiept een frisje en een visfiletje bij ons naar binnen en halverwege de middag laten we ons naar het hotel-zwembadje sleuren met de 125 cc Honda Dream + aanhanger.
_

_
Zaterdag 25-5-2013.
De laatste dag: dagboekje voor u (en mezelf) bijgewerkt, tassen ingepakt, kamer leeg om 12:00 uur, zwembroek aan en tijd vullen tot 15:00 uur, dan Tuktuk naar luchthaven, vliegtuig 18:20 uur, we zien mekaar morgen.
Einde 38 graden, begin 12 graden of zoiets.
Goei mode-nieuws: mode-onbewust en onverschillig als ik ben heb ik bij inpakken tas een hoop oude T-shirts en shit weggegooid. Jawel, na jaren komen er deze zomer nieuwe T-shirts aan mijn lijf. Nou ben ik weg, Wilma vergezellen die al een paar uur in het water ligt. Tsjuuusssss….
(Roland 25-5-2013  11:25)

41 reacties to “2013 – Vietnam/Cambodja dagboek”

  • Laura:

    In een woord, geweldig al die verhalen!! Tot morgen lieve papa en mama!!’

  • Krista:

    Nu al een maand voorbij… Ongelooflijk! Tot gauw maatje!

  • Thom:

    Wat een mooie en interessante verhalen en foto´s zeg. Ik krijg hierdoor echt een goed beeld van hoe jullie het daar hebben. Ik verbaas me er altijd over hoe goed golfplaten het doen in dit soort landen.. Geniet nog van de resterende tijd en blijf vooral veel verhalen schrijven en foto’s maken.

    Groeten Thom

  • nettie:

    Heeeeeey luitjes
    Zo te lezen vermaken jullie je erg goed, wat een verhalen weer,en leuke plaatjes.geniet nog van de tijd die je daar nog hebt. Groetjes uit het koude breda.

  • Laura:

    Wat een heerlijk hotelletje trouwens zeg! Hartstikke luxe voor Aziatische begrippen haha, kon het niet laten om het werkelijk even te bekijken op google 😉

  • Laura:

    Geniet van jullie foto’s! Leven we toch nog wat mee he! Geniet van de tijd in Cambodja!!! Dank u voor alle verhalen iedere dag 😉 X

  • Sandra:

    Hé, jullie zijn goed bezig aldaar! Ga nog ff lekker door met alle mooie indrukken opdoen en relaxen en blijf ons verblijden met jullie mooie verhalen! Nog heel veel plezier en de groetjes van ons.

  • Jolien:

    Hee paps en mams,

    Wat een leuke verhalen allemaal! Heb er net even de tijd voor genomen, ik zou niet durven om niks gelezen te hebben als jullie weer thuis komen 😉 Klinkt in ieder geval als een gaaf avontuur, vooral met de motors overal rondtouren! Ben stiekem wel een beetje jaloers.. Zit ik hier aan mn scriptie te werken in mn dikke trui met de verwarming aan en keiharde regen buiten.. Geniet ervan! En maak nog maar veel mooie dingen mee in Cambodja!

    Jullie kaartje is in ieder geval sneller thuis dan jullie, dus geen zorgen! :)

    Liefs Jolien

    • Roland:

      Gelukkig voor jou is het in dit geval geen prachtig zomerweer. Toch ? Succes met je werk, nog ruim een week rust ! xx

  • Laura:

    Wat een gaven verhalen weer! Op die kippeneitjes na dan, brrrrr!!! Maar het ziet er zo gezellig en sfeervol uit, dat straatbeeld, en die terrasjes etc! Klinkt ook allemaal erg indrukwekkend, ik kan nu al niet wachten op dat fotoboek’ daar gaan vast weer heel wat uurtjes in op straks! Wanneer vertrekken jullie naar Cambodja? Hopelijk heb ik de komende Jaren nog een kans om op reis te gaan, bewaar dat schema maar, want wil het misschien ooit wel na leven!!! Dikke X tot snel’

    • Roland:

      We gaan morgen met de ‘fast boat’ naar Phnom Penh, Cambodja, we zitten nu bij de grens in Chau Doc.
      dikke kus xx

  • Bas en Karen:

    Mooi verhaal weer, heel herkenbaar haha. Wanneer gaan jullie naar Cambodja? Wij zijn gisteren naar Laos gevlogen, erg relaxed propellor vliegtuigje met 14! man aan boord, onvoorstelbaar. En hier is het nog warmer dan Cambodja, jullie veel plezier daar, ga je met de boot?

    Groetjes Bas en Karen

    • Roland:

      Jaja, nog dagje Vinh Long hier en dan boot regelen naar Chau Doc denk ik, daar nachtje slapen en door met speedboot naar Phnom Penh. Lekker, al dat water om je heen moet ik zeggen. Groetjes en toffe tijd in laos !

      • Haha, heet wel de fast voet en is idd wel veel sneller dan de slow boat waarbij je ook nog met de bus moet, maar deze fast boat is zeker geen echte speedboat. De bussen en brommertjes op de kant gaan sneller, maar wel een hele mooie omgeving en lekker een beetje uitwaaien!
        Veel plezier!
        Karen

  • Laura:

    Hahah dat geluid van die salamanders, ik en Danny hebben ook uren lopen zoeken waar dat vandaan kwam in Sri Lanka, heel vreemd! Maarre, was dat nou nodig die strand foto’s 😉 we wachten op jullie lieve kaartje! (Ja het is 2.15, ik kan weer eens niet slapen, jij zal wel goed slapen mama, met al die drukte!) xcxxxx

  • Mario:

    Hè Roland en Wilma, wat een reis joh echt heel tof!! Lijkt me gaaf om te zien hoe het er echt aan de andere kant van de wereld aan toe gaat. Veel plezier en geniet er van!! Groetjes Mario

  • Hoi Roland en Wilma,
    Bas en Karen Jansen-Kelderman zijn bij jullie ‘in de buurt’, zag ik op facebook.
    ga je daar toch heen als jullie je vervelen.
    Veel plezier nog de komende weken, ik lees met plezier jullie reisdagboek en geef ze dan door aan ons Pa op papier. hij is er blij mee.

    Foom Ink Koen en Benthe

    Bas Jansen
    Indrukwekkend, de tempels van Angkor — bij Angkor Wat, Cambodia.

    • Ha Florenz,

      Elkaar ontmoeten zal helaas niet gaan, hebben we het op voorhand wel over gehad, echter de reisschema’s lagen te ver uit elkaar. Wij gaan morgen al richting Laos. Maar weet zeker dat Roland en Wilma het in Cambodja goed naar hun zin gaan hebben, wij hebben erg genoten hier.

      Groetjes Bas en Karen

  • Danny:

    Mooie verhalen en gave foto’s! Wat een trip zeg tot nu toe! Succes met de rest van de tocht! And have fun! :)

    Groetjes Danny

  • Laura:

    Hehe, half uur later.. en helemaal bij gelezen 😉

    Wat hebben jullie nu al geweldige dingen beleefd zeg!
    De indrukken die ik krijg via de foto’s, zijn ook echt super!!
    IK WIL OOOOOOOOOOOKKK!!!

    Nee serieus, die landschappen, prachtig! En hoe vriendelijk de (meeste) mensen zijn, en al die gezellige tentjes! (die houtsnijderij maakt trouwens wel gave buddha beelden zeg, Wauw!!) Het klinkt echt goed.
    Balen van het overnachten op de boot dat niet doorging, maar ach, jullie maken al genoeg mee!
    Leuk dat jullie veel met de motor doen, maar ook de bus, fiets, boot etc.. da’s pas een vakantie gevoel 😉 gewoon maar zien waar je terecht komt en wanneer!!!

    Ik mis jullie wel heel erg :), maar hopelijk voor jullie gaat het nog heel lang duren ‘voelen’.. want volgens mij komen jullie tijd tekort!!

    HEEEEEEEEEELEEE DIKKE KUS Laura

  • Laura:

    Oneee wat erg! Ik zat maar te wachten op een nieuw verhaal (alleen eerste verhaal gelezen) maar kreeg maar geen melding op hotmail’ ik dacht nou die zij vast te druk bezig!’ Nu kijk ik op de site en zie ik ineens ellenlange verhalen staan!!’ Shit!!! Ik ga ze vanavond gelijk lezen!! Dikke kus heeeeel veel plezier!’ Geniet ervan!!

  • Ha Roland en Wilma!

    Wat een mooie verhalen. Ja, het leven van een reiziger gaat niet over rozen. Zou je trouwens ook niet willen ;).

    Groetjes!
    Krista

  • Rob:

    Leuk om jullie verslag te lezen komen al helemaal in de stemming.
    Enjoy Grtz Rob en Marianne

  • Miek:

    Dat is weer een heerlijk reisverslag…best veel gebeurd in een paar dagen. Je hebt toch ook wel een rustmomentje met een boekje erbij afgedwongen hè Wilma? Veel plezier! Gr.xx Miek

  • Rob:

    Zonder drinken is het zwaar roeien hé. Dacht dat jullie wel wat gewend waren in India :)
    Maar na een biertje s’avonds is toch alles weer vergeten. Geniet ervan.
    Greetz Rob

  • Ron:

    “Douchen en bierdrinken in die volgorde”
    Je kunt je biertje toch gewoon mee onder de douche nemen ??!! ( wel beetje oppassen met die waterstraal )
    Ha, mooi man, vlgs mij hebben jullie t wel naar je zin.

    Veel plezier !

  • tHEO:

    Ben jaloers
    mocht er assistentie nodig zijn daar in south-east asia, ik ben altijd bereid (op jullie kosten) om langs te komen in Vietnam/Cambodia. In Cambodja niet vergeten om in Skun nog een paar geroosterde vogelspinnen te eten.
    Kusjes,
    Theo

  • Ik klik op de ‘vind ik leuk’ button.

  • Ha Roland en Wilma, fantastisch he hoe dat allemaal georganiseerd wordt met een telefoontje, wij blijven ons er ook na 8 weken over verbazen en het komt elke keer weer goed. Wij hopen dat jullie net zoveel plezier in VN hebben als dat wij dat hebben gehad, en ook Cambodja gaat zeker goed bevallen, wij vinden het hier fantastisch.

    Tip voor Hue, als je maar een dag hebt, vergeet de Citadel en huur een brommer om de tombes buiten de stad te bezoeken, vele malen meer de moeite waard dan de citadel.

    Veel plezier B&K

  • Goede reis, geniet er van!

    Groetjes, Ian en Linda.

  • Rob:

    Geniet ervan, we zullen jullie reis en tips zeker volgen.
    Greetz Rob&Marianne

  • Ron:

    Veel plezier jongelui.
    Ga met belangstelling de ( ongetwijfeld smeuïge) verhalen volgen.
    ben benieuw naar de mooie foto’s !

    Ron

  • Florenz:

    goeie reis, ben benieuwd naar jullie verslag en foto’s

    Foom

  • JanWillem:

    Dat het voor jullie beiden maar een geweldig avontuur mag worden, ben benieuwd naar de foto’s en verhalen!

  • Peter en Jolanda:

    Wil en Roland,
    Geniet van jullie nieuwe avontuur.
    We gaan jullie zeker volgen!
    Beiijnhos van ons

  • Sandra:

    Wij gaan het verslag met plezier volgen, fijne reis en have fun !

  • Krista:

    Gatver, je zou morgen maar voor een maand naar Vietnam/Cambodja vertrekken zeg hé. Dan heb je een rotleven hoor. Nee, ik beneid jullie totaal niet….

    Grtz,
    Krista

Geef gerust commentaar