Foto-rubrieken
Een greep uit de plaatjes:
06-udaipur-0740 10-orchha-1709 10-orchha-1711 mg_0520 20120415-_mg_8694 20110606-_mg_5578

In dit hoofdstuk ga ik pogen het gepleegde onderhoud op de Ford Prefect E93A uit 1948 in kaart te blijven brengen, en mijn bezigheden te laten zien die dienen om het prulleke in stand te houden. Gewoon voor de lol en om geïnteresseerden een blik in het onderhouds-leven van deze oldtimer te gunnen. Het meest recente werk zal bovenaan staan. With many thanks to the great English site www.smallfordspares.co.uk of Vintage Supplies Ltd in Norfolk for some of the ‘exploded views’  directly from the Ford-workshop manuals.

_JONGSTE SESSIE:_

Vrijdag 24-4-2015  (bij km-stand 15323)

20150424-IMG_6214b 20150424-IMG_6201 20150424-IMG_6207 20150424-IMG_6211 20150424-IMG_6212 20150424-IMG_6216 20150426-IMG_6219 20150426-IMG_6220
Ik maakte me al een tijdje een beetje zorgen over de filtering van de olie. De auto was duidelijk uitgerust met een origineel filter wat er ‘onder mijn bewind’ al weer zo’n 7000 km in zat, en wie weet hoe lang al.  Na wat www-zoekwerk blijken dit grofwerkende eenmalige, niet-demonteerbare behuizingen te zijn, dus vindt maar eens een ongebruikt exemplaar uit een of andere oude voorraad. Een paar weken terug heb daarom in Engeland wat spullen besteld. Een setje verdeelkap, rotor en puntjes, 2 nieuwe old stock ruitenwissers en een nieuw gemaakte origineel ogende oliefilterbehuizing met modern verwisselbaar filter erin. Prijzig allemaal, maar okee. Ik ga het filter trouwens niet zo oud mogelijk laten lijken, hij blijft clean modern aluminium. Met montage van deze filter doe ik een bewuste concessie richting originaliteit, eentje die wel de levensduur van het originele en dus schaarse motortje gegarandeerd verlengt.
Als ik die middag de motorolie aftap en er toch oude drap met een paar metaaldeeltjes meekomt wordt mijn besluit onderbouwd. Hard nodig. Ik vul het te monteren oliefilter met verse 20W50 minerale olie (net als het blok) om te voorkomen dat de zuigers en lagers de eerste cruciale omwentingen zonder olie drooglopen, de oliepomp zal het oliefilter namelijk eerst volledig vol moeten pompen voordat het edele vocht verder naar de bewegende delen gaat. Het ontstekingsspul monteer ik pas zodra nodig.
_

Zaterdag 12-4-2014  (bij km-stand 13035)

 


De vloermat is geleefd, da’s duidelijk. Die heeft in heel zijn leven al veel voetbewegingen moeten doorstaan en de daardoor ontstane gaten in de stevige ribbelstof op juten basis werden nu toch zorgwekkend. Ik was van plan om een en ander zo te laten, maar je ziet al snel dat dan de randen van de gaten oprollen en verder inscheuren, leidend tot een rap einde van zijn levensduur. Ik heb gezocht naar een passend dun tapijtje in diverse zaken maar dat was geen succes, dus deze middag bij meneer Xenos twee schattige kleine juten tasje gekocht welke als vulling moesten gaan dienen. Een noodoplossing totdat ik ergens een mat kan kopen en als donor kan gebruken. Mijn eerste gedacht om de reparatiestukken met naald en draad vast te zetten bleek al gauw hopeloos. Ook het goedbedoelde kleine tubetje milieuvriendelijke (=troep dus) Pattex lijm dat je op de foto ziet liggen deed niet wat ik wilde. Het lijmde niet, gewoon niet. Troep. Uiteindelijk een vetrouwd rond blik met blauwe letters met een  sterk naar oplosmiddelen ruikende (= the good stuff) PVC lijm hiervoor gebruikt. Aankloppen met een rubberen hamer en voila… redelijke noodreparaties zijn thans een feit. Zodra ik een goede mat vind stap ik naar een schoenmaker met een stevige machine en laat alles stevig repareren, zoals het hoort. Een ding stoort me niet, je mag de reparaties duidelijk zien.
_


Ook deze zaterdag de achterklep voorzien van een dunne triplex plaat zodat de klep in horizontale toestand in de nabije toekomst op een camping kan dienen als bierglas-tafel wanneer ik met hopelijk een paar man een weekeindje ga kamperen in Belgie of Duitsland. Wordt gaaf. Het maagdelijke cleane hout met zware schoensmeer en donker eiken meubelwas een bescherm- en passend kleurlaagje gegeven. Ben er tevreden over, ziet er goed uit.


 

Vrijdag 28-03-2014: Carburateur gereinigd (bij km-stand 12814):

 

 

Toen een weekje hiervoor de auto stationair wel eens stilviel en bij matig gas ook af en toe wat inhield, dacht ik eigenlijk in eerste instantie aan een electrisch probleem omdat het contactslot in zijn uiterste ‘aan’-stand wel eens een storinkje geeft en daarmee de ontsteking wegvalt. Gewoon iets minder ‘aan’ zetten, opgelost…. Dat de auto wel weer straf optrok als ik de choke deels uittrok zette mij echter op een ander spoor. De gas-toevoer loopt niet lekker, da’s duidelijk. Omdat het brandstofsysteem volgens mij nergens een filter heeft zitten was een benzinetoevoerprobleem ook niet helemaal ondenkbaar, maar ja, dat toch doortrekken met choke klopt dan ook niet. De pomp doet het dus gewoon. Naar huis gereden met af en toe inhouden en sputteren, ding de schuur in. Ben nou moe, nou niet. Weekje later, deze 28e, ga ik op onderzoek uit. Die carburateur zal eraf moeten om alles eens goed te bekijken. Na wat inspectie en beredenatie kom ik tot de opluchtende conclusie dat de Ford-fabriek de ‘British made’  26-VF-3 carburateur enorm onderhoudsvriendelijk in elkaar gezet heeft. 2 grote schroeven aan de bovenkant eruit en de vlotterkamer, voorzien van alle sproeiers heb je in je handen. 1 sproeiertje resteert in de verticale valstroom-pijp maar daar kun je goed bij om de zaak door te blazen met de compressor.  Ook hier weer: de hele schoonmaakoperatie had in een half uur gekund, vanwege foto-ambities ben ik een hele avond kwijt.

Het roestige dekseltje dat in zijn zeer minimale luchtfilterende capaciteiten nu toch los moet, maak ik mooi schoon en vetvrij en krijgt een goudverfje, kleurt lekker bij de dynamo zeg maar. Het oog wil ook wat. Omdat ik toch best waarde hecht aan originaliteit, wil ik dit dekseltje, waar velen zich ook al over verwonderd hebben, er terug opzetten. Bij volle snelheid (toerental van de motor dan) houdt dat ding echt geen opwaaiend stof of zanddeeltje tegen hoor, maar goed. Niet teveel aan denken, dat doet de motor-reviseur over 50.000 kilometer wel. Dan zijn we 10 jaar verder en ben ik de auto misschien al lang weer beu en zit iemand anders er mee. Sorry Ford…
Maar wat ik aan zooi aantref onder de licht gecorrodeerde koperen vlotter is bijna idioot. Het is onbegrijpelijk dat ik reeds 4000 onbezorgde kilometers met de Prefect gereden heb zonder de zojuist gemelde problemen. Sjeezus. De beide sproeiers op de bodem van de vlotterkamer liggen normaal gesproken op een verhoogd deel, zo’n 3 mm boven de bodem, zie ik later. De eerste aanblik biedt een strak glad lichtbruin residu dat op gelijkniveau met de sproeiers ligt, maar dat het een bodem van 3 tot 4 mm ingedikt residu blijkt te zijn, doet me bijna lachen. Ongelofelijk. Die carburateur is op 2 februari 1963 voor het laatst open geweest volgens mij, de auto was toen 14 jaar oud. Na loswrikken met een spannings zoekertje levert het een mooi hoopje egaal lichtbruin poeder op. Zie de foto’s.

Vervolgens het frontje ( 8e foto ) eraf gehaald en geconstateerd dat de dikke papieren pakking daarachter toch wel erg verweerd en rafelig was. Het tuitje van dat frontje, waar de uiteindelijke verneveling der sappen plaatsvindt past precies in de gleuf van de rest van de behuizing die nog gemonteerd is gebleven, mooi systeem. Hij lekte trouwens ook een beetje benzine, de vlotterkamer stond steeds na een week droog, wat het starten ook niet bevorderde. Ik vraag  de dag erna wat pakkingpapier bij mijn technische collega John en knip en knijp alle vormen en gaten op de juiste plek erin. Dan volgt mijn fout om de pakkingaan weerszijden (welliswaar dun) in te smeren met vloeibare pakking. Een testrondje later die vrijdagmiddag 4-4 gaat in het begin goed, dan lost blijkbaar de pakkingsmurrie op en begint het stotteren weer. Les geleerd. Pakkingpapier gewoon schoon en met vet ingevet ertussen en klaar. Verder alles uitgespoeld met terpentine, alle sproeiers losgedraaid, schoongespoeld en doorgeblazen, zo ook alle kanalen waar luchtstromen  doorheen gaan. En toch maar een modern benzinefiltertje in de aanvoerslang opgenomen.

Hij loopt nu zeer goed in zijn toeren door, trekt beter. Maar stationair thans rommelig nadat ik de verdeelkap ook maar even bijgeschuurd heb en de puntjes. Het knettert in het kapje hoor ik, volgende aandachtspunt….. condensatortje ?
_

 

Zaterdag 18-01-2014: Nieuwe accu (bij km-stand 12415):


De koudere maanden in het jaar vellen een snel en keihard oordeel over de conditie van je accu. Kom je er bij 20 graden nog best mee weg dat je accu eigenlijk het mooiste van zijn leven wel gehad heeft,  des te harder is het oordeel rond deze tijd. Ik heb de accu in deze maanden eigenlijk elke dag wel aan de discrete slimme electronisch gestuurde druppellader hangen. Maar toch…. toch….. hoor je aan het motortje bij startpogingen op een mooie dag wanneer je een rondje in gedachten hebt , aan zijn ontbrekende goesting en langzame start-omwentelingen dat er meer aan de hand is. Nee Oomens, het ligt niet aan je startmotor, die is clean en in superconditie. Dus toen eerder deze week volladen der stroomvasthouder niet mee toereikend mocht baten, heb ik besloten een nieuwe accu te gaan zoeken. En dankzij de korte lijnen die internet ons naar leveranciers leidt loop ik deze zaterdag tegen Accuservice Holland  in Empel bij  Den Bosch aan, welke gerund door een liefhebber van oud spul die vele vele smaken 6 Volt accu’s op voorraad gebruiksklaar in het schap heeft staan. Geweldig. Afrekenen, bijkletsen, huiswaarts en de lege ruimte voor het schutbord in de motorruimte vullen met een frisse zwarte 6 Volt stroom-ophopings-container. Tot mijn enorm opluchting en vreugde draait de startmotor rondjes zoals hij tot die tijd nog nooit gedaan heeft, super, dit was gewoon het probleem.

_

 

Zaterdag 23-11-2013:  Auto opwarmen met garagedeur dicht (bij km-stand 12333):


Onderhoud….onderhoud…?  Nee, dat niet. Gewoon een klein onhandigheidje oplossend, dat is het eigenlijk.
Heb je met die oude apparaten: het is koud buiten en je wilt/moet hem toch een minuutje of vijf laten warmdraaien met zijn dikke olie in al zijn motor- en versnellingsbak-scharnieren voordat je met een beetje goed fatsoen zonder horten en stoten de straat op kan rijden. Dan kan je de garagedeuren openen, het Fordje zes meter achteruit rijden en vervolgens vijf minuten wachten tot ie warm genoeg is om op pad te gaan. Terwijl jij daar in de kou staat. Je kunt zoooo veel mooie dingen doen in die verloren 5 minuten dus dat ging mij als wachtend (enorme hekel aan) mens een beetje vervelen, dat moet anders kunnen… Als je tenslotte je Japanner naar de garage brengt voor een APK en hij de uitstoot-test moet doen, hangt de APK-rechter een enorme afzuigende slang aan de uitlaatpijp en de werkvloer blijft bespaard van onaangename licht dodelijke gassen, dus daar had ooit al iemand over nagedacht die met mij dezelfde bezorgheid deelde. Al snel was ik daarover aan het nadenken en al snel had ik de oplossing. De auto moet binnen blijven dus, en de slechte lucht moet naar buiten ? Ohaa, da’s niet zo moeilijk, maar ja, je boort wel een gat in je dure 40mm massieve multiplex garagedeur. Met enige vreugde kan ik u mededelen dat ik al vrij snel over dit gaatje-veroorzakend gegeven heen kon stappen. Dit weekend investeerde ik ook hier weer 5 minuten van mijn vrije tijd om het simpele plan te realiseren nadat ik met meten ontdekte dat de in mijn Atelier rondlslingerende pvc pijp EXACT de diameter van de nieuwe door Jaap erop geschroefde uitlaatpijp had. Vreugde, dat voelde ik.

Het is wel een rare gewaarwording, de auto staat erg stil te draaien in ‘Het Atelier’ terwijl het geluid dat je gewend bent te horen, nu aan de andere kant van de deur te vinden is, daar buiten in de kou. Die auto loopt sowieso ontzettend rustig, nu zeker, met schuurdeur dicht. Donker geroffel en een stoomwolk buiten. De PVC wordt na een tijdje best warm, hopelijk houdt de pijp het anders moet ik op zoek naar een metalen alternatief. Prachtige oplossing hoe dan ook.

_

 

Zondag 13-10-2013: Led stadslichtjes in koplamp gezet (bij km-stand 12089):

 


Ik heb ze overigens niet zoals op de rechtse foto gemonteerd wat de bedoeling was, want dan scheen het misselijke felle lampje recht vooruit zonder gebruik te maken van de reflector. Ik heb ze lekker fout op zijn kant in het gaatje gehangen zodat ze in de gele hoofdlampen schijnen. Stuk aangenamer voor de mensen voor me. Erg geschikt om met name overdag onder laag stroomverbruik een stukje beter zichtbaar te zijn met je matzwarte metalen doos. De super-ledjes overigens gevonden bij meneer Beck van Beck Electronica in Delft. Die is behoorlijk goed bezig met moderne electronische oplossingen voor oude motoren met name. Jaja, ook 6 Volt licht dus.
_

 

 

 

Zaterdag 12-10-2013: Spanningsregelaar schoonmaakbeurt (bij km-stand 12029):

 


Tijdens het toerweekeindje vorige week (600km) bleek het in eerste instantie correct werkende laadstroomsysteempje voor een probleemloze rit te gaan zorgen. Gaandeweg echter werd dieper in Belgie wel duidelijk dat het toch nog niet helemaal goed ging. Dus deze zaterdag besluit ik ook de spanningsregelaar maar eens te demonteren en alles wat fatsoenlijk contact met elkaar dient te maken goed schoon te maken. Het regelaartje is nog de originele zo te zien. Het moet erop toezien dat zodra de motor een bepaald toerental bereikt er een laadstroom op gang komt die de accu weer op peil brengt en ondertussen ook de benodigde stroom voor verlichting en ontsteking beschikbaar is. Een van de twee spoelen trekt door zijn ontstane magnetische trekkracht daarvoor een tuimelaar om en het leveren van stroom begint. Volgens mij die puntjes achter de spoel op foto 4.  Als de accu vol is en er een overschot aan laadstroom dreigt, dat potentieel gevaar voor diverse componenten zou opleveren, trekt de tweede spoel met zijn magnetisme een andere tuimelaar naar beneden en onderbreekt daarmee het laden. Dit is het contact op foto 5. Met logisch denken neem ik dit aan, als het anders is beste mensen dan laat weten svp. Ik maak de ruimte tussen tuimelaars en spoelen schoon met een schuurpapiertje en perslucht en schuur de 2 setjes contacten lichtjes op. Tot op heden wijst bij verschillende toerentallen en belastingen (licht aan/uit) het Ampère-metertje weer een logische kant op, en blijft dit alweer een behoorlijk aantal kilometers doen. Ik ben goed bezig geweest denk ik dan.

Zondag 29-9-2013: Dynamo schoonmaakbeurt (bij km-stand 11391):

 

 


Na Jaap’s metingen afgelopen uitlaatsessie kwam hij tot de conclusie dat mijn dynamo niet veel deed. Aanleiding was dat ik hem vertelde dat ik de Ampère-meter in het dashboard eigenlijk nooit het laadgebied had zien aanwijzen, enkel de ‘discharge’ kant. Blijkbaar had ik tot op heden eigenlijk nooit problemen gehad omdat ik de auto bijna altijd aan de druppellader had hangen en daardoor nooit startproblemen had. Ik reed eigenlijk ook nooit met licht aan, anders had er zich al eerder een probleem opgedaan, hij hield zich net goed in leven dus. Maar goed, de onrust en onzekerheid die mij nu door het hoofd spookten moesten wel opgelost worden. De slijtage van blokjes en collector waren niet noemenswaardig, en ik zag of rook ook geen verbrande spoeldelen of zo. Alles daarom goed schoongemaakt, met name de koperen collector waar de koolborsteltjes overheen razen was door (ik denk) een te enthousiast gesmeerd asje gewoon een beetje vet aangeslagen. Ontvetten, heel fijn schuurpapiertje eroverheen, polijsten met het geweldige Alu, groeven uitkrabben, koolstiften licht opschuren, klaar. Ik heb de behuizing en ventilator (en m’n handen) maar een fris goudkleurtje meegegeven. Oogt goed.
_

 

 

 

Vrijdag 13-9-2013: nieuwe uitlaat eronder (bij km-stand 11320):

 


Jaap (72 meen ik) in Zwijndrecht had een advertentie op Marktplaats
staan voor een voor- en achterpijp voor de Prefect, eentje was een nieuwe, de andere zo goed als. Alleen de midden (tevens enige) demperpot ontbrak, die moest hij bestellen in Engeland. Naar wat foute zendingen komt uiteindelijk de juiste RVS demper binnen, eentje waar je niet ‘doorheen’ kunt kijken, dus waarbij de gassen binnenshuis een omweg volgen en het geluid gedempt is zoals ooit bedoeld. Anderhalve maand nadat ik een vruchteloos orienterend tochtje naar Zwijndrecht gemaakt had (zie de belevingswereld) kon ik dan nu eindelijk bij goed weer een dag vrij nemen en naar Jaap rijden. De Garmin route-zoeker, gevoed met een stabiel op de grond geparkeerde 12 Volt motoraccu, krijgt de instructie mee om snelwegen te mijden en brengt mij wederom langs twee ponten en heerlijke plattelandswegen en dorpjes naar de nieuwbouwwijken van Zwijdrecht waar Jaap mij na een telefoontje zwaaiend aan de kant van de weg naar de garageboxen dirigeert. Hij heeft er drie gekocht, met elkaar doorverbonden, en daarmee een hemel van een hobby-schuur gecreëerd. Wow. Licht, rommel, toch orde, zolder met onderdelen, een tot cabrio omgebouwde Anglia, een prachtige A-Ford (toch ?), een hele serie grammofoonhorens, en heeeel veeeel kennis van Fordjes. Prachtige omgeving om mijn bescheiden apparaat van een nieuwe uit-adem-pijp te voorzien. Drukke vent hoor die jaap, maar ik waardeer het. Hij heeft zoveel detailkennis en vraagt me zelfs van tevoren of ik tegen kritiek kan alvorens mijn auto te beoordelen op alle fronten. Tuurlijk man, laat maar komen. Hoe kun je nou boos worden op kritiek van deze wandelende Ford-bibliotheek ? Met mijn achterlichten (van een A-Ford) weet hij geen raad, zou een ovale inbouw beter op staan, rozetten op de bumpers zou wel mooi zijn, mijn motorkap-ornament heeft ie nog nooit gezien, de olie in versnellingsbak en cardan is te dun, maar van de roesteloosheid is hij onder de indruk, de naden van de deuren zijn harstikke correct, het linnen dak is in opmerkelijk goede staat, de dynamo lijkt niet te werken, er hoort volgens hem waarschijnlijk een ventilator met 2 bladen op ipv 4, enzovoort enzovoort… De kennis van deze man eindigt niet, die moet opgeschreven worden voor hij gaat (duurt volgens mij nog heel lang, hij heeft het veel te druk). Achter uit zijn mooie blinkende E493A met schuifdak (!) komt op mijn verzoek onder andere een originele bandenpomp en gereedschapsset te voorschijn, ik vroeg of ik het mocht zien voor een foto. Later die middag komt nog een bekende van hem in een smetteloze A-Ford uit 1930 even goeiendag zeggen. Wat een liefhebberswereldje….. Ik pik vanwege de kritiek ook nog 5 liter versnellingsbakolie van een correcte voor-oorlogse dikte EP140 mee, een jerrycan motorolie 20W50 en twee bolle koplampglazen.  Hij monteert ook een juiste V-snaar in plaats van de nieuwe (te grote) die ik erop had zitten, zodat de dynamo beter draait. Geruild, geen kosten. Ik ga helemaal happy en een paar honderd Euro lichter huiswaarts. Geluk kun je gewoon kopen, laat je niet gek maken.
_

Vrijdag 23-8-2013: Originele vervroegingsveertjes ontsteking erin (bij km-stand 11136):

 


Al bij het binnenhalen van deze auto in mijn leven had ik het gevoel van ‘zoals deze motor die bak van zijn plek aftrekt is volgens mij niet zoals het hoort’. Ondanks zijn matige 30 pk (motortype is 10HP, erg verwarrend) hoort zo’n motortje toch vanuit de fabriek de instructie meegekregen te hebben dat de berijder er gelukkig van moet worden. Maar dat was niet, ik had al meteen slechte gedachte bij die ontsteking. Te vroeg, te laat, ik weet het niet. Hij startte altijd al prima, maar gedurende het toerengebied was het niet wat het gevoelsmatig zijn moest. Mijn oude tweetakt Sparta Motorfiets NL250 uit 1954 heeft mij jaren terug al door schade en schande geleerd dat bij matig vermogend motorblok het ontstekingstijdstip in het volledige toerenbereik vreeeselijk belangrijk is. Ik dacht dus, na wat niet-tot-verbetering-leidend bijstelwerk van de disributiebehuizing (vervroeging/vertraging), al snel dat die veertjes die erin zaten de oorzaak waren. Bij een eerdere kijk-operatie blijkt het inderdaad niks te zijn. Het daarna door mij tijdelijk gemonteerde BIC-balpen-veertje blijkt ook zijn taak niet te kunnen volbrengen. Verrassend. Not. De Engelse site Small Ford Spares had gelukkig een setje op de schappen liggen. Er blijken twee verschillende veertjes in te zitten, samen waarschijnlijk een prima progressief verende werking garanderende. Het zal wel. Besteld, ontvangen, gemonteerd deze middag. Voor de doorgewinterde sleutelaar zijn bovenstaande foto’s niet interessant, de nieuwkomer in de-vieze-handen-wereld heeft er wellicht iets aan. Verdeelkap eraf, rotor (laatste foto) eruit, plaatje met de puntjes losgeschroefd aan de buitenzijde, nokkenasje eruit na uitdraaien centrale schroef, vlieggewichten met de beruchte veertjes eruit. Weer zo’n mooi detail: op de rotor de tekst ‘remove to oil’. Een nuchtere tastbare reminder voor de destijds gebruikelijke doe-meer-zelf-rijder om de rotor te verwijderen alvorens de periodieke (volgens smeerschema) druppels olie in de schacht om de as te laten vallen. That old feeling….
Het rijgedrag in het gehele toeren-gebied werd inderdaad beter, de Ford is sterker (minder slap eigenlijk) en loopt duidelijker.
_

 

 

Vrijdag 2-8-2013: Bougie controle (bij km-stand 10916):

 


Omdat de motor niet helemaal optimaal loopt qua trekkracht, door de verkeerde vervroegingsveertjes (hierover later mee) besluit ik de bougies eens te inspecteren en te kijken of er geen rare dingen gebeuren. Zij vertellen vaak al veel over de kwaliteit van de benzine-verbranding en mogelijk olieverbruik. Er blijkt niets aan de hand. De contacten van de Amerikaanse Auto-lite AN7 vonkstaven hebben een mooie Espresso-kleur. What else…? denk ik dan. Ik rag er de staalborstel nog even overheen, schuurpapiertjes tussen de contactjes, uitblazen met de compressor en afstellen tussen de 0.50 en 0.55 mm. Klaar en terug erin.
_

Zondag 28-7-2013: Kapotte vloermatten laten herstellen ?
(bij km-stand 10864):

 


Tijdens het Belcrum Beach Aircooled Festival (de VW bijeenkomst) liep ik tegen de zoon van een auto-interieur-restauratiedame aan die naar zijn zeggen best mijn geleefde automatten mooi kon namaken of herstellen. Ik was even in de verleiding om het te doen maar toen een eerste kijk-afspraak wegens file niet doorging heb ik het afgehouden. Relax….. geleefde matten is eigenlijk ook heel stoer….
_

 

Zondag 21-7-2013: Eindelijk andere Semaphoren gevonden (bij km-stand 10599):

 


De een paar maanden geleden afgebroken semaphoor (mooier met ph dan met een f) was niet te vinden op internet. Omdat het geen originele ‘gele flap’ was die men ooit in de Lucas SF-36 behuizing gehangen had, ik kende immers inmiddels de afbeeldingen van de correcte flappen, was het onmogelijk zoeken. Complete setjes originele Lucassen komen incidenteel nog wel eens boven water maar de Ebay-prijzen zijn schandalig. Ik was dan ook enorm verheugd toen ik op marktplaats de advertentie van Peter uit Rotterdam zag staan, waarin hij twee 50’s  ‘aftermarket Semaphoren’ aanbood die in uitstekende nieuwstaat (NOS) verkeerden en bestemd waren voor Prefects van mijn type. Joehoeoeoe… actie, snel naar toe. Het afgesproken adres aan de buitenrand van Rotterdam blijkt een enorme garage/schuur van 12×25 meter die Peter (een donkergekleurde medemensch met de onverwachte oerhollandse naam) met 3 andere vrienden huurt om aan auto’s te prullen. Een echte ‘man cave’ waar ze aan rallyauto’s werken, af en toe een wat ouder dingetje weer netjes maken enzovoort enzovoort. En bij de opruimactie die nu aan de gang was (‘het wordt echt veel te vol hier’) verkochten ze ondermeer ooit aangeschafte maar nooit verder gebruikte semaphoren. Een paar splinternieuwe setjes voor auto’s en vrachtwagens en wat los spul werden enthousiast voor me uitgestald op een poetslap op een motorkap van een half afgebouwde rally-Alfa uit de seventies. Het fotootje van mijn Prefect kwam uit de autopapieren en het geouwehoer kwam goed op gang, ik moest maar eens langskomen voor een kop koffie als de richtingaanwijzers gemonteerd waren. Leuke mannen. Ik leg een voor mij acceptabele Euro 100,– in Peter’s handpalm en vertrek dolgelukkig terug richting Breda. En deze zondag heb ik ze er in gehangen. De linkse doet het perfect de rechtse wil wel eens blijven uitstaan, valt 100 meter na de bocht pas terug. Nieuwigheid…. Ik leeg ook nog even het draai-asbakje uit het dashboard, onderzijde van dit kleine bakje heeft ook al een typenr, alles aan die auto heeft een nummer. Heerlijk, Numbers.
_

Zaterdag 20-7-2013: Smeerrondje part II
(bij km-stand 10599):

 


Vandaag de rest van de smeerpunten/vetnippels langslopen, met een extra lading vet tussen de veerbladen boven de achteras, want die blijven maar piepen. Daarna nog steeds trouwens, ik heb het opgegeven. Ach, op zich is het ook wel charmant als zo’n oud autootje een drempel in de binnenstad verend en piepend verlaat en de bestuurder alle kanten op stuitert, maar dat heeft niks met de smering te maken. De avondsessie ook aangegrepen om de achterophanging en remsysteem eens beter te bekijken en te fotograferen, zo goed en kwaad als het ging, liggend op mijn rug of verwrongen in een onaangename houding. Op het eerste gezicht lijken deze kleine voorbeeldfotootjes allemaal hetzelfde, maar bij openklikken zie je toch goed de opbouw van de achteras met cardanhuis en de enorme reactiestangen die heel ver naar voren reiken en samen met de achteras een stabiele driehoek vormen. Ook het remsysteem met zijn stangetjes en via vetnippels gesmeerde groffe scharnierpunten komen goed in beeld. Prachtig simpel. Verder zie je de ovale benzinetank van een litertje of 32 geloof ik en de aan de binnenzijde van de chassisbalk gemonteerde schokdempers, verborgen onder vele lagen oude anti-roest-meuk. Ik dacht dat ze vroeger de roest bestreden door de auto regelmatig aan de onderzijde met oude olie en vet in te smeren. Dat is gelukt, hij heeft geen roest, maar heeft daarmee ook een stevige laag zooi overal opzitten. Ook de 6300 historische doorsmeerbeurten hebben bij scharnierende delen en naast de veerpakketten dikke lagen donkere smurrie achtergelaten.
_

Zaterdag 13-7-2013: Smeerrondje part I (bij km-stand 10409):

 


Deze avond wilde ik de voorwiel-lagers eens inspecteren en voorzien van nieuw vet, omdat ik zag dat daar geen vetnippel voor aanwezig is en ik ook geen idee had hoe de staat van de belangrijke lagers was. Na het verwijderen van de remtrommels komen de lagers met zeer oude en deels ingedroogde vetlagen aan het licht. Dit had al heel lang geen onderhoud gehad…. Na verwijderen van de donkerbruine stugge aangekoekte smurrie die aan de as en tussen de lager-rollers zat, en het schoonmaken van de vettrommels (soort keerringen) die rondslingerend vet bij de remschoenen moeten weghouden (lijkt me) kregen de oude lagers een lekker sappig dik jasje van modern Kroon Oil Wiellagervet. Ook een inspectie van de remschoenen was nu mogelijk, goed om te zien dat er nog een dikke voering op zat. Omdat het apparaat goed remt was er geen noodzaak om het stelmachanisme en het bedieningsmechanisme van de remstangetjes open te maken. Had het wel graag gezien maar laat het nu maar even met rust. Ik pak nog wat vetnippels rond de voorwielophanging mee deze avond, de rest doe ik volgende week wel.
WERKING van ons GIRLING STANGEN-REMSYSTEEM: een interessant berichtje gevonden met technisch achtergrondinformatie over de werking van het met stangen opererend remsysteem dat jarenlang in diverse Fordjes werd toegepast, het Girling Mechanical Brake System. Let wel: als je het serieus leest durf je de weg niet meer op van twijfel. Het systeem is zoals we (jij en ik als Prefect rijders) weten, behoorlijk toereikend in remkracht en zo, maar al die technische blabla ondermijnt dit best aardig hahaha… . Komt ie –> http://willfurn.dsl.pipex.com/Girling%20Mechanical%20Brakes%28Print%29.pdf
_

 

Vrijdag 12-7-2013: Druppellader aangeschaft:


Een slim apparaat, online gekocht bij Conrad (dacht ik) dat zelf het voltage herkent en dat diverse instellingen heeft. Alles wat je accu nodig heeft om in stillere weken of koude tijden in de schuur keurig in conditie te blijven. Al jaren door me toegepast bij motoraccu’s, nu mag de Ford meeprofiteren (en ik bij startpogingen) van de eerdere uitermate positieve ervaringen. De electronica inside is tegenwoordig zo meedenkend en veilig, fantastisch spul voor redelijk geld beschikbaar. Doen als je zo’n ouwe bak hebt !
_

Zondag 23-6-2013: Semafoor gebroken (bij km-stand 10157):

 

_
Een maandje of anderhalf geleden klein irritant ongelukje bij het uitstappen met draaiende motor en nog uitstaande linker Semaphoor. Ongetwijfeld een klassieke fout. Ik stap uit en doe een stapje achteruit en sta aan de grond genageld bij het aanhoren van een bescheiden knakje, want ik wist verrekkes goed dat ik zojuist iets heel stoms gedaan had. Grrrrr… de arm van mijn richtingaanwijzer afgebroken. En dan niet enkel het plastic deel, maar zijn gegoten aluminium ruggegraat had ik ook te pakken. Knak, dood. Verdomme. Schaarse dingen, produktiedatum 10-1947, dure dingen. Uitgebreide zoekpogingen naar een Lucas SF36 model deden niets opleveren, enkel andere modellen. Nou is volgens mij de gele arm van het ding geen originele SF36, want die heeft denk ik een bredere uitstulping voor het buislampje. En ja, wat is uitwisselbaar ?  Na wat avondjes was de praktische mens in mij de zoektocht beu en heb ik bij de technische mannen bij ons op de zaak een prachtige sterke 2-componentenlijm geleend die ook aluminium kan lijmen. Focking sterk spul, goed laten uitharden en na ruim een maandje op tafel gelegen te hebben besloot ik deze zondag het ding weer terug te monteren want ik had wel vertrouwen in de inmiddels keiharde lijm. Helaas. De hefboomkrachten die op het draaipunt/afbreekpunt komen te staan blijken bij de eerste ‘links-af-richting-aangeef-actie’ teveel gevraagd bij het terugslaan in rustpositie. Knak, het spul bungelt weer ongelukkig tegen het mat-zwarte metaal dezer eleganten automobiel. Terug bij af….. WIE O WIE heeft een armpje inclusief aluminium draaipunt voor me ?  Nee, hoeft niet gratis, maar ik weet niet waar het te vinden…
_

Zondag 6-1-2013: vloer gasdicht maken:


In de zomer met alles open lekker cruisen is probleemloos en geurarm. Met koudere dagen echter, als de raampjes nagenoeg dicht zijn, is een rit van een kilometer of tien al voldoende om je kleding en haren (mits voorradig) enorm naar uitlaatgassen en motordampen te laten ruiken. Intens ranzig, dit heeft niks meer met ‘old car smell’ te maken, dit gaat ‘way beyond’.. Ingrijpen dus. Waar ligt dit aan ?  Dat dat motortje en uitlaatspruitstukje geen Lavendel-dampen loslaten moge duidelijk zijn, dat was in 1948 niet, dat is nu in 2013 nog minder. Het feit namelijk dat de vloer van deze auto volledig in delen verwijderd kan worden om reparaties aan diverse delen van motor en ophanging mogelijk te maken, maakt het noodzakelijk dat ze teruggeplaatst worden met voldoende rubber ertussen. Dat was in 1948 vanuit de showroom prima geregeld, dat is echter na zo’n lang leven met meerdere de- en montages verleden tijd. Vorige eigenaren hebben nog wel met schuim-tochtstrips een groot deel te pakken gekregen maar lang niet alles. Ik ben met aangeschafte rubber ‘mat op de rol’ als onder-mat, molton-achtige stof als afdichting voor pedaal-assen, duckt tape, dubbelzijdige brede plakband en een kitspuit voor de kleine gaatjes aan de gang gegaan. Niks keivast gelijmd, alles is verwijderbaar, maar alles is nu wel ver dicht. De oude versleten edoch volledig originele vloermat moet een beetje ingeknipt worden om de gaspedaal ruimte te geven volledig ingedrukt te worden, kleine consessie. Maar de auto stinkt nauwelijks meer. Binnenkort nog achterin de cabine de houten vloerpanelen controleren op afdichting, had nu even geen zin meer. Verwacht daar weinig problemen.

_

 

Maandag 31-12-2012: Semaforen goed werkend krijgen:

De wat ? denkt u nu… Ik wist ook niet dat die dingen zo heten. Semaforen zijn mechanische richtingaanwijzers die in de deurstijlen zitten van oude auto’s. Een soort ‘je hand uitsteken’ als je afslaat zeg maar. Erg grappig details uit vervlogen tijden dat ik echt goed werkend wilde hebben. Ze worden bediend door de kleine schakelaar die midden op het stuur zit. Zodra ze daarmee stroom krijgen gaat het lampje aan en trekt de spoel door magnetisme een staafje naar beneden die vervolgens met een hefboom de arm doet uitzwaaien. Leuk systeem. De semafoor aan de bestuurderskant had bij aanschaf nog een klein beetje goesting om zijn armpje een centimeter of vijf naar buiten te laten komen met brandend lampje, de rechtse was helemaal dood. Die bleek geen voeding te krijgen dus heb ik er een nieuwe draad naartoe geleid en die doet het nu ook. Wel heb ik beide gedemonteerd, goed schoongemaakt en de mechanieken lichtjes gesmeerd. Heerlijk ouderwetse inbouw trouwens. Met lange schroeven wordt de behuizing van de mechaniek tegen de buitenkant aan gedrukt, de holle metalen deurstijl wordt daarna dichtgemaakt met een geschroefd vurenhouten vulplankje, waarop met kleine platte nageltjes de tochtranden vastgespijkerd worden. Daarna wordt een bekleed stukje triplex op het geheel vastgeschroefd. Na deze prulmiddag in de schuur doen ze het nu beiden, de armpjes gaan trots horizontaal als ik ze activeer met de schakelaar. Ik wil er nog wel een Led-buisje met meer lichtopbrengst inzetten. De eerste week van januari heb ik weer een rondje gereden en mij viel iets moois aan de schakelaar op. Hij slaat na de bocht vanzelf af !  Tegenwoordig natuurlijk vanzelfsprekend maar voor dit oude ding erg verrassend. Handig ook. Wat ook opviel later in de middag is dat rijden met licht aan dusdanig veel stroom uit het matige 6 Volt systeempje trekt dat mijn armpjes dan niet in horizontale toestand komen. Geen fut genoeg. Ach…
_

Zondag 30-12-2012: Op jacht naar de serienummers:

 


Zat sinds de RDW-keuring al een beetje aan te hikken tegen het feit dat ik het origineel ingeslagen chassis-nummer niet kon vinden. Nou heb ik inmiddels contact met twee ‘small Ford’ clubs in Australië, eentje in Queensland en eentje in Victoria. Ik had beiden benaderd uit publiciteitsgeilheid om de mooie HDR foto’s van eind november onder hun aandacht te brengen. Beiden zeer enthousiast. Meneer Brian Shields van de club in Queensland heeft snel (en slordig, geen bronvermelding of niks, matig/verzadigd site-beheer..) twee van de foto’s geplaatst. Wel leuk. Mevrouw Dawn van de club in Victoria vond het wel een tof idee om mijn aankoopverhaal met foto’s te plaatsen in hun newsletter die een dezer dagen uitkomt. Was nog een hele kluif voor me  om het lange leuterverhaal een beetje in dezelfde luchtige sfeer in het Engels om te zetten, wel grappig. Ze hebben het nu, afwachten hoe het vormgekregen heeft, ze doet me een Newsletter toekomen (hopelijk papier..). Maar goed, toen kreeg ik een mailtje van Bill Ballard die een vriend bleek te zijn van meneer Brian. Bill houdt een database bij met alle kleine Fordjes waar hij de gegevens van te pakken kan krijgen. Hij wil zover mogelijk gaan met het in beeld brengen van wat er nog van het oude spul op deze aardbol rondrijdt. Hij stuurde me een lange mail met het verzoek om ingeslagen serienummers op te geven, met alle plekkies waar ze te vinden zijn, ook gaf hij commentaar op enkele uitvoerings-details die hij van de foto’s afgehaald had. Toegewijd man. Eindelijk kreeg ik dus ook tips waar de nummers dan wel zijn, chassis- en motorblok-nummer. En het kleine koperen plaatje onder de voorruit in de motorruimte bevestigt de herkomst uit de Dagenham fabriek in Engeland. Aan de slag, handen vies maken. Oude dikke vetlagen afkrabben, poetsen, verflagen weg schuren en daar verschenen de belangrijke nummers. Zo blijkt nu dat framenummer en motornummer identiek zijn, goei teken, dan hebben we een ‘matching pair’. De auto heeft zijn originele motor dus nog, is bijzonder na 65 jaar !. Ik gelukkig natuurlijk. Hij heeft inmiddels bevestigd dat het een originele auto betreft, nooit mee gerommeld zo lijkt het.

_

Zondag 11-11-2012 Demontage startmotor:

Vreemde uitkomst van een onnodig buikpijn-gevoel. De dag na de sessie hieronder (versn bak) ben ik dus met Ruud naar Eeklo in Belgie gereden op een vreselijk hete (> 32 graden) zaterdag 18-8-2012 op weg naar een oldtimer/rockabilly treffen. De laatste 5 kilometer liepen op zeer laag tempo door de dorpskern en ik zag de watertemperatuurmeter van de Prefect skyhigh gaan. Niet kokend maar wel verontrustend hoog. Daarbij kwam ook weer de bekende ratel uit de versnellingsbak steeds boven met af en toe een echt slechte knal van metaal tegen metaal. Waren we voor het hek aangekomen valt de auto stil door de hitte. Een startpoging brengt een erg slecht geluid met zich mee en de motor slaat ook niet aan. Mijn gedachten beginnen inmiddels naar een defecte startmotor te gaan, ik was echt in de veronderstelling dat de startmotor op spontane momenten ‘uitschoot’ en de starterkrans van het vliegwiel aan het verneuken was, en dat zijn lagertjes verrot waren. Zo klonk het. Die starter wilde ik die middag niet meer gebruiken te voorkoming van verdere schade. Door de hitte en het leed had ik totaal geen zin meer in het evenement en we hebben de auto eerst een half uur laten afkoelen alvorens Herr Rudi en ik het ding na een paar pogingen wisten aan te duwen. Eenmaal lopend zijn we meteen weggereden, vaart maken, de ventilator moest sneller draaien om de temperatuur in de radiator en blok naar beneden te krijgen. Lukte prima, Fordje liep geweldig. Slechts een paar keer het rateltje toch gehoord en na een stevige terugtocht het ding in de schuur gezet. Omdat ik serieus verwachtte de motor en vernellingsbak te moeten uitbouwen om het verrotte vliegwiel te kunnen demonteren, had ik niet zo’n haast de tijd erna en het werd uiteindelijk dus pas de 11e van de 11e dat ik de schuur opwarmde en aan de gang ging. Eerst maar eens de startmotor uitbouwen en kijken wat de schade daar is. Bij het simpele uitnemen van de startmotor gebeurde er iets vreselijk irritants. Een stuk gietijzer van 5×5 cm flikkert onder die auto uit en kan met m’n zaklampje niet zien waar deze vandaan komt. Blijkt uiteindelijk na aanschouwen van mijn reserve-bak dat de ronde uitstulping op de bak door de startmotor-as eruit moet zijn geslagen. Deze is nu open en de koppelingsplaat ziet dus het daglicht. Op zich niet erg zolang het niet enorm regent zeg maar. Zo gelaten. Het losse stuk metaal heeft dus waarschijnlijk los bovenin gelegen en af en toe langs de tanden van het vliegwiel geschraapt, met een gezellig ratelend geluid tot gevolg. Ik kon het slecht zien maar ik had het idee dat de tanden op het vliegwiel toch wel wat afgerond waren, maar het kan gedachte geweest zijn. Het vinden van de oorzaak was echter al verfrissend en opluchtend. De demontage van de startmotor brengt echt niets verontrustends aan het licht, geen noemenswaardige speling of afgesleten koolstiften en zo. Schoongemaakt, gesmeerd en meteen in zilver gespoten. Ik heb wel een paar millimeter van de startkrans-bus (hoe noem je zo’n ding ?) afgeslepen zodat bij de startbeweging het vliegwiel wat ‘dieper’ geraakt wordt. Alles pakt lekker en klinkt weer perfect.
_


Vrijdag 17-8-2012: Oliepeil versnellingsbank controleren:


In voorbereiding op een tocht met vriend Ruud naar het 125km verderop gelegen Eeklo in België heb ik toch maar eens naar het oliepeil in de versnellingsbak gekeken. Niet dat de auto ernstig drupt of zo, wonderbaarlijk weinig zelfs, maar meten is weten natuurlijk. De olievuldop/peilstok is te bereiken naast de versnellingspook in de cabine onder de vloermatten. Vreemd, maar wel handig en toegankelijk plekkie. Gezien de lange tocht die eraan zat te komen de dag erna wilde ik zeker alle olie op niveau hebben. Omdat de Prefect met zijn top van 85 km/u doodsbang van de snelweg is moesten we ons binnendoor laten navigeren door mijn Garmin. En die draait op 12 Volt, ik heb nog geen stroomomvormer, dus een motoraccu tijdelijk schud- en omvalvast in een bak op de vloer gezet als voeding. Opgelost. Nou vind ik het echt geen gezicht om een 2011 Garmin tegen de voorruit aan te laten zuigen, dus een discreet plekje op de handschoenenplank deed het ook prima. Geweldig gereden op het apparaat.
_

 

Maandag 23-7-2012: doorsmeerbeurt met de vetspuit:


Met grote dank aan het tot A3 uitvergrote en op een stuk triplex gelijmde smeerschema uit het onderhoudsboekje heb ik alle 1241 vetnippels kunnen vinden die tussen, aan en onder alle bewegende delen weggestopt zitten. Alle 85 stangetjes, veerbladen, ophangingszaken, stuurkronkels, assen, cardan-as-lagers, alles draait en beweegt onder die auto en dient gezien de sobere oude techniek zeer regelmatig van een geforceerde vet-inbreng voorzien te worden. Op zich prima, maar de tot ‘hoofd smeernippels’ benoemde meneer was die bewuste maandag in 1937 aan de ontwerptafel nog intens met de nawerking van zijn aangekochte Ale’s van de vorige avond in de pub aan het vechten en heeft derhalve aan de logische plaatsing der nippels weinig tot geen aandacht geschonken (geschonken, heb je het weer, pfff). Het gevolg 64 jaar later is dat een 49 jarige boekhouder op zijn rug ligt te vloeken omdat zijn splinternieuwe dure vetspuit van de APS in ongemodificeerde nette toestand de helft niet kan bereiken vanwege onmogelijke hoeken. De aanvoerhoek van het metalen pijpje uit de vetspuit heb ik echter prachtig kunnen afstellen door met een moker een ‘discrete’ modificatie aan te brengen. Hierna ondervond de boekhouder weinig problemen meer met de nippels. Twee stuks kan ik echter thans niks mee omdat die een afwijkend model hebben. Ze zijn wel dusdanig belangrijk in de voorwielophanging dat hier snel een ander stel in moet. De auto heeft ook erg grappige kleine schokbrekers, zowaar hydraulisch, dus op oliewerking. Werken best aardig, voor wat het waard is dan. Controle olie-niveau was nauwelijks nodig, had vorige eigenaar denk ik nog gecontroleerd. Officieel dienden deze met een soort lijnolie of zoiets gevuld te worden, ik heb een aanvulling met vorkolie van een motorfiets gekozen. We zien wel. Met vreselijk stinkende handen, armen en kleren deze sessie afgesloten. Ik weet niet waar ze die auto al die jaren mee behandeld hebben om roest tegen te gaan, maar de lucht van het goedje is ontzettend goor en doordringend. Als over een tijdje mijn haar uitvalt zal ik daar niet echt van staan te kijken….
_

Donderdag 5-7-2012: de dynamo uit elkaar gehaald:

Hij begon erg droge geluiden te produceren en vroeg om smering. We herkennen het bij onszelf ook nogal eens, niet ? Maar goed, ding schoongemaakt en glijdende en rollende delen gesmeerd. Helemaal vergeten fotootjes van te maken. De dynamo is bovenop het motorblok geschroefd en ook de ventilator zit eraan, dus aan die zijde loopt de as door een kogellager wat wel wat vet kon gebruiken. Speling viel mee, de V-snaar hangt er ook best wel relatief los omheen, hoeft ook geen waterpomp of iets mee aan te drijven. Achterzijde is een glijlager (koper busje) dat gesmeerd wordt door houdertje met een vilten stift die regelmatig met dikke olie bevochtigd moet worden. Ook hier viel de speling mee. Ik heb de behuizing niet gelakt, ga ik nog wel een keer doen, beschouw ik als onderhoud, niet als restauratie (want dat wil ik niet).
_

Dinsdag 22-5-2012: Aankoop reserve versnellingsbak en motorblok:

Bij Gerrit in Eindhoven een versnellingsbak en vastgeroest motorblok gaan halen. Ik was van mening dat de vervelende ratel die al vanaf het begin vanuit het niets soms opdook in bepaalde bochten of hobbels een defect in de versnellingsbak betrof en was derhalve op voorhand gaan rondkijken op Marktplaats en andere sites voor vervanging. Zowaar heel snel eentje gevonden uit 1946, hoe is het mogelijk ! Gerrit zijn vader heeft altijd een garagebedrijf gehad en reed zelf jaren een Prefect, waarvoor hij een motorblok en versnellingsbak apart had staan als reserve, mocht het ooit kapot gaan. Maar de beste man ging jaren terug dood en zoonlief moest in een razend tempo het bedrijfje ontruimen en de onderdelen van allerhande merken werden in het bescheiden schuurtje gepropt en ‘mijn spullen’ gingen onder een zeil de Eindhovense achtertuin in. Dat is dodelijk gebleken voor het 1172cc zijklep-blok. Het ging mij echter om het bakkie en het vastzittende blok kreeg ik er eigenlijk bijna gratis bij. Meer is het ook niet waard overigens.. dat wordt nooit meer bruikbaar. De ratel in het vooronder was alweer een tijdje weg en ik besloot gewoon met de auto te rijden tot het onhoudbaar zou worden. Dit lukte tot op za 18-8 na een lange hete rit richting België de ratel weer in zijn volle glorie terug was en de startmotor vreselijke herrie maakte en de motor niet meer rond kreeg. 125km van huis, voor de poort van het evenement waar we eigenlijk voor gingen. De zin was over bij me. Vriend Ruud en ik hebben het ding aangeduwd bij 33 graden in de zon en zijn uiteindelijk goed thuisgekomen. Een periode van stilstand in de garage volgde. De startmotor heb ik gedemonteerd op 9-11-2012. Zie ‘logboek’ voor de rest van het verhaal.
Kijk nu even naar wat meer trieste aanblikken van dit 66 jaar oud ijzer. Ik ga het blok nog een keer uit elkaar halen (externe professionele hulp..?) maar da’s voor later.

Bedankt Feike Gercama. Klik op foto voor animatie.


Maandag 21-5-2012: O
rigineel instructieboekje uit 1948 binnen voor de Prefect. Hebbes !

Ik heb het op Ebay gevonden bij Pooks Motor Bookshop in Rothley, Engeland. (http://www.pooksmotorbooks.co.uk/). Na wat mislukt Paypal gedoe en allerlei niet lukkende codes en frustratie heb ik die mannen een mailtje gestuurd dat ik het boek echt wilde hebben maar dat dat Paypal gedoe bij mij allemaal niet lukte. Uiteindelijk heb ik verder sjaggerijn vermeden en gevraagd of het gewoon van tevoren kon overmaken. Zo geschiede, waarna het wonderschone boekje ‘by air mail’ in mijn brievenbus belandde. Met dubbel ‘d’ toch he ?
_
Om anderen een zoektocht naar informatie besparen kan ik inmiddels een zuivere kopie op A4 tegen kostprijs aan mede-liefhebbers en sleutelaars leveren. De fotootjes krijgen wel een intens raster door de vergroting van de originele simpele druk. Zal geen storm lopen maar ik had er zelf ook eentje nodig om het origineeltje schoon en mooi te houden. Echt vertederend en bijna lachwekkend ‘to the point’ hoe sommige gebruikershandelingen omschreven worden. Het is ook prachtig om de andere mentaliteit van destijds te lezen. Er staat bijvoorbeeld een stap-voor-stap handleiding in hoe je je zuigers en verbrandingsruimte moet ontkolen om de zoveel kilometer, en hoe je de kleppen moet stellen middels inschuren van de klepzittingen. Prachtige nuchterheid. Plaats een reactie of mail me mocht u interesse hebben in dit ingebonden A4 boek.


_BEGIN VAN DE ONDERHOUDS-HISTORIE_

7 reacties to “A Prefect’s Maintenance history”

  • Henk:

    leuke beschrijving en gedetailleerde verslag. Ben zelf in het bezit van een Prefect E493A uit 1953. Deze heb ik gekocht in 1980. Zes jaar over gedaan om te restaureren, dus in 1986 weer op de weg. Ben op dit moment aan het sleutelen en kwam deze site daarom tegen. Heb momenteel ook last van van afslaan inhouden van de motor net zoals jij beschrijft in maart 2014. Alles gereinigd maar nog geen resultaat. Ik zoek nu revisiesetjes voor mijn benzinepomp, heb jij een tip? Het zou zoals hier al eerder geopperd is inderdaad leuk zijn om met een aantal prefecten bij elkaar te komen. Hoop op een reactie van jou. Groet, Henk.

    • Roland:

      Hoi Henk,
      Heeeee een mede-liefhebber ! Da/s leuk dat je reageert.
      Ik heb ook wat lichte storinkjes gehad met spontaan afslaan van het apparaat, wat door een haperend contactslot kwam. Als die contactloos wordt stopt hij uiteraard. Maar als je (inmiddels schoongemaakte) carburateur geen benzine gepompt krijgt is het iets anders natuurlijk. Getest ?: toevoerslang van carburateur eraf in emmertje en startmotor laten draaien. Als er niks uit het slangetje komt zou je membraam vd pomp misschien wel eens lek kunnen zijn ja (ik nooit gehad).
      Misschien ten overvloede, maar heb je de spullen op de Engelse site Small Ford spares al bekeken ?
      Zij hebben erg veel spul –> http://www.smallfordspares.co.uk/categories/small-ford-spares-fuel-system?vehicle=prefect-model-e493a-1949 dus hopelijk ook een pomp membraampje.
      Henk, waar zit je ergens met je E493A ? Komende zondag in Terheijden is een oldtimer meetinkje (TOV Terheijden).
      Succes kerel met sleutelen, laat afloop svp weten en hopelijk de zomer keertje kop koffie samen ?
      Roland

  • Leuke site met zeer veel bruikbare informatie voor prefect bezitters, wat zou het mooi zijn om een aantal Prefect bezitters eens bij elkaar te krijgen.

    Groetjes
    Hans

    • Roland:

      Ja vind ik ook Hans, maar als ik diverse initiatieven op dat gebied zie ontstaan (in de vorm van Prefect-sites) blijken ze bijna ongevoelig voor positieve mailtjes of andere berichten. Ik zal wel een afwijking hebben met mijn expressieve Prefect-beleving, wat denk jij ? Ik zou het best willen proberen, een meeting ergens in het voorjaar/zomer 2014 opzetten maar ik vrees weinig respons.
      Heb jij zelf ook zo’n ‘ding’ ?

  • […] A Prefect’s Maintenance history […]

  • Hallo,

    Zeer leuke site, ga er tijdens deze koude winterdagen eens gezellig in verdiepen !!

    Marc

Geef gerust commentaar