Foto-rubrieken
Een greep uit de plaatjes:
dkw-1000s-motorblok-1959-8573 20120119-_mg_8052 20110904-_mg_6941 ny-200905160011a ny-200905160048a 20110610-_mg_5843

14-5-2012

Heb redelijk impulsief een Ford Prefect in mijn leven gehaald.


De ‘trigger’:
Op zondag 15 april 2012 heb ik moeten kiezen uit te bezoeken evenementen en heb ik, ondanks liefde voor mijn sportende vrienden, neen gezegd tegen de rol als toeschouwer bij de Rotterdam Marathon waar mijn broer Florenz en vriend Rob beiden voor het eerst een volledige 42.1 km aflegden. Een wereldprestatie waar ik mijn haar voor afneem maar op deze dag heb ik toch gekozen om de zondag van het Terheijdense Oldtimer Weekend te bezoeken. Dicht bij huis en geen vervoersbeslommeringen, gewoon de fiets onder de bips schuiven en trappen richting een mooi stressarm evenement een kilometer of 7 verderop. Daar ging het fout. Ik ben daar verliefd geworden. Ja, ik ben al getrouwd met een paar oude motoren, en een blondje, da’s waar, maar bij het aanschouwen van een donkere schoonheid uit 1953 kreeg ik toch serieus kriebels. Ik vertoonde geen spectaculair gedrag daar of zo hoor, de kamera lag lekker in mijn hand, mijn knie stond stevig in het gras en ik bestudeerde een te koop staande Ford Prefect E493A uit diverse hoeken door mijn zuivere Canon glaswerk en maakte een paar fotootjes. Haar fier in de wind staande neus en mooie lijnen richting prachtig smal kontje begonnen mij langzaam te pakken. Toen de laatste Canon-klik gemaakt was erecteerde ik me uit het gras en stapte de eigenaar achter me vandaan richting auto om te vertrekken. Maar dat gaat zomaar niet natuurlijk, ik schoot hem aan en maakte nog een praatje. Ding was dus uit 53, in goeie staat en liep mooi. Maar hij ging absoluut niet weg voor minder dan E 3800,– zei hij licht geïrriteerd hardop, waarschijnlijk net een idioot laag bod gehad van een barbaar die er niks van begrijpt. ‘Doe de motorkap eens open joh’ vroeg ik hem vriendelijk. Een bedarende edoch licht opwindende leegte kwam onder de zwarte kap vandaan. ‘Als je goed kijkt zie je daaronder het motortje liggen’. Ohohhh jaa…, ooooohh wat een klein schatje…. de warmte begon lichtjes uit mijn lendenen boven te komen. Prachtig ding man. Ik heb het kort gehouden, hij wilde duidelijk weg. Hee bedankt, goeie reis… riep ik hem nog. De ‘Te Koop 06-lalala…..’ A-4tjes verdwenen vanachter de ramen en de man reed weg. Ik bleef achter met mijn macro-opnames van dit juweel. Geen naam, geen nummerbord, geen telefoonnummer. Niks nie. Eenmaal thuis aangekomen deed vrouwlief Wilma nog een schepje bovenop dit leed door bij het zien van de foto’s en het horen van de 3800 te zeggen ‘waarom heb je dat niet gedaan dan als je dat zo graag wilt’….. Zucht… Tja, dan gaat mijn vindingrijke energiesluis open….
Meteen die avond een mailtje gestuurd naar de Terheijdense Oldtimer Vrienden organisatie of ze misschien iets wisten van die deelnemer. Geen antwoord. Paar dagen later de site-foto’s bekeken en gelukkig het kenteken van het apparaat kunnen achterhalen. Opgezocht op de RDW-kenteken-site en die mannen daar een verzoek (a Euro 8.95…) gestuurd of ze de eigenaar wilden benaderen om mij te bellen. Gaat goedkomen dacht ik gedurende 5 dagen. Maar weer niets. Ik heb de eigenaar en die betreffende auto nooit meer teruggevonden..
_
Het vervolg/gevolg:
Ondertussen ben ik natuurlijk op www gaan speuren naar ‘het hoe en wat’ van dezen automobiel en stuit in mijn zoektochten op een advertentie van jonge Belgische ‘petrol-head’ mechaniker Daan Broekaert die een ouder exemplaar uit 1948  te koop heeft staan met origineel lakwerk (inmiddels van kenners geluiden gehoord dat er mogelijk ook een erg oude slechte overspuiting plaatsgevonden kan hebben), origineel interieur en die mechanisch goed werkend is. Oeiiii da’s mooi denk ik. Maar ook: oeiiii, die prijs kost best veel meer dan ik impulsief had willen uitgeven. Euro 5500,– …. Grrrr. Blokkade in het geweten. Richting meisje heeft deze blokkade nog enige ja-maar’s nodig om tot een bevredigende instemming/gelatenheid te komen. Je gaat namelijk razendsnel relativeren op zo’n moment. Je hebt in feite de kleine 4000 al uitgegeven zeg maar, dus een eventuele 1500 er bovenop is dan een relatief kleine drempel. Maar de prijs blijft echter problematisch hoog, het blijft een flinke hap geld uit een bescheiden spaarhoopje voor iets wat je absoluut niet nodig hebt in je leven. Ik heb meneer Daan op de hoogte gebracht van mijn maximale impulsief-prijs van E 4000,– voor mijn uitspatting maar dat gaat niet lukken meldt hij me. Hij kan mij echter een stukje tegemoet komen en wil voor E 5000,– wel afscheid nemen van de historische homp ijzer, waarna wat op-en-neer mailwerk op gang komt. Hij heeft een kentekenpapier met identificatie van de auto (deel 1 zeg maar) wat na een telefoontje met het RDW hoopvolle gevoelens geeft. Het zou allemaal niet zoveel voeten in aarde hebben om dit stuk ijzer op de Nederlandse weg te krijgen. Mooi. Actie. Kijken. Op woensdag 25-4-2012 rij ik einde middag richting Eksaarde, enkele tientallen kilometers onder Sint-Niklaas, om het ding een eerste blik te geven. Tja, na een Antwerpse file en wat Belgische plattelands-kilometers trek ik voor de oprit van Daans huis de Nissan-handrem aan en werp een eerste blik op het smalle kontje van een matzwarte automobiel uit vervlogen tijden. Hij/zij staat buiten, te wachten op een enthousiaste Hollander, dat zie je meteen. Wauw, wat een lekker kontje. Smal, bijna iel. Schattig, bescheiden. Daar ben ik weer goed weggekomen kan ik je vertellen. Normaal argwanend in aankoop van auto’s val ik in Eksaarde volledig ten prooi aan emotie, liefde op het tweede gezicht in dit geval. Ik aanschouw uiteraard het ijzer van deze 63-jarige automobiel, beoordeel het originele geleefde en verkleurde interieur, laat de mooie lijnen in mijn ziel neerdalen, snuif de na-oorlogse sfeer op (=mufheid). Na het in mijn oorschelpen opnemen van het prachtige meteen starten en mooi lopen van de 1172 cc zijklep-motor spreek ik al vrij snel ‘ja ik neem hem Daan’ uit en geef hem een bevestigende handdruk. Afgesproken dat ik hem nog laat weten hoe het vervoer van het Fordje aangepakt gaat worden. En een aanbetaling van 10% gedaan. Shit….. denk ik later…. ik heb er geen meter in gereden….. ik heb geen enkele bevestiging van hetgeen ik aanbetaald heb…. slordig Oomens. Maar dat beste mensen is liefde,…. die maakt blind. Ja, ik ben een weekdier op dat gebied. U kent me. Maak er niet teveel misbruik van alstublieft.

Na deze beslissing ben ik het vervoer en het ambtelijke papieren vervolg gaan regelen. Het ongeduld giert de dagen na de beslissing door mijn aderen, maar ik moet mijn kop erbij houden om nuchter alles in gang te zetten. Ook op mijn werk, want dat gaat natuurlijk overdag allemaal door. Aanhanger huren om auto op te vervoeren, verzekeraar Koeman op de hoogte brengen van mijn snode plannen, RDW bellen om het hoe en wat te bespreken. Nee, afspraak maken is niet nodig, u kunt bij RDW-station Rijen tussen 08:00 uur en 12:00 uur zonder afspraak terecht om de auto en papieren te laten schouwen. Prima. Mijn Nissan Almera mag de zware aanhanger + 850 kg oud ijzer niet trekken dus ik heb mijn op dit gebied immer enthousiaste vriend John bereid gevonden zijn dikke 6-cilinder Xantia voor de te huren auto-transport aanhanger te spannen. We gaan einde middag woensdag 2 mei richting Eksaarde om de klaarstaande Ford op te laden. Een afscheid van de dikke oranje envelop met de resterende 45 zuurverdiende 100-tjes in mijn binnenzak zit er aan te komen. Het besef hiervan geeft mij stiekum toch een kleine rilling. Doe ik hier wel goed aan ? Goh, ik kom tot de conclusie dat ik gewoon een geweten en verantwoordelijkheidsbesef heb. Altijd prima te negeren hoor, maar de naderende uitgave wringt. Zou ik dan echt ouder en wijzer geworden zijn joh ? We zijn er, moet je die kont kijken John, leuk he ? Je ziet hem glunderen. Hij steekt de grote aanhanger behendig (hijp een boot en veel insteekervaring..) achteruit de smalle oprit op.
Verkoper Daan komt ons tegemoet in vuile werkplaatskleren. Die mannen zie ik het liefste in transacties als deze, bij hen stroomt gewoon 20W50 door de aderen. We lopen wat om de auto heen, praten wat, hij laat ons op verzoek ook zien met welke nobele activiteiten hij in zijn schuren bezig is. Prachtige oldtimers en oude motoren en brommerlijken strelen mijn ogen. Belgisch Sarolea-motortje uit midden twintiger jaren staat volledig verroest in de diepte. Hij heeft het blok in orde gemaakt, alles werkt, en alle roest laat hij met rust. Prachtig, ik snap die gedachte. Het in takt houden van de historische sporen zoals hij in feite ook met ‘mijn’ Ford heeft gedaan, waardeer ik enorm. Tastbare oudheid, geleefdheid, da’s de kick.
De Ford gaat op eigen kracht de aanhanger op, het kost wel een derde koppelingsplaat volgens mij maar ja. Hij staat. De centen veranderen van eigenaar, Daan duikt de schuur weer in om verder te werken aan de BMW motor uit 1976 of zo, John en ik hangen een hoop spanbanden tussen auto en aanhanger om een ongewenste lancering gedurende de 120 kilometer richting loods van mijn werk in Raamsdonksveer te voorkomen. De Ford slaapt daar de nacht van woensdag op donderdag op zijn aanhanger in de expeditieruimte.
_
Wij pakken een Belgische friet met accessoires in de lokale friettent op het kerkplein, de Prefect wacht in de sombere avond-regen tot we klaar zijn.
_
Richting nieuwe identiteit:
Donderdag 3 mei pikken we de combinatie weer early in the morning op om even na 08:00uur te arriveren bij de RDW in Rijen. Waar het wacht-drama begint. Pfff…. nee beste auto-invoerders…. geen afspraak maken is voor u niet aan te raden, doe maar wel. We zijn uiteindelijk 2,5 uur later pas aan de beurt voor keuring. Velen met afspraak gaan ons voor. Enige tijd nadat John’s incasseringsvermogen op is (het was zijn vrije niks-doe-dag) sneuvelt ook mijn souplesse en bespreek ik mijn frustratie met de dame van balie 1 van 3. ‘U bent als eerste aan de beurt hoor, uw papieren liggen bovenop’. Okee. Weer 2 ‘wel-afspraak-mensen-die-voor-gaan’ later deel ik haar mede dat de aanhanger voor 2 dagen gehuurd is en best duur is. De Ford is met wat moeite losgemaakt en van de aanhanger afgereden dus ik zou enige aandacht voor mij als klant wel waarderen. Het werkt. De man van balie 2 van 3 erkent mijn groeiende geestelijke problematiek en gaat een keer extra kijken in de werkplaats. Zowaar volgt kort daarna (10:30 uur of zo) een oproep via de omroepinstallatie ‘nummer 200, u kunt uw auto voorrijden’. Wauw, beweging.

Ik rij de bak met koude stotterende motor boven de smeerput en de keurmeester duikt in zijn papieren. En onder de motorkap. ‘Waar staat het chassisnummer G319249 ingeslagen, kunt u mij dit even laten zien ?’. Daar staat het meneer, op het plaatje van de Ford Company dat op het houten bakje in de motorruimte geschroefd zit. Daar. ‘Ja… maar het moet ook ergens niet verwijderbaar in het ijzer van dit apparaat geslagen zijn. Kijk het even na, dan kom ik zo terug’. Lamp erbij, alles afgespeurd. Dat wordt niks, het staat gewoon nergens anders meneer. Ik denk dat ze het in die tijd enkel via een opgeschroefd (= fraudemogelijkheid ja, snap ik..) plaatje aangegeven wordt, ik heb dat ook gezien bij de DKW uit 1959 van mijn pa, zelfde verhaal. De keurmeneer is op dat moment God voor mij, dat weet hij ook best. Zonder zijn ‘ja, da’s goed’ stempel gaat die Prefect nooit van zijn leven de Nederlandse weg op natuurlijk. Fok. Hij vertrekt richting kantoor en moet bij terugkomst na wat Google research erkennen dat mijn mededeling wel eens zou kunnen kloppen. Hij als oude Volvo rijder ziet tevens wel de betrekkelijkheid van fraude-ruimte bij dit niet kostbare hoopje Ford in en accepteert de huidige aanduiding. ‘Je moet het nummer wel in het chassis laten slaan’. Ik haak er meteen op in en vraag of zij er mensen voor hebben die dat wellicht kunnen doen vandaag. ‘Nou, als je een half uurtje extra tijd heb dat kan ik dat wel voor je doen. JA, da’s goed, doe maar. Ik was erg blij met het plotselinge onverwachte stuk soepelheid uit deze officiële instantie. Hij demonteert het rechter voorwiel, schraapt een stuk balk kaal en laat de electronisch gestuurde matrix-stans-machine een prachtig waardevol nummer in mijn chassis slaan. De met weelderige grijze jongensachtgie krullen en brilletje uitgevoerde meedenkende veertiger brengt zelfs een roestwerende gouden afdekkende verf-dot aan. Zucht…. de ambtelijke molen staat nu in de 2e versnelling. Ingetogen blijheid maakt zich van mij meester.
De auto gaat achteruit geduwd de hal uit richting aanhanger. De papieren worden behandeld en komen na een kwartiertje bij mij.  Korte douane-verklaring invullen en naar loket 3 van 3 waar de Belasting-meneer de invoer-aanvraag gaat beoordelen. Dank u, okee, stempel, geen BPM verschuldigd, u krijgt de kentekenpapieren over een paar dagen thuis. Fijne dag verder.
Auto op aanhanger, auto mijn Atelier in, weer naar het werk. Vriend Ron komt langs om te kijken en die avond nemen we samen op de voorbank een dikke sigaar (2 uit-draaibare asbakken in het bakelieten dashboard !) met wat bier en proberen een redenering te vinden voor deze aankoop. We praten, we lachen maar komen niet met een antwoord. Gelukkig. Dag of 5 na de keuring komen op dinsdag 8 mei de kenteken papieren binnen en blijkt mijn bejaarde van 15-9-1948 het kenteken AR-41-07 toegewezen gekregen te hebben. Verzekering in gang gezet dag erna, kentekenplaten aangevraagd, taxateur benaderd.
Heerlijk, de auto bestaat nu dus officieel in Nederland. In afwachting van de papieren na de keuringsdag besteed ik enkele dagen aan het opschonen van de motorruimte en vloerdelen en zo. Grote schoonmaak en bestudering. Ik ben overigens bijna geschrokken van de gaafheid van de originele beplating en houten vloerdelen welke ik aantrof. Hoe is het mogelijk dat een auto van 63 jaar oud in zo’n staat verkeert… wauw. Verkoper Daan zei het ook al, die auto heeft heel veel binnen gestaan. De lak is over de hele carrosserie lelijk dof en in een soort krakelee (hoe schrijf je dat ?) overgegaan met op vele plekken oppervlakkige roest en wat krassen en plekjes en zo,  maar ik heb NERGENS een roestgaatje aangetroffen. Hoe anders was het toen ik in 1984 een toen 8 jaar oude Renault 12 overnam voor een paar centen….. drama. Okee, de bekleding van de Ford is vuil en met name het lichtbruine plafond is denk ik door zwartmakende schimmels erg somber geworden. Niet rot. Voorbank is vervuild maar gaaf, achterbank heeft wel slijtplekken aan de zijkant waar reparaties nodig zijn. Onzichtbare scheuren eigenlijk aan de kanten waar de delen elkaar raken. Ik ga dit niet opnieuw bekleden, maar slechts repareren, waarmee de geleefde historie van die unieke machientje in takt blijft. John bezoekt me tijdens het poetsen dat weekend en ook wij zitten tot na 2-en in den ochtend aan de geestverruimende sappen stevig te ouwehoeren en te lachen. Op de voorbank natuurlijk, deuren dicht. Zulke mooie momenten. Vermeldenswaardig op de CV van de auto zijn overigens de ‘been there’ stickers op het zijruitje rechts achter. Hier vertelt de auto dat ze op de Brennerpas en op de Zirlerberg-pas geweest is (23% !!).  60 jaar oude stickers met 1950-autos erop. Ik durf het nu in 2012 echt niet met dat ding. Respect… Like….
_

De eerste serieuze tocht op zaterdag 12-5-2012:
Sjeezus…. het is echt een vreselijke oude tractor…. geweldig…. Meisje Wilma wilde mee op de eerste beleving in dezen ouden vervoers-techniek dus we zijn in de buurt van Breda een beetje voorzichtig gaan rondrijden om het ding te leren kennen. De realist in mij heeft steeksleutel 12-13 en 14-15 meegenomen om bij kortsluiting de accu-klemmen los te kunnen maken. Oh ja, en een brandblusser om beheersbare motorruimte-branden enigszins fatsoenlijk te lijf te kunnen gaan. De rit van alles bij elkaar zo’n 30 km loopt langs het huis van vader Kees en de winkel van zus Annemieke in het Ginneken, en richting Rijen en Oosterhout en vreet stevig aan het energieniveau van mijn nuchter uit bed gestapt lichaam dat tot 14:30 uur die dag niets dan 1 kop koffie ter verbranding aangeboden heeft gekregen. ‘Is het een fijne oude auto meneer Oomens die u voor best veel geld gekocht heeft ?’. Nee jongen, het is een vreselijk lawaaierig, bonkerig, krakend schakelend, zwaar ondersturend, matig remmend, tochtend, stinkend stuk inferieur volkstechniek dat ik thans met liefde in stand wil gaan houden….

Kijk mee in onderstaande beelden die ik tot op heden van dit apparaat gemaakt heb.

26 reacties to “Mijn Ford Prefect E93A uit 1948”

  • rob:

    Hallo ik ben sints kort de trotsen bezitter van een Ford Prefect uit 1953.Nu ben ik met met transport de nummer plaat klep verloren waar ik natuurlijk erg van baal! Het is een auto waar ik nog wel wat aan moet doen maar hij was wel kompleet. Is er iemand die zoiets heeft of weet te liggen? Of misschien heeft iemand eventueel eadressen voor onderdelen dat ik het kan navragen. Ik hoor het graag, met vriendelijke groet Rob
    Informatie graag sturen naar rlm850@hotmail.com bij voorbaad dank!

  • Mario van Eijk:

    Hoi Roland,

    Rijdt deze Ford perfect inmiddels nog?

    Ik ben op zoek om te huren een Ford perfect als deze voor een dagje met chauffeur ivm
    50 jarig huwelijk van mijn ouders.

    Dit was mijn vaders eerste auto ooit vandaar, dat het wel een leuke verrassing zou zijn.

    Nu ik hoor het graag,

    Groetjes,

    Mario van Eijk

  • Hans:

    Hoi Roland

    Ik ben op zoek naar de afstelgegevens sporing voorwielen heb jij die toevallig de dame geniet toespoor alleen weet ik niet hoeveel.

    groetjes
    Hans

  • Ronald:

    Het was mijn ouders eerste goede auto met originele bodem . Mijn vader heeft hem technisch in orde gemaakt op de kazerne . Veel meegemaakt. Hij was glimmend zwart met rood leren bankstel. Nummerplaat was ud 88 96. Er is onlangs foto van opgedoken met moeder en zus. Prachtig stukje herinnering

    • Roland:

      Ronald,
      Bedankt voor je leuke reactie over de Prefect van je ouders. Zou je het leuk vinden als ik die gevonden foto op deze site erbij zet ? Dan moet je hem even goed zuiver inscannen of fotograferen en naar mij mailen. Ik ga daar een apart afdelinkje van maken denk ik, foto’s van Prefects uit de herinnering van mensen.
      Groetjes,
      Roland@motorzooi.nl

    • Cock:

      Hallo .Ik heb nog een bakelieten dashboard te koop met de k.m teller en de petrol meter .Voor meer info 06 55331199

  • Tuur:

    He wat een leuk verhaal en mooie mercedes op die 2e foto; lijkt de mijne wel :-)

  • Hallo Roland,
    Leuke auto, interessante foto’s, het doet me steeds wegdromen naar de tijd dat deze auto’s gewoon voorbij ons huis reden !!
    Marc

  • Hoi Roland, wat kan je leuk schrijven , helemaal meegeleefd met je aankoop verhaal.
    Heel toevallig heb ik een zelfde soort verhaal, waar echter het vervolg nog van ontbreekt.
    Wordt binnenkort 65 en wil dan een auto uit 1948 kopen, naast mijn wat jongere klassieke VW kever.
    Zie ik een Ford Perfect uit 1948 geadverteerd staan, links gestuurd nog wel.
    Ik in de boeken gedoken, wat is een Ford Perfect dan wel uit die tijd.
    Zie ik dat een 1948 losse koplampen heeft en de geadverteerde is met ingebouwde lampen, wat later bevestigd de verkoper hij is uit Canada bouwjaar 1949, jaartje tijd verschil misschien.
    Het is het net niet dus, maar het blijft nu kriebelen na jouw verhaal, misschien een jaartje smokkelen….
    Mag ik eens langs komen en even mee kijken naar je Ford voor dat ik bij die 1949 ga kijken.
    reken op je antwoord hoor.

    Andre
    info@expertsmaritimes.nl

  • Bart:

    Hallo Roland,

    Vorige week “bakeliet + dof” opgezocht op Google afbeeldingen. Zodoende zag ik ’n foto van je aanwinst staan. Hierna met plezier je aankoop verhaal gelezen. Leuk dat deze prachtige auto in Breda rondrijdt. Vanmorgen ben ik de op fiets, onderweg naar Oosterhout, door je ingehaald in je Ford! We zien elkaar wellicht nog wel een keer in Breda.

    Veel plezier, Bart.

    • Roland:

      (Aanpassing opmerking 27-7-2012: betreft een andere Bart)
      Ha lachen Bart, zonde ik heb je niet gezien. Toch geen nadelige blijvende schade ondervonden tijdens het inhaleren van de ouderwetse uitlaatgassen ? Ben je zelf ook een oud ijzer-rijder ? Maar van dat dinsdag-avond-parkbiertje blijft gelden !

    • Roland:

      Hoi Bart, Leuk dat je me afgelopen week even achterne gefiest bent en we elkaar de hand hebben kunnen schudden ! Harstikke mooie actie, groetjes man.

  • Heu Roland,
    ik had al gemailed dat het een ontzettend lekker ding is, die Prefect.
    Van techniek heb ik geen verstand. Van geld wel: In het begin ben je wat aan het tobben over de kosten van je beauty. Absoluut overbodig. Dat ding schrijft niets af en wordt alleen maar meer waard. Met andere woorden: ipv geld op de bank heb je nu je geld omgezet in ijzer…..je ontvangt ook nog meer rente dan op de bank (de waardestijging) en je hebt er veeeeeeeeeeeeeel meer plezier van

  • Ed:

    Oh ja,die grill……….. nu weet ik waar ze die naam vandaan hebben……
    Prachtig!!

  • Ed:

    Sjezusss!! wat hije nou wir doan?
    Wel een prachtig modelletje hoor en inderdaad het is er eentje om stiekum verliefd op te worden.
    Eigenlijk is alles wat ie niet kan,wil of doet al vergeven want hoe kun je nou kwaad worden op zo’n bjoetie??
    Als je nou een een keer een week of vier vrij bent zou je ‘even’ naar het Noorden kunnen rijden?
    Ik moest wel even lachen hoor want dit is : TYPISCH ROLAND !,en als ik dan het verhaal lees ruik ik werkelijk zo’n ‘muffe’ beetje schimmelachtige interieurlucht (hmm.. heeerlijk ,zouden ze die ook in spuitbussen hebben?).
    Ik zeg : GEFELICITEERD met de prachtige aankoop!!
    PS. hoeveel bijtelling woon-werkverkeer wordt er nu jaarlijks op je rekening gestort?
    See U !!!!

    • Roland:

      Ja hij’s leuk hè Eddie ? Nou ben ik al heel mijn leven in contact met een oldtimer DKW natuurlijk dus helemaal uit het niets komt het niet, maar toch een wellicht onverwachte uitspatting. Love it. Binnenkort (misschien straks wel als ik zin en tijd heb) een aanvullend bericht maken over wat aspecten uit The Prefect life… Groetjes jongen, en dat aanbod, neen…., die uitdaging om een keer naar Sneek te gaan is bij deze geaccepteerd. Maar dan wel als bij de motorfiets een volledig uitgedoktord binnendoor wegennet in de Motor-Garmin gepropt, 12 volt accu op de grond voor de voeding, tanden op elkaar, oordoppen in, big smile gefixeerd in de kaakspieren en go !!! Hahaha….

  • Ron Moerkens:

    Hallo,

    Weet u misschien hoe ik aan een onsteking kom voor dit type.

    Groet,
    Ron

  • ron:

    Geweldig man. Na het lezen van je verhaal is die Ford alleen maar mooier geworden…..

  • Jørgen:

    Wat een schoonheid !! Geweldige car, en dat wil wat zeggen voor iemand die zoals ik bij voorkeur met wat meer high tech machines te maken wil hebben.. :-)
    En zeker niet te vergeten; je kunt altijd nog een carriere switch maken van boekhouder naar schrijver !! Top geschreven, dacht ff een klein stukkie te lezen, maar alle (nuttige en nutteloze) info toch opgeslurpt.. Veel plezier en als je in de buurt bent.. durf het bijna niet te vragen.. maarre een klein stukkie meetouren is wel een stiekeme wens ;-)). Gegroet !!

  • Ian Hoogeboom:

    Kopen zonder een meter te hebben gereden?! Waaghals!

    Verder ben ik overigens jaloers op je RDW post…

  • Er gaat niets boven een ‘old car smell’ :-)

  • Krista:

    Leuk Roland!!!

Geef gerust commentaar